​Ντριιιν! Στην άλλη άκρη της γραμμής απαντά μια ευγενέστατη υπάλληλος στο Γραφείο Τύπου του Μεγάρου Μαξίμου. Της θέτουμε το ερώτημα, αφού πρώτα της δίνουμε τα στοιχεία μας (ονοματεπώνυμο, πού εργαζόμαστε, κ.ο.κ) «τι απέγινε το πουλερικό που έριξε χθες στην αυλή του Μαξίμου η κα Αυγή Βουτσινά».

Ακολουθεί σιωπή, προφανέστατα προερχόμενη από έκδηλη αμηχανία. Η υπάλληλος ωστόσο, ρωτά, προφανώς κάποιον ανώτερό της, τι θα μας απαντήσει. Όταν επανέρχεται, μας λέει: «κάποιο δημοσιογραφικό ερώτημα έχετε να θέσετε»; Για να εισπράξει την απάντησή μας πως και αυτό το ερώτημα, όπως όλα είναι δημοσιογραφικό και πως αν ρωτά αν έχουμε να θέσουμε δημοσιογραφικό ερώτημα πολιτικού περιεχομένου, δεν έχουμε, αλλά ζητάμε να μας απαντήσει στο ερώτημα που προφανέστατα είναι δημοσιογραφικό.

Αφήνει το ακουστικό και λίγα δευτερόλεπτα μετά, στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ένας κύριος, ο οποίος αρνείται να μας δώσει τα στοιχεία του, ενώ εμείς το έχουμε κάνει και με σαρκαστικό τόνο μας ρωτά: «Κυρία μου κάτι δημοσιογραφικό έχετε να ρωτήσετε»;

Επιμένουμε ευγενικά να του θυμίζουμε πως εμείς έχουμε δώσει τα στοιχεία μας και πως ζητάμε μια απάντηση σε ένα πάρα πολύ απλό ερώτημα. Τον ενημερώνουμε πάντως πως κι εμείς μπορούμε να γίνουμε το ίδιο είρωνες και σαρκαστικοί, τιμώντας όμως την επαγγελματική μας ιδιότητα, παραμένουμε ευγενείς (με δυσκολία) και ζητάμε μια απλή απάντηση σε ένα απλό ερώτημα.

Όταν πια καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να μας ξεφορτωθεί, προσβάλλοντάς μας, αρκείται να μας πει πως «κύκλοι του Μεγάρου Μαξίμου δέχονται να απαντήσουν μόνο σε δημοσιογραφικά ερωτήματα».

Για την ιστορία, η τύχης της κότας… αγνοείται!

Της Ισμήνης Λέντζου