Κυριολεκτικά απορημένοι είναι τις τελευταίες ημέρες αρκετοί στην κυβέρνηση αλλά και στο ΠΑΣΟΚ για την εντυπωσιακή σκλήρυνση της στάσης του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευάγγελου Βενιζέλου έναντι της τρόικας. Το να δείχνει ανυποχώρητος σε νέα μέτρα είναι για τους άσπονδους φίλους του στο ΠΑΣΟΚ εντυπωσιακό, καθώς υπενθυμίζουν με νόημα ότι δική του ιδέα ήταν το «χαράτσι» στο οποίο αποδίδουν μεγάλη ευθύνη για την εκλογική σμίκρυνση του πάλαι ποτέ κόμματος εξουσίας. Πολλοί είναι και αυτοί που αποδίδουν ακριβώς σε εσωκομματική πίεση την ανάγκη σκληρής γραμμής. Υπάρχει ακόμη μία παράμετρος όμως, η οποία έχει να κάνει με την επιθυμία προσωπικής του ρεβάνς από τη τρόικα, για τα όσα συνέβησαν τον Αύγουστο το 2011. Τότε δηλαδή που αποχώρησε από την Ελλάδα η τρόικα και απείλησε-εκβίασε με μπλακ άουτ χρηματοδότησης, όταν ο τότε ΥΠΟΙΚ Βενιζέλος έθεσε ζήτημα πολιτικής διαπραγμάτευσης. Η διαφορά είναι ότι τότε η Ελλάδα ήταν στο έλεος των δανειστών, καθώς απείχε πολύ η ώρα του πρωτογενούς πλεονάσματος. Τώρα όμως το πρωτογενές πλεόνασμα είναι σχεδόν πραγματικότητα και το δίλημμα θεωρητικά μπορεί να αντιστραφεί. Αρκεί να μην τρέχουμε να τους παρακαλάμε πάλι να γυρίσουν πίσω…