Βρέθηκαν στο Περού, το 1880, από συμπτώσεις της ζωής, 7 Έλληνες. Εγκαταστάθηκαν οριστικά εκεί, έζησαν, έφτιαξαν σπίτια και οικογένειες… Η παράδοση, όμως, της Ελλάδας διατηρήθηκε αναλλοίωτη μέσα τους, καθώς, μέχρι σήμερα, ακόμα κι αν δεν μιλούν την ελληνική γλώσσα, τιμούν τις Εθνικές Επετείους και κλαίνε μόλις βλέπουν την ελληνική σημαία.

Ο λόγος για τους κατοίκους της ελληνικής αποικίας του Σαν Αντρές. Σε μια αιματηρή επιδρομή των Χιλιανών κατά του Σαν Αντρές του Περού, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Περού και Χιλής το 1880, οι Χιλιανοί σκότωναν ασταμάτητα τους κατοίκους του χωριού.

Ανάμεσα στους κατοίκους αυτούς ήταν και 7 Έλληνες ναυτικοί, που στα ταξίδια τους είχαν λατρέψει το Περού κι αποφάσισαν ν’ αφήσουν πίσω τους τα πάντα και να εγκατασταθούν εκεί. Κατά τη φονική επιδρομή, λοιπόν, οι Έλληνες κλείστηκαν σε ένα σπίτι, μαζί με κάποιους Περουβιανούς, ύψωσαν την ελληνική σημαία και περίμεναν την τύχη τους.

Και τότε έγινε το απίστευτο: αν και οι Χιλιανοί είχαν ξεκληρίσει ολόκληρο το χωριό, άφησαν άθικτο το σπίτι με την ελληνική σημαία!

Οι απόγονοι των Ελλήνων ναυτικών είναι σήμερα περίπου 650 κι αποτελούν την 8η γενιά της ελληνικής κοινότητας του Σαν Αντρές. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους δεν έχουν έρθει ποτέ στην Ελλάδα, γιορτάζουν, όμως, την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου, μαζί με την επέτειο της ημέρας που σώθηκαν οι πρόγονοί τους. Στις γιορτές τους, μάλιστα, ακούγεται πάντα ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας, μαζί με εκείνον του Περού.

Τα πιο συνηθισμένα ονόματα στο Σαν Αντρές είναι Komninos, Gikas, Papafavas, Falkonis και Constantinou. Μπορεί εμφανισιακά να μη μοιάζουν καθόλου με Έλληνες και να μη γνωρίζουν τη γλώσσα, σφίγγουν, όμως, στην αγκαλιά τους την ελληνική σημαία, κλαίνε και φωνάζουν “mi sangre!”, δηλαδή «αίμα μου!».



 

 

Tags: