​Το ηχηρό, ηχηρότατο ΟΧΙ των Ιταλών στο χθεσινό δημοψήφισμα με ποσοστό 59,1% σε σχέση με τον ΝΑΙ που έλαβε ποσοστό 40,9% είναι αδιαμφισβήτητα η είδηση της ημέρας. Όμως πόσοι πραγματικά ξέρουν σε τι είπαν όχι οι Ιταλοί; Και τι θα άλλαζε αν προχώραγε η συνταγματική αναθεώρηση που ζητούσε ο Ρέντσι;

Το star.gr όπως κάνει σε όλα τα μεγάλα γεγονότα, φωτίζει όλες τις πτυχές του θέματος με την πολύτιμη συμβολή του Διεθνολόγου Κωνσταντίνου Φίλη.

Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων «ο Ρέντσι έπαιξε το πολιτικό του μέλλον σε μία ζαριά, όπως το έπραξε και ο Κάμερον με το ίδιο αποτέλεσμα. Το πρόβλημα με τα δημοψηφίσματα πολλές φορές είναι ότι το ερώτημα είναι άλλο από αυτό στο οποίο απαντάει η κοινωνία. Η κοινωνία συνήθως απαντά σε αυτόν που θέτει το ερώτημα και όχι στο ίδιο το ερώτημα και στη φύση αυτού. Σε κάθε περίπτωση αυτό που ο Ρέντσι επιχείρησε μέσα από το δημοψήφισμα είναι να καταστήσει το σύστημα στην Ιταλία πρωθυπουργοκεντρικό».

Σε τι είπαν ΗΧΗΡΟ ΟΧΙ οι Ιταλοί

Έπαιρνε δηλαδή αρμοδιότητες από τις περιφέρειες, απομείωνε πολύ το ρόλο της γερουσίας η οποία ήταν το δεύτερο σώμα μετά τη Βουλή, η οποία όμως είχε πολύ μεγάλες αρμοδιότητες και ευθύνες, σχεδόν εξίσου με το Κοινοβούλιο. Επίσης ο Ρέντσι ζήταγε να συρρικνωθούν οι εξουσίες των τοπικών αρχών.

Σε αυτό ο Ρέντσι συνάντησε την αντίσταση όχι μόνο της αντιπολίτευσης, όπως είναι το κόμμα Μπερλουσκόνι, όπως είναι η Λέγκα του Βορρά, που είναι το εθνικιστικό κίνημα στη Βόρεια Ιταλία, όπως είναι το κόμμα των πέντε αστέρων του Πέπε Γκρίλο, αλλά υπήρξε αντίδραση και από σημαίνουσες προσωπικότητες του ίδιου του κόμματος του, όπως ο Μόντι και ο Ντ' Αλέμα. Δύο πρώην πρωθυπουργοί. Αρα θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο εξαρχής ο Ρέντσι να καταφέρει να επικρατήσει σε αυτό το δημοψήφισμα. Το ότι έθεσε το πολιτικό του μέλλον, την πολιτική του επιβίωση ως προϋπόθεση συνδεδεμένη με την επικράτηση του στο δημοψήφισμα ήταν και το μεγάλο του σφάλμα, διότι από τη στιγμή που έχασε είναι υποχρεωμένος και να παραιτηθεί.

Ο κόσμος στην πλειοψηφία του, φαίνεται να απάντησε όχι απαραίτητα στο ερώτημα του δημοψηφίσματος αλλά να απάντησε αρνητικά στον Ρέντσι. Ο οποίος στην αρχή φάνηκε να είναι μακριά από την καθεστηκυία τάξη, από κατεστημένες αντιλήψεις, από τις τράπεζες και από όλο αυτό που θεωρούμε συστημικό, τελικά προϊόντος του χρόνου έμοιαζε να γίνεται μέρος αυτού. Αυτό ο Ρέντσι το πλήρωσε καθώς σε μεγάλο βαθμό η ψήφος στην Ευρώπη είναι αντισυστημική.

Δύσκολη η επόμενη μέρα στην Ιταλία

Η επόμενη μέρα για τους Ιταλούς είναι δύσκολη καθώς η Ιταλία βρίσκεται κυρίως σε μια τραπεζική κρίση. Επειδή μιλάμε για την τέταρτη οικονομία στην ευρωζώνη και για διασύνδεση των ιταλικών κυρίως με τις ισπανικές τράπεζες αλλά και με μία γερμανική, ασφαλώς αυτό θα δημιουργήσει προβλήματα στην οικονομία της Ευρωζώνης.

Σε κάθε περίπτωση αθροίζεται ένα πρόβλημα στα ήδη υφιστάμενα, όμως είναι πολύ μεγάλο γιατί είναι πολύ μεγάλη και οικονομία της Ιταλίας, άρα ο αντίκτυπος σε περίπτωση πτώσης αυτής, θα είναι βαρύγδουπος.

Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα

Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι το μεταναστευτικό. Να μην ξεχνάμε ότι η Ιταλία είναι μια χώρα που πλήττεται καίρια το 2016 και από τις μεταναστευτικές ροές. Διότι αυτές πλέον από το Αιγαίο, την Τουρκία και την Ελλάδα έχουν περάσει από τη Λιβύη, όπου οι άνθρωποι προερχόμενοι κυρίως από αφρικανικές χώρες διέρχονται από την Ιταλία και προσπαθούν να φτάσουν κάπου στην Ευρώπη.

Επίσης να μη ξεχνάμε πως ρόλο κλειδί έχει το Βερολίνο, αν εκεί δεν παρθεί η απόφαση (που δεν θα παρθεί πριν τις γερμανικές εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2017), για χαλάρωση των μέτρων λιτότητας και αν δεν ξεσφίξουν τα ζωνάρια προκειμένου να δημιουργηθεί μια αναπτυξιακή πολιτική για χώρες που πλήττονται από την οικονομική κρίση τότε πιθανόν να δημιουργηθεί μια Ευρώπη 2 ή 3 ταχυτήτων και μια Ευρώπη των περιφερειών.

Σε αυτό το σενάριο προφανώς για την Ελλάδα τα πράγματα δεν θα είναι ευνοϊκά, γιατί προφανώς δε θεωρούμαστε ούτε ικανοί, ούτε πρόθυμοι να ακολουθήσουμε το γερμανικό υπόδειγμα. Αν αυτό γίνει τα επόμενα χρόνια, είναι πιθανό να δούμε την Ελλάδα να ανήκει στη δεύτερη ή την τρίτη ταχύτητα των χωρών της Ευρώπης και σε μια περιφέρεια της γηραιάς ηπείρου όπως ο νότος που είναι ιδιαίτερα προβληματική.

Τέλος, η αποχώρηση του Ρέντσι σε συνάρτηση με την αποχώρηση του Ολάντ, φαίνεται πως μας στερεί δύο συμμάχους στους οποίους και είχαμε επενδύσει και ήταν φιλικά προσκείμενοι προς εμάς. Άρα οι συσχετισμοί στην Ευρώπη γίνονται για την Ελλάδα δυσμενέστεροι σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Ωστόσο πολλά θα εξαρτηθούν από τη στάση που θα τηρήσει το Βερολίνο μετά τις εθνικές εκλογές στη Γερμανία, τον Σεπτέμβριο του 2017.

Της Ισμήνης Λέντζου

e-mail: i.lentzou@star.gr