Ο ήρωας τραυματιοφορέας ο οποίος έσωσε μέσα σε ασανσέρ νεογέννητο που ήταν τυλιγμένο με τον ομφάλιο λώρο 

Την ζωή του στον Σωτήρη Βολιώτη, χρωστά ένα νεογέννητο κοριτσάκι στο Βόλο, το οποίο ήρθε πρόωρα στον κόσμο, έχοντας τυλιγμένο τον ομφάλιο λώρο στο λαιμό του.

Χάρη στην άμεση κινητοποίηση, την εμπειρία αλλά και την ενστικτώδη αντίδραση του τραυματιοφορέα που εργάζεται στο νοσοκομείο Βόλου εδώ και 30 χρόνια, το μωράκι όχι μόνο κατάφερε να ζήσει, αλλά δεν υπέστη και κάποια σοβαρή εγκεφαλική βλάβη από την έλλειψη οξυγόνου.

Οι λεπτομέρειες του περιστατικού είναι σοκαριστικές, και τις περιγράφει στο star.gr ο Σωτήρης Βολιώτης, τον οποίο η διοίκηση του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου θα βραβεύσει για την εξαιρετική του πράξη.

Όπως μας λέει ο κος Βολιώτης, την ώρα εκείνη ούτε ο ίδιος κατάλαβε καλά καλά τι συνέβη, καθώς όλα έγιναν μέσα σε δευτερόλεπτα!

«Κι εγώ εκείνη την ώρα δεν συνειδητοποίησα ακριβώς τι έγινε. Ήταν μέσα στα πλαίσια του καθήκοντος. Μετά με όλη αυτή τη δημοσιότητα κατάλαβα ότι ήταν κάτι σημαντικό ας το πούμε, από αυτά που γίνονται καθημερινά μέσα στα νοσοκομεία και δεν μαθαίνονται, αλλά αυτό είχε μια ιδιαιτερότητα σαν περιστατικό, καθώς επρόκειτο για ένα νεογνό.Το περιστατικό αυτό ανέδειξε την λεπτή διαχωριστική γραμμή που υπάρχει μεταξύ ζωής και θανάτου».

Η ΜΗΤΕΡΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΜΕΛΑΝΟ

Περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές, ο τραυματιοφορέας γυρίζει το χρόνο στη στιγμή εκείνη:

«Αργά το βράδυ μετά τις 22:00 ήρθε ένα αυτοκίνητο κορνάροντας στα επείγοντα του νοσοκομείου. Εγώ εκείνη τη στιγμή ήμουν κοντά στην είσοδο, πήρα ένα φορείο, πήγα στο αυτοκίνητο και άνοιξα την πόρτα. Μέσα ήταν μια γυναίκα που είχε ήδη γεννήσει καθ΄οδόν. Κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά το οποίο ήταν μελανό, επειδή ο ομφάλιος λώρος κατά την διαδικασία της γέννας είχε τυλιχτεί γύρω από το λαιμό του και δεν είχε καθόλου οξυγόνο. Η μητέρα ήταν σε κατάσταση σοκ και λογικό είναι».

Η ΜΗΤΕΡΑ ΦΩΝΑΖΕ «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ! ΒΟΗΘΕΙΑ!»

Σε κατάσταση σοκ, έχοντας γεννήσει πρόωρα με το μωρό της στην αγκαλιά τυλιγμένο στον ομφάλιο λώρο και «μαύρο» λόγω της έλλειψης οξυγόνου, «φώναζε “το παιδί μου!Bοήθεια!”. Την έβγαλα από το αυτοκίνητο, την έβαλα στο φορείο που είχαμε και κατευθυνθήκαμε γρήγορα στο χώρο των Επειγόντων. Δυο ειδικευόμενες γιατρίνες έτρεξαν αμέσως να συνοδεύσουν το περιστατικό. Μου είπαν “πάμε κατευθείαν Μαιευτική” γιατί πιθανόν σκεφτήκαν όλοι πως η κατάσταση χρειάζεται κάποιο ειδικό χειρισμό. Προσπαθούσαν κατά την διαδρομή να βάλουν τα δάχτυλά τους για να κάνουν χώρο ανάμεσα στον ομφάλιο λώρο και στον λαιμό του βρέφους για να πάρει λίγο οξυγόνο. Αλλά ήταν τόσο σφιχτά δεμένο εκεί, που δεν μπορούσαν να βάλουν ούτε τα δάχτυλα».

ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΝΑ ΞΕΤΥΛΙΞΕΙ ΤΟΝ ΟΜΦΑΛΙΟ ΛΩΡΟ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

«Κινηθήκαμε αρκετά γρήγορα, φτάσαμε στο ασανσέρ, και μόλις έκλεισε η πόρτα για να ανέβουμε στον 4ο όροφο, εγώ έβαλα το χέρι μου αυτόματα χωρίς να σκεφτώ ή να έχω κάτι στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, και τράβηξα τον ομφάλιο λώρο. Τραβώντας τον ξετυλίχτηκε μια φορά από το κεφαλάκι του μωρού. Αφού ξετυλίχτηκε μια φορά, μετά συνέχισα και ξετυλίχτηκε 2-3 φορές που ήταν τυλιγμένο. Το μωρό αμέσως έκλαψε. Αυτό ήταν το ευχάριστο. Όλοι εκεί ανακουφιστήκαμε και χαρήκαμε πάρα πολύ που προλάβαμε πρώτα να ζήσει το παιδί. Δεύτερον έπαιξε ρόλο όλο αυτό και στη μετέπειτα πορεία του γιατί δεν ξέραμε πόσο χρόνο ήταν ο εγκέφαλός του χωρίς οξυγόνο ή αν θα έχει άλλα προβλήματα αργότερα. Στη Μαιευτική οι γυναικολόγοι ανέλαβαν τα υπόλοιπα» περιγράφει στο star.gr ο Σωτήρης Βολιώτης.

«ΕΧΩ ΔΕΙ ΚΙ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΛΛΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ,ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΣΠΑΝΙΟ»

«Η ψυχραιμία και η εμπειρία μου παίζουν μεγάλο ρόλο. Είμαι 30 χρόνια τραυματιοφορέας στο νοσοκομείο. Έχω δει και έχω κάνει πολλά, απλώς αυτό ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο και σπάνιο. Έχουν έρθει κι άλλες φορές γυναίκες που έχουν γεννήσει στο δρόμο με τα μωρά στην αγκαλιά αλλά όχι σε αυτή την κατάσταση. Αυτό πρώτη φορά το αντιμετώπισα και δεν άκουσα από κανέναν άλλον όσα χρόνια είναι εκεί να έχει δει κάτι παρόμοιο».

ΜΙΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΕ ΚΛΑΜΑΤΑ

Η ένταση αλλά και η εικόνα που αντίκρισαν ήταν τέτοια, με αποτέλεσμα όπως μας περιγράφει ο τραυματιοφορέας, μια συνάδελφος του να καταρρεύσει:

«Μια συνάδελφος που με συνόδευε και ήταν καινούργια στη δουλειά, μόλις φτάσαμε στο ασανσέρ δεν άντεξε και με άφησε να συνεχίσω. Έβαλε τα κλάματα. Μετά πήγα και τη βρήκα ξαπλωμένη σε κατάσταση σοκ. Είναι μητέρα και η ίδια και το συναίσθημα ήταν πολύ έντονο».

Ωστόσο, δεν παρέλειψε να αναφέρει πως πολλές ηρωικές πράξεις γίνονται καθημερινά στα νοσοκομεία, που απλά δεν μαθαίνονται:

«Τα νοσοκομεία είναι ένας ιδιαίτερος χώρος όπου όλοι οι εργαζόμενοι έχουν προσφέρει και προσφέρουν και δεν μαθαίνονται όλα αυτά που γίνονται. Να μην ξεχνάμε ότι όπως σε όλους τους χώρους, έτσι και στα νοσοκομεία, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τα δικά του προβλήματα ο καθένας, την οικογένεια του, την προσωπική του ζωή. Και μέσα σε όλα αυτά είναι μέσα σε ένα χώρο που έχει να κάνει με την υγεία, με ιδιαίτερες συνθήκες και όλα αυτά».

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΒΟΛΙΩΤΗ

Τέλος, μετά από τρεις δεκαετίες εμπειρίας, ο τραυματιοφορέας του νοσοκομείου Βόλου, στέλνει ένα πάρα πολύ σημαντικό μήνυμα:

«Ο χώρος των νοσοκομείων θα μπορούσε να είναι και χώρος εκπαίδευσης. Γιατί έχει να δείξει πολλά στην κοινωνία. Άλλο να λέμε πως είναι να οδηγάς μεθυσμένος και χωρίς ζώνη, και πώς είναι να καπνίζεις και άλλο να το βλέπεις. Είναι ένας χώρος που η Πολιτεία θα μπορούσε να παρέχει εκπαίδευση στους μαθητές. Μακάρι να μπορούσαν τα παιδιά να είναι σε ένα χώρο να βλέπουν πως είναι όλα αυτά που ακούνε. Πως εξελίσσεται η υγεία ενός ανθρώπου που πίνει, πώς έρχεται ένας άνθρωπος που οδηγάει χωρίς κράνος ή χωρίς ζώνη. Όλα αυτά τα ακούμε αλλά άλλο είναι να τα βλέπουμε».

 

Της Χριστίνας Βεργιώτη
E-mail: chvergioti@star.gr