Ο γιατρός της καρδιάς μας (κυριολεκτικά)

Είναι από τους ανθρώπους που, όταν τον τον χρειαστείς, και μιλάω από προσωπική εμπειρία, είναι εκεί, διαθέσιμος ανά πάσα στιγμή. Είναι εκείνος που πραγματοποίησε την πρώτη ρομποτική επέμβαση καρδιάς στην Ελλάδα. Είναι το παιδί που μαγεμένο παρακολουθούσε τις εξελίξεις της ιατρικής στο νησί του και τελικά, κατέκτησε τον κόσμο της καρδιοχειρουργικής. Πρόκειται για τον Στρατή Παττακό, που μίλησε στο star.gr όχι για ιατρικά επιτεύγματα αλλά για καθημερινές, ανθρώπινες στιγμές που ζει, ως Διευθυντής Καρδιοχειρουργικής Κλινικής σε γνωστό ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας.

Ο κ. Παττακός γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, από την οποία ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ αυτής και, μάλιστα, με άριστα. Μετά από χρόνια εργασιακής εμπειρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, επέστρεψε στην Ελλάδα, για να συνεχίσει το έργο του στη χώρα που τον μεγάλωσε και που αγάπησε.

«Δεν ξέρω αν η πορεία ήταν εύκολη ή δύσκολη. Στη Λέσβο ήταν το όνειρο, η σκέψη του να κάνεις αυτό που θες. Μετά, φεύγεις για 10 χρόνια στην Αμερική και, με συνεχή κόπο, προσπαθείς να κάνεις αυτό που νομίζεις» λέει ο ίδιος.

Στις ΗΠΑ πήγε για να ασχοληθεί με τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς. «Η καρδιά ήταν ένα παιδικό μου όνειρο. Στην Αμερική, επί της ουσίας, ξανα-ειδικεύτηκα. Έτσι, μπόρεσα να κάνω αυτό που ήθελα και να έρθω στην Ελλάδα να προσφέρω αυτά που πρόσφερα».

Μεγάλη κινητήριος δύναμη ήταν ο πατέρας του. «Εκείνος με κινητοποίησε, όταν έγινε η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς. Ο δε πεθερός μου μου είπε ‘δεν κάνεις μια άλλη ειδικότητα, να μπορείς να υποστηρίξεις τα παιδάκια σου, γιατί με την καρδιοχειρουργική δεν βγαίνει ψωμί;’. Τόσο ανάποδα ήταν τα πράγματα τότε!» λέει γελώντας. «Τώρα, είναι χαρά μου που μπόρεσα τελικά και έκανα αυτό που ήθελα. Είναι συλλογική δουλειά, είναι δουλειά συναδέλφων κι ανθρώπων που σε υποστηρίζουν».

Η ψυχρότητα με την οποία ορισμένοι γιατροί αντιμετωπίζουν τα περιστατικά τους, είναι κάτι που δεν τον αφορά. «Δεν μπορώ να είμαι ψυχρός. Πάντα συνδέομαι με την οικογένεια. Προσπαθώ, απλώς, να κρατήσω μια συναισθηματική απόσταση, την ώρα της επέμβασης, ώστε να κάνω τη δουλειά μου». Ο συναισθηματικός παράγοντας, άρα, υπάρχει πάντα; «Εντελώς. Στην Ελλάδα δεν αποφεύγεται. Η οικογένεια γίνεται φίλη μου».

Ο Θεός στη ζωή του παίζει μεγάλο ρόλο. Την ώρα της επέμβασης, όμως, «δεν είναι η ώρα που επικοινωνείς. Διαχρονικά, όμως, παίζει τεράστιο ρόλο. Είναι πηγή εμψύχωσης».

Από τη συζήτησή μας δεν μπορεί να εξαιρεθεί η παρούσα κατάσταση στον τομέα της υγείας σήμερα, στη χώρα μας. «Είναι πολύπλοκη» λέει ο κ. Παττακός. «Είναι διαχρονικά πολύπλοκη, όχι μόνο τώρα. Χρειάζεται καλύτερη αξιολόγηση, καλύτερη διαφοροποίηση, καλύτερη, ίσως, τιμολόγηση του τι κάνουμε. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι υπερκορεσμένη από γιατρούς. Αυτή τη στιγμή πληρώνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Μπήκαμε 200 άτομα στην Ιατρική και στο 2ο έτος ήμαστε 1.200. Αυτή η υπερκορεσμένη αγορά είναι που πληρώνεται τώρα».

Επιθυμεί να ολοκληρώσει τα λεγόμενά του, ευχαριστώντας «την ανώνυμη νοσηλεύτρια, που είναι πάνω από τον ασθενή στις 2 τα ξημερώματα. Την ανώνυμη κυρία της καθαριότητας που κάνει το χειρουργείο να αστράφτει. Υπήρξαν και υπάρχουν συνεργάτες που ποτέ δεν κοίταξαν το ρολόι και που γι’ αυτούς δεν έχει διαφορά αν είναι 1 το μεσημέρι ή 1 το πρωί. Γιατί όταν ένας συνεργάτης σου έρχεται στις 6μιση το πρωί και φεύγει 1 τα ξημερώματα, αυτό δεν τελειώνει απλά με ένα ευχαριστώ».

Πάντα δείχνει, λοιπόν, ως αντίδοτο στο στρες, την Παναγία τη Γοργόνα, τη Μητρόπολη της Μυτιλήνης, που, όπως λέει ο ίδιος «έχει το μεγαλύτερο προαύλιο από οποιαδήποτε εκκλησία: όλο το Αιγαίο. Αν κοιτάξει κανείς την καρδιά και ψάξει επιμελώς, κάπου ανάμεσα στη μιτροειδή και την τριγλώχινα βαλβίδα υπάρχει ένα σημείο που λαμπυρίζει, που φωσφορίζει. Είναι το σημείο απ’ το οποίο εκπέμπεται η ευγνωμοσύνη και το ευχαριστώ. Γι’ αυτό ο λαός λέει ‘ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου’». 

 

Μαρία Ανδρικάκη

m.andrikaki@star.gr

Tags: