Η γυναίκα που χτίζει κτίρια και... χαρακτήρες!

Οι ιστορίες της έχουν συγκινήσει χιλιάδες αναγνώστες… Τα βιβλία της «η ζωή απέναντι», «σε σωστή ώρα νυχτώνει», «άλμα θα πει ψυχή» και «Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει», κατοικούν σε βιβλιοθήκες πολλών ελληνικών σπιτιών. Ο λόγος για την Σοφία Δημοπούλου, την πολιτικό μηχανικό και μητέρα τεσσάρων παιδιών, που γκρέμισε τα… στερεότυπα και «έχτισε» με τις γνώσεις και το ταλέντο της νέα δεδομένα στη συγγραφή μυθιστορημάτων και ποιημάτων (ναι γράφει και ποιήματα).

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα, με καταγωγή από τα Λουσικά Πάτρας, η Σοφία Δημοπούλου γράφει από μικρό κοριτσάκι. Αν και ήταν παιδί φιλάσθενο, η απουσία από το σχολείο, μόνο καλό της έκανε! Όσο έμενε στο σπίτι, παλεύοντας με αρρώστιες, χωρίς τηλεοράσεις και κινητά, μάθαινε ξένες γλώσσες και καταβρόχθιζε βιβλία για παρηγοριά. «Μια μέρα ανάμεσα σε πυρετούς και αντιβιώσεις αποφάσισα να γίνω κάποτε κι εγώ συγγραφέας. Το γράψιμο ήταν ένας τρόπος για να εκφράζω τα συναισθήματα μου», λέει η ίδια στο star.gr. 

Η αγάπη της για τα κτίρια και την ιστορία τους, σε συνδυασμό με τις πολύ καλές επιδόσεις την οδηγεί στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Παίρνει πτυχίο από την Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Με το πέρας των σπουδών εργάζεται ως μηχανικός στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, ενώ τα τελευταία χρόνια διατηρεί δικό της γραφείο στο Παλαιό Φάληρο, όπου σχεδιάζει κτίρια και… γράφει για σχέσεις και ιστορικά γεγονότα και για περίεργα παιχνίδια της μοίρας . 

Εργασιομανής, πεισματάρα, οργανωτική, πειθαρχημένη, και επίμονη βρίσκει χρόνο όχι μόνο για να κάνει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες και απαιτητικές δουλειές, αλλά και για να μεγαλώνει τα τέσσερα παιδάκια της, που λατρεύει. Στις μεγάλες αγάπες της συμπεριλαμβάνονται η φύση και τα ζώα. «Αγαπώ τη ζωή γενικά και τα απλά πράγματα. Αυτό που δεν αντέχω είναι η ακαταστασία! Με αποσυντονίζει όχι μόνο στο χώρο, αλλά και στη σκέψη των ανθρώπων», εξομολογείται η Σοφία Δημοπούλου. 

Στον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει βιβλία, πηγαίνει θέατρο, βλέπει ταινίες και κάνει χορό! Η ψυχανάλυση της όμως είναι όπως λέει, το γράψιμο. Μάλιστα, όταν πιάνει την πένα, έτοιμη για να συνεχίσει την πλοκή της ιστορίας, προετοιμάζει ολόκληρο τελετουργικό. Ντύνεται σαν να πηγαίνει στη δουλειά, βάζει μουσική σε χαμηλή ένταση και φροντίζει να είναι πάντα πρωί…

Ένα πρωινό λοιπόν την συναντήσαμε, ενώ προετοιμάζει το επόμενο μυθιστόρημα της, που εκτυλίσσεται στην Αθήνα του 19ου αιώνα και το οποίο πιθανότατα θα έχει ολοκληρωθεί ως το καλοκαίρι. Παρά το απαιτητικό πρόγραμμα της, η κυρία Δημοπούλου έκανε ένα διάλλειμα από την έρευνα και τις υποχρεώσεις της και μας μίλησε για τη ζωή, τα βιβλία της, την κρίση και το Survivor

Ερώτηση: Αν γράφατε ένα βιβλίο για τα παιδικά σας χρόνια, τι τίτλο θα του δίνατε;

Απάντηση: «Λουλούδια στην άμμο». Ήμασταν αθώοι, αγνοί σαν ανθάκια, γεμάτοι από ζωτική ενέργεια που μας έδινε τη δύναμη να μεγαλώσουμε σε μια εποχή άνυδρη, στεγνή, μεταβαλλόμενη, γεμάτη «πρέπει».

Ερώτηση: Κτίρια, σχέδια και μελέτες από τη μια, ιστορίες ανθρώπων από την άλλη. Περίεργος συνδυασμός! Μπορεί τελικά ένα μαθηματικό μυαλό να κρύβει πολύ ρομαντισμό;

Απάντηση: Η μια δραστηριότητα βοηθά και τροφοδοτεί την άλλη. Η γραφή για μένα λειτουργεί εξισορροπητικά. Οι θετικές σπουδές με βοηθούν να κρατώ αυστηρή δομή στην ανάπτυξη της μυθοπλασίας, να μην πλατειάζω, να κάνω οικονομία λόγου και εκφραστικών μέσων. Και ναι, όλα τα μαθηματικά μυαλά κρύβουν ρομαντισμό και ευαισθησίες, αφού όλοι μας είμαστε ένα μείγμα από λογική και συναίσθημα.

Ερώτηση: Υπάρχει κάποιο βιβλίο που διαβάζετε και ξαναδιαβάζετε στο πέρασμα των χρόνων;

Απάντηση:Ο Ξένος του Άλμπερ Καμύ και η Δίκη του Φρανς Κάφκα.

Ερώτηση: Θα θέλατε να δείτε κάποιο από τα βιβλία σας να γίνεται θεατρικό έργο ή ταινία; 

Απάντηση: Θα ήταν ψέματα να πω, πως δεν θα το ήθελα, αρκεί το θεατρικό έργο ή η ταινία να έμεναν πιστά στην κεντρική ιδέα του βιβλίου μου. Πιστεύω πως τα δυο τελευταία βιβλία, το «Σε σωστή ώρα νυχτώνει» και το «Η ζωή απέναντι» έχουν έντονη πλοκή, πολλές εικόνες και ενδιαφέρον ιστορικό πλαίσιο, οπότε μπορούν υποθετικά να μεταφερθούν στο θέατρο ή στον κινηματογράφο. Δεν ξέρω αν η μεταφορά θα ήταν επιτυχημένη, θα ήταν σίγουρα όμως ενδιαφέρουσα.

Ερώτηση: Τι συναισθήματα έχετε κάθε φορά που τελειώνετε ένα βιβλίο;

Απάντηση: Χαρμολύπη. Έχω ακριβώς το συναίσθημα που έχουν οι γονείς, όταν αποχαιρετούν τα παιδιά τους που φεύγουν για σπουδές σε άλλη πόλη. Λυπούνται που δεν θα είναι μαζί, ανησυχούν για την τύχη τους, αλλά χαίρονται που πια έγιναν ανεξάρτητα.

Ερώτηση: Μπορεί μια κυρία 60 ετών να γίνει συγγραφέας;

Απάντηση: Δεν θεωρώ πως η τέχνη έχει ηλικία. Καθένας εκφράζεται με τα εφόδιά του. Εφόδια του συγγραφέα είναι ο χειρισμός του λόγου, η ικανότητα να εκφράζει συναισθήματα και βέβαια οι εμπειρίες του και η διεισδυτική του ματιά. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν εμπειρία ζωής και κατασταλαγμένη σκέψη. Αν έχουν και εκφραστικό λόγο, μπορούν κάλλιστα να γίνουν πετυχημένοι συγγραφείς. Υπάρχουν εξάλλου πολλά τέτοια παραδείγματα στη ιστορία της λογοτεχνίας.

Ερώτηση: Υπάρχει σχόλιο αναγνώστη/αναγνώστριας που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Απάντηση: Υπάρχει σχόλιο άνδρα αναγνώστη για το πρώτο βιβλίο μου, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ. «Κάθε φράση σου ήταν ένα μαχαιράκι που έξυνε όλο και πιο βαθιά την καρδιά μου» μου είχε πει.

Ερώτηση: Πολλοί κατηγορούν τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών ότι δεν επαναστατούν και δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες απέναντι στην κρίση... Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

Απάντηση: Οι πνευματικοί άνθρωποι είναι κι αυτοί μέλη μιας κοινωνίας και άρα υφίστανται και οι ίδιοι μια κρίση που θεωρώ πως λιγάκι τους έχει παραλύσει. Από την άλλη μεριά, δουλειά τους είναι να επισημαίνουν τις παθολογίες της κοινωνίας μέσα στην κρίση, όχι να υποδεικνύουν λύσεις ως θέσφατα. Το θέμα είναι αν ο μέσος άνθρωπος ευαισθητοποιείται μέσω της τέχνης, έτσι ώστε να αναλάβει ο ίδιος να αντιδράσει σε ό,τι τον υποβιβάζει ή του περιορίζει τα δικαιώματά του. Δεν έχει ανάγκη η κοινωνία από σωτήρες. Από ενεργή συμμετοχή έχει ανάγκη.

Ερώτηση: Είστε αισιόδοξη για την πορεία της χώρας;

Απάντηση:Νιώθω υποχρεωμένη να είμαι αισιόδοξη και πιέζω τον εαυτό μου γι’ αυτό, παρ’ όλο που όλα γύρω μου προσπαθούν να με πείσουν πως δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια ανάκαμψης. Αν όμως χάσουμε την αισιοδοξία μας, θα χάσουμε τα πάντα. Κρατιέμαι λοιπόν από την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα βγούμε από το τούνελ και θα μπορέσουμε ως χώρα να σταθούμε στα πόδια μας.

Ερώτηση: Μπορεί ένα βιβλίο να μας βοηθήσει να βρούμε λύσεις σε προβλήματα;

Απάντηση: Κανένα βιβλίο δεν μπορεί να δώσει έτοιμες λύσεις, εκτός κι αν πρόκειται για βιβλίο του τύπου «Πώς να κάνετε φίλους σε δέκα βήματα». Τα βιβλία όμως προσφέρουν συμπυκνωμένη εμπειρία, δανεική από άλλους ανθρώπους, λες και οι ίδιοι έχουμε ζήσει πολλαπλές ζωές. Με τον τρόπο αυτό διευρύνεται η σκέψη μας, μπορούμε να σκεφτούμε τα προβλήματά μας από διαφορετικές σκοπιές κι έτσι εντέλει να βρούμε μόνοι μας τη λύση. Επιπλέον, σ’ ένα βιβλίο μπορούμε να βρούμε συναισθηματική στήριξη, αισιοδοξία κι ελπίδα, απαραίτητα συστατικά όχι μόνο για να λύσουμε, αλλά και για να αντέξουμε τα προβλήματά μας.

Ερώτηση: Αν θα στέλνατε ένα μήνυμα στους Έλληνες με αφορμή τις δυσκολίες που όλοι λίγο πολύ βιώνουμε, ποιο θα ήταν αυτό;

Απάντηση: Πρέπει να ξαναθυμηθούμε αυτό που έχουμε λησμονήσει. Πως είμαστε μια περήφανη χώρα με ζωντανούς και δημιουργικούς ανθρώπους. Αν πιστέψουμε στην ποιότητα μας και δουλέψουμε με αισιοδοξία και γνώμονα το ομαδικό καλό, θα τα καταφέρουμε.

Ερώτηση: Συχνά ακούμε από τον κόσμο την αιτιολογία, δεν διαβάζω βιβλία γιατί δεν έχω χρόνο... Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε ότι εκατομμύρια Έλληνες στήνονται καθημερινά επί 3 ώρες και βλέπουν το Survivor, άρα υπάρχει χρόνος (;) Θα ήθελα να μου λέγατε δύο λόγια για το τηλεοπτικό «φαινόμενο».

Απάντηση: Είναι λυπηρό αυτό που συμβαίνει, αλλά μπορώ να το καταλάβω. Ο κόσμος πάντα έχει ανάγκη να βλέπει άλλους ανθρώπους να φτάνουν στα όριά τους, να περνούν δυσκολίες, να παλεύουν για τα αυτονόητα όπως η τροφή ή το δίκιο τους. Έχουμε λίγο πολύ σαδιστικά ένστικτα ως όντα που ο πολιτισμός μας προσπαθεί να καταστείλει, ενώ ένα παιχνίδι όπως το Survivor προσπαθεί να διεγείρει προς τέρψη των θεατών. Οι θεατές, έχοντας παρακολουθήσει τον αγώνα των παικτών και τη συναισθηματική τους εξόντωση, μπορούν να αντέξουν τα δικά τους προβλήματα που φαντάζουν έπειτα σαφώς πιο ανεκτά. Από την άλλη μεριά, το να διαβάσει κανείς ένα βιβλίο είναι μια συνειδητή επιλογή αξιοποίησης του χρόνου, ενώ η παρακολούθηση του παιχνιδιού επιβάλλεται μέσα από τη οθόνη που τις περισσότερες ώρες μένει στο σπίτι ανοιχτή. Πρέπει να έχει κανείς πειστεί πως μέσα σ’ ένα βιβλίο θα βρει πολλή περισσότερη δράση και άλλα τόσα συναισθήματα και ιδέες που μπορεί να του αλλάξουν τη ζωή. Πρέπει να έχει συνηθίσει να διαβάζει για να το επιλέξει. Χρόνος υπάρχει.

Ερώτηση: Ποια είναι η ουσία της ζωής;

Απάντηση: Για μένα η ουσία της ζωής βρίσκεται στην ανάγκη μας να εξερευνήσουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει και να ζήσουμε κάθε τι που μας κάνει ευτυχισμένους και μας ενδυναμώνει. Η αφοσίωσή μας σ’ αυτή την αναζήτηση, νοηματοδοτεί τη ζωή μας, της δίνει κίνητρο και αξία. Ένα ταξίδι είναι η ζωή και πρέπει να απολαμβάνουμε τη διαδρομή, όχι να μας καταλαμβάνει άγχος πότε θα φτάσουμε στον προορισμό μας.

Ας απολαύσουμε λοιπόν τη διαδρομή! Τα βιβλία της κυρίας Δημοπούλου είναι μια καλή αρχή… 

Της Άννας Σταματιάδου (astamatiadou)
Facebook/Instagram: Anna Stamatiadou 

Tags: