Έξι χρόνια ύφεσης λιτότητας εσωτερικής υποτίμησης σε μισθούς και συντάξεις δεν ήταν αρκετά ώστε η Ελλάδα να σχεδιάσει και να εφαρμόσει ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο ώστε να μειωθεί το δυσθεώρητο ποσοστό της ανεργίας και να μην εξαρτάται από το δανεισμό.

Τι ήταν, όμως, αυτό που δεν έγινε και τι πρέπει να γίνει; To STAR απευθύνθηκε σε τρεις καθηγητές οικονομικών για τις απαντήσεις

«Πλούτος δημιουργείται όταν η αξία των προϊόντων είναι μεγαλύτερη από το κόστος τους. Αυτό είναι η προστιθέμενη αξία. Πρέπει λοιπόν να προσανατολιστούμε σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας όπως ποιοτικά βιομηχανικά προϊόντα, προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και καινοτομίας ή εξειδικευμένες υπηρεσίες» τονίζει ο Μιχάλης Γλεζάκος, Καθηγητής Χρηματοοικονομικών του Πανεπιστημίου Πειραιά και προσθέτει: «Βεβαίως χρειαζόμαστε και παραδοσιακές δραστηριότητες όπως η γεωργία η κτηνοτροφία ο τουρισμός κτλ αλλά δεν πρέπει αυτές να αποτελούν τον κορμό της οικονομίας μας και σε κάθε περίπτωση δεν αποτελεί ανάπτυξη η ίδρυση νέων επιχειρήσεων εστίασης. Οι μαζικές μειώσεις μισθών την Ελλάδα βελτίωσαν την ανταγωνιστική θέση της χώρας ανεβάζοντας την κατά 28 θέσεις, στην έκθεση της παγκόσμιας τράπεζας. Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων όμως καταβαραθρώθηκε».

«Κεντρικό ζητούμενο συνεχίζει να παραμένει ο παραγωγικός ανασχηματισμός και η αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Χρειάζεται μια κλαδική πολιτική, η οποία θα στηρίζει τους τομείς και τους κλάδους που συνεχίζουν να παράγουν, συνεχίζουν να έχουν καλές εξαγωγικές επιδόσεις και έχουν και συγκριτικό πλεονέκτημα. Αναφέρομαι μεταξύ άλλων στον πρωτογενή τομέα στον κλάδο των ορυχείων και του ορυκτού πλούτου. Στα μεταλλικά προϊόντα στα φαρμακευτικά προϊόντα» αναφέρει ο Διονύσης Χιώνης, καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Θράκης.

«Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα οι μισθοί έχουν μειωθεί σημαντικά και το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων έχει υποχωρήσει. Οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών δεν έχουν υποστεί ανάλογη μείωση προς όφελος των καταναλωτών και της οικονομίας. Πρέπει να ολοκληρωθεί το άνοιγμα των αγορών και η ελεύθερη πρόσβαση σε κλειστά επαγγέλματα και επιχειρηματικούς κλάδους» αναφέρει, τέλος, ο Νίκος Γεωργικόπουλος, επισκέπτης καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.