Η τραπεζική ένωση είναι το μεγαλύτερο βήμα για την ΕΕ μετά την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος το 1999 αναφέρει σήμερα αρθρογράφος σε ανάλυση του Reuters.

Από τις αρχές του έτους, υπενθυμίζει το πρακτορείο, η αρχή εποπτείας, που θα έχει την βάση της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), θα αναλάβει τον εποπτικό έλεγχο των 128 μεγαλύτερων ευρωπαϊκών τραπεζών.

Το διοικητικό της συμβούλιο θα αποφασίζει ποια τράπεζα θα πρέπει να διασπαστεί, ποια να κλείσει και ποια να χρηματοδοτηθεί από την ειδική εισφορά επί των τραπεζικών καταθέσεων.

Μέχρι να θεσμοθετηθούν τα εθνικά ταμεία διάσωσης και ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μηχανισμός, μέρος του κόστους των αναδιαρθρώσεων θα το αναλαμβάνουν οι μέτοχοι των τραπεζών, οι πιστωτές και οι μεγαλοκαταθέτες -όπως έγινε στην περίπτωση της Κύπρου.

Ωστόσο, η περιπλοκότητα στην εκκαθάριση μιας τράπεζας, το πλήθος των αξιωματούχων που θα κληθούν για να λάβουν την απόφαση και η απουσία κοινής πολιτικής αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης, σημειώνει το Reuters.

Θα χρειαστεί μία δεκαετία για μπορέσει να χρηματοδοτηθεί πλήρως το ταμείο εκκαθάρισης από την ειδική εισφορά επί των καταθέσεων.

Τι θα συμβεί, αναρωτιούνται οι οικονομολόγοι, εάν οι ασκήσεις εξομοίωσης (stress tests) και οι έλεγχοι της ΕΚΤ αποκαλύψουν μεγάλες τρύπες στους ισολογισμούς των τραπεζών το 2014, πριν λειτουργήσει η κοινή αρχή;

Τέτοιου είδο��ς αμφισβήτηση παραβλέπει, ωστόσο, το πιο ουσιαστικό: η ΕΕ έχει αποδείξει τα τέσσερα τελευταία έτη που διαρκεί η κρίση, την αποφασιστικότητά της να διατηρήσει την συνοχή του κοινού νομίσματος.