​Λίγο πριν τροποποιηθεί το Κατοχικό Νομοθετικό Διάταγμα 1195/ 1942 βάσει του οποίου οι επί 20 χρόνια αδρανείς καταθέσεις περιέρχονται στα δημόσια ταμεία, μια καταδίκη εναντίον της χώρας μας από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έρχεται να θέσει ερωτηματικά για το τι ακριβώς ΠΡΕΠΕΙ να γίνεται τελικά με αυτές.

Το παραπάνω γεγονός αφορά την περιουσία του αποβιώσαντος Αναστασίου Ζολώτα. Πιο συγκεκριμένα, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος προστασίας της περιουσίας του πολιτικού, εκδικάζοντας την προσφυγή τού γιου του αποβιώσαντος, με την οποία υποστηριζόταν ότι οι ελληνικές Αρχές κακώς είχαν κατάσχει τα 30.550 ευρώ, που βρίσκονταν σε αδρανή τραπεζικό λογαριασμό του πατέρα του, λόγω παρέλευσης 20ετίας.

Ο Αναστάσιος Ζολώτας, που είχε γεννηθεί το 1924 και πέθανε πριν προλάβει να προσφύγει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αναγκάσθηκε να φύγει στο εξωτερικό και άφησε σε αδράνεια, για περισσότερα από 20 χρόνια, έναν τραπεζικό λογαριασμό στον οποίο υπήρχαν καταθέσεις και τόκοι ύψους 30.550 ευρώ.

Όταν επέστρεψε και ζήτησε από την τράπεζα να κάνει ανάληψη του ποσού, που είχε στον λογαριασμού του, τον ενημέρωσαν ότι η όποια απαίτηση πρόσβασης στον λογαριασμό είχε παραγραφεί, λόγω παρέλευσης της σχετικής προθεσμίας και τα χρήματά του είχαν κατασχεθεί υπέρ του κράτους.

Απογοητευμένος από τα ελληνικά πολιτικά δικαστήρια, ο γιος του αποθανόντος, Παναγιώτης Ζολώτας, αποφάσισε τελικώς να προσφύγει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 7 Δεκεμβρίου 2009. Εκδικάζοντας σήμερα την προσφυγή του, το δικαστήριο έκρινε ένοχη την Ελλάδα, για παραβίαση του δικαιώματος στην προστασία της περιουσίας και την υποχρέωσε να καταβάλει στον ενάγοντα 15.000 ευρώ για υλική βλάβη!!!

Αξίζει να σημειωθεί πως στην απόφαση του το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι οι ελληνικές Αρχές είχαν αποτύχει στο καθήκον τους να προστατεύσουν την περιουσία του Ζολώτα, υποχρεώνοντας την τράπεζα να ειδοποιήσει εγκαίρως τον πελάτη της, για τον κίνδυνο κατάσχεσης των χρημάτων του σε λογαριασμό που είχε παραμείνει αδρανής για περισσότερα από 20 χρόνια. Επικρίνοντας, δε, τις αποφάσεις των ελληνικών πολιτικών δικαστηρίων, το δικαστήριο σημειώνει ότι, επί της ουσίας ο λογαριασμός δεν παρέμεινε αδρανής και δίχως συναλλαγές αφού, όπως τονίζει, αποτελεί συναλλαγή η πρόσθεση των τόκων στο αρχικό κεφάλαιο του καταθέτη.