Το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα, με τίτλο «Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι», το οποίο φιλοξενείται στη γαλλική “Le Monde”, καταλήγει σε βαθιά οικονομικά και πολιτικά συμπεράσματα.

Εξετάζοντας το κείμενο, ο Πρωθυπουργός φέρεται να δίνει έμφαση στην εξής φράση: υπάρχει ανάγκη για "ρεαλιστικά πρωτογενή πλεονάσματα". Είναι απ’ ότι φαίνεται αυτοί οι στόχοι, -τα πλεονά��ματα- που πρέπει να συμφωνηθούν και ίσως το μεγάλο αγκάθι για να υπάρξει τελικά αυτή η συμφωνία.
Οι θεσμοί φέρονται να απαιτούν πρωτογενή πλεονάσματα μεγαλύτερα και νωρίτερα. Αν τελικά η Αθήνα συμφωνήσει θα πρέπει να παραβιάσει τη βασική της κόκκινη γραμμή, δηλαδή να κόψει μισθούς και συντάξεις αλλά και να πάει σε οριζόντια εισπρακτικά μέτρα. Συνεπώς, το μεγάλο «αγκάθι» είναι το δημοσιονομικό κενό, καθώς αν συμφωνήσουμε σε αυτό που η Ελλάδα προτείνει, δεν θα χρειαστούν αυτά τα νέα μέτρα.
Ηχηρά όμως είναι και τα πολιτικά μηνύματα που στέλνει ο Πρωθυπουργός μέσα από το άρθρο του.
Πρώτη φορά βλέπουμε τον Αλέξη Τσίπρα να μιλά για τη διάσπαση της Ευρώπης σε δύο ταχύτητες. «Υπάρχει στρατηγική που επιδιώκει τη διάσπαση και τον διχασμό της Ευρωζώνης και συνακόλουθα της Ε.Ε. Πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής και θα διορίζει έναν Υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης με απεριόριστη εξουσία, με τη δυνατότητα δηλαδή να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού».
Στη θέση του «Υπερυπουργoύ Οικονομικών της Ευρωζώνης» φαίνεται να “φωτογραφίζει” τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, εξαιτίας της σκληρής στάσης που κράτη��ε κατά την διαπραγμάτευση.
Τέλος, αίσθηση προκαλεί ο επίλογος του άρθρου, στο οποίο ο Αλέξης Τσίπρας λέει χαρακτηριστικά: «Ποια στρατηγική θα επικρατήσει; Εκείνη του ρεαλισμού για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας ή η στρατηγική της ρήξης και της διχοτόμησης; Αν κάποιοι, πάντως, νομίζουν ή, θέλουν να πιστεύουν, ότι η απόφαση αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα διαπράττουν μεγάλος λάθος. Θα τους πρότεινα απλώς να ξαναδιαβάσουν το αριστούργημα του Χέμινγουεϊ: «Για ποιον χτυπά η καμπάνα;». Με αυτόν τον τρόπο, ο Πρωθυπουργός επισημαίνει ότι το να καταλήξουμε σε συμφωνία δεν εξαρτάται από τη χώρα μας, και πως οι παράλογες απαιτήσεις των θεσμών είναι αυτές που την καθυστε��ούν.