Διαφορετικές απόψεις εκφράζονται στο εσωτερικό της ΝΔ σχετικά με την υπαγωγή του χαρτοφυλακίου Προστασίας του Πολίτη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, όπως αποφάσισε η κυβέρνηση, κατά την χθεσινοβραδινή σύσκεψη υπό τον κ. Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ο βουλευτής της ΝΔ (και επί δύο χρόνια υπουργός Δημόσιας Τάξης επί διακυβέρνησης Σαμαρά) Νίκος Δένδιας εκφράσθ��κε πρώτος για το συγκεκριμένο ζήτημα και τοποθετήθηκε θετικά σήμερα το πρωί.

«Η συγχώνευση στην πράξη των Υπουργείων Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη είναι μία απολύτως ορθή ενέργεια, ανεξαρτήτως των πιθανών λανθασμένων κινήτρων της. Μπορεί υπό όρους να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της διασφάλισης της έννομης τάξης, με την παράλληλη διασφάλιση των εγγυήσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» δήλωσε ο κ. Δένδιας.

Μάλιστα, ο πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης αποκάλυψε ότι είχε προτείνει την λειτουργία των δύο συγκεκριμένων χαρτοφυλακίων υπό την σκέπη του ίδιου Υπουργείου, στην Κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά η εισήγησή του τότε δεν έγινε αποδεκτή. «Ελπίζω κατά συνέπεια να είναι ένα πρώτο σωστό βήμα της σημερινής Κυβέρνησης, η οποία οφείλει να εγκαταλείψει την παρούσα πρακτική και να οικοδομήσει μία νέα πολιτική προσέγγιση στον ευαίσθητο αυτό τομέα, αποκαθιστώντας τα προβλήματα στην δημόσια τάξη και συνεχίζοντας το έργο που ξεκινήσαμε τον Ιούνιο του 2012» πρόσθεσε ο κ. Δένδιας.

Ο ίδιος πάντως διαφώνησε με την πρόταση της κυβέρνησης να συσταθεί "Επιτροπή ελέγχου της αστυνόμευσης" στη Βουλή, καθώς, η σχετική δυνατότητα περιλαμβάνεται στις αρμοδιότητες της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής που ήδη λειτουργεί.

Ο Υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης της Νέας Δημοκρατίας κ. Χαράλαμπος Αθανασίου, δήλωσε όμως για το ίδιο ζή��ημα σήμερα το απόγευμα και αφού προηγουμένως είχε τοποθετηθεί θετικά ο κ. Δένδιας:

«Η σχεδιαζόμενη, αδιανόητη μεταφορά του χαρτοφυλακίου του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως στο Υπουργείο Δικαιοσύνης έρχεται να προσθέσει μια ακόμα θεσμική παλινωδία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Ως γνωστόν, στις περισσότερες από τις ευνομούμενες έννομες τάξεις, οι δικαστικές αρχές, αλλά και οι διωκτικές λειτουργίες του κράτους είναι θεσμικά και λειτουργικά ανεξάρτητες.

Τούτο και στη χώρα μας ήταν έως τώρα αυτονόητο, καθώς έτσι επιτάσσουν η συνταγματική αρχή της διάκρισης των εξουσιών, αλλά και η έννοια του κράτους δικαίου. Η θέση των λειτουργιών της ανεξάρτητης δικαιοσύνης αλλά και των διωκ��ικών αρχών υπό τον ίδιο πολιτικό προϊστάμενο, που ανεπίτρεπτα ταυτίζει τον διώκτη με τον κριτή, δημιουργεί ένα εξαιρετικά κακό προηγούμενο, ξυπνάει άσχημες μνήμες και δημιουργεί ύποπτους συνειρμούς σε όλους τους Δημοκράτες πολίτες. Πολύ περισσότερο, όταν αυτή δεν επιχειρείται παρά μόνο ως μέθοδος εξομάλυνσης των προβλημάτων συνεργασίας των Υπουργών μιας κυβέρνησης που μετράει μόλις δύο μήνες ζωής».
​​