​«Το χρέος της Ελλάδας είναι μη βιώσιμο και η μόνη λύση είναι το κούρεμα». Αυτό γράφει η αρθρογράφος της «Washington Post» Κάθριν Ράμπελ λίγες μόλις μέρες πριν τις ελληνικές εκλογές.

Η κα Ράμπελ κάνει μια αναδρομή στην ιστορία και επικαλείται το κλασικό παράδειγμα της Γερμανίας λίγα χρόνια μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το 1953 κουρεύτηκε το χρέος της με στόχο να μπει σε τροχιά άμεσης ανοικοδόμησης.

Από τότε βέβαια, όπως επισημαίνει η αρθρογράφος έχουν αλλάξει πολλά και η Γερμανία είναι πλέον ο βασικός δανειστής των χρεωμένων χωρών και ο ρυθμιστής των πάντων. Όπως γράφει η Ράμπελ, ορισμένα πράγματα είναι «καταδικασμένα» να συμβούν.

«Την ώρα που η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να ζητήσει περισσότερη απαλλαγή χρέους, η Γερμανία απορρίπτει το αίτημα. Αν η Ιστορία λειτουργούσε ως οδηγός, τότε θα έχουμε ακόμα κάποιους γύρους αναδιάρθρωσης με τους πιστωτές της Ελλάδας να είναι αναγκασμένοι να προχωρήσουν σε μεγαλύτερα κουρέματα. Οι εκλογές θα λειτουργήσουν σαν δημοψήφισμα κατά των σκληρών μέτρων λιτότητας που επιβλήθηκαν από τους δανειστές και οδήγησαν τη χώρα σε οικονομική ύφεση και διπλάσιους αριθμούς ανεργίας» αναφέρει η Ράμπελ και προσθέτει «Η Γερμανία που έχει τώρα το πάνω χέρι είναι δυσαρεστημένη με την πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να οικοδομήσει ένα κίνημα αντι-λιτότητας και σε άλλες χώρες όπως η Ιταλία και η Πορτογαλία».

Η αρθρογράφος επικαλούμενη μελέτες κορυφαίων οικονομολόγων αναφέρει πως η Γερμανία είναι εν μέρει υποχρεωμένη να «καταπιεί» μια ακόμη διαγραφή του ελληνικού χρέους.

«Το συμπέρασμα είναι ότι ανεξάρτητα από τις ελπίδες που τρέφουν οι πιστωτές και οι δανειζόμενοι, ιστορικά έχει αποδειχθεί πως οι αναδιαρθρώσεις χρεών τραβούν σε μάκρος και περιέχουν πολλά κεφάλαια. Ο μέσος όρος αναδιαρθρώσεων που παρατηρήθηκε σε 35 αναδυόμενες οικονομίες χωρών, είναι τρεις, ενώ υπήρξαν χώρες που αναγκάστηκαν να προχωρήσουν και σε άλλους... γύρους. Χειροπιαστό παράδειγμα είναι η κρίση χρέους της Πολωνίας που χρειάστηκε να αναδιαρθρωθεί επτά φορές μέχρι το 1994. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τη Βραζιλία ή με χώρες που βγήκαν κατακερματισμένες από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο» εκτιμά η Ράμπελ, τονίζοντας πάντως ότι η περίπτωση της Ελλάδας είναι ιδιάζουσα, καθώς αν και έγιναν δύο αναδιαρθρώσεις το πρόβλημα του χρέους παραμένει .

«Όσο περισσότερο καθυστερεί κανείς να λύσει το πρόβλημα, τόσα περισσότερα πυρομαχικά χρειάζεται για τη συνέχεια. Αυτό, ίσως, είναι και το καλύτερο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ αν νικήσει στις εκλογές, στις συζητήσεις που θα έχει με τη γερμανική πλευρά για το χρέος» καταλήγει.