Ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 3 μηνών, ακόμα και απόλυση προβλέπει ο νόμος για τους απεργούς (εν προκειμένω τους υπαλλήλους της ΔΕΗ) που δεν συμμορφώνονται με την απόφαση πολιτικής επιστράτευσης που τους κοινοποιείται.

Μάλιστα, η άρνηση παραλαβής συνιστά αυτόφωρο αδίκημα για τους απεργούς, ενώ βέβαια υπάρχει η δυνατότητα θυροκόλλησης σε περίπτωση που δεν ανευρεθεί ο απεργός.

Από την πλευρά τους, οι απεργοί έχουν δικαίωμα να στραφούν στο Συμβούλιο Επικρατείας εναντίον της επίταξης.
Πάντως ήδη σε δυο άλλ��ς περιπτώσεις (ιδιοκτήτες φορτηγών και εργαζόμενοι ΜΜΜ) το ΣτΕ είχε αρνηθεί να παγώσει τη διαδικασία της επιστράτευσης, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς περί αντισυνταγματικότητας που είχαν προβάλλει οι προσφεύγοντες απεργοί και δικαιώνοντας τις κυβερνήσεις.
Το χρονικό των επιστρατεύσεων στην Ελλάδα:

1979: Επιστρατεύονται οι τραπεζικοί υπάλληλοι, όταν ως αποτέλεσμα της απεργίας τους είχαν «παραλύσει» οι τράπεζες.

1983: Επιστράτευση των οδηγών – ιδιοκτητών βυτιοφόρων εξαιτίας της παρατεταμένης απεργίας τους. Είχε κηρυχθεί και επίταξη των βυτιοφόρων αυτοκι��ήτων υγρών καυσίμων δημόσιας χρήσης καθώς και πολιτική επιστράτευση των οδηγών – απεργών. (Το ΣτΕ, στο οποίο προσέφυγαν οι εργαζόμενοι, δικαίωσε την διοίκηση συνδέοντας την παρατεταμένη απεργία με το μεγάλο κύμα κακοκαιρίας και την έλλειψη καυσίμων σε νοσοκομεία).

1986: Επιστράτευση των χειριστών και ιπτάμενων μηχανικών της Ολυμπιακής Αεροπορίας.

1994: Επίταξη των λεωφορείων πολιτών που είχαν συμβληθεί με τον ΟΑΣΑ.

2002:Πολιτική επιστράτευση των απεργών ναυτεργατών.

2006: Πολιτική επιστράτευση των απεργών ναυτεργατών.

2010: Πολιτική επιστράτευση απεργών βυτιοφόρων Δ.Χ.

2013: Πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων στο Μετρό, των απεργών ΠΝΟ και των καθηγητών Μέσης Εκπαίδευσης.