​Σαφή μηνύματα στην κυβέρνηση αλλά και συνολικά στον πολιτικό κόσμο της χώρας περιλαμβάνει το βιβλίο «Μπροστά από την εποχή της. Η κυβέρνηση της ΝΔ 1990-93» και θα κυκλοφορήσει στις25 Φεβρουαρίου!

Στο βιβλίο που υπογράφεται από συντακτική επιτροπή, με επικεφαλής τον Ιωάννη Παλαιοκρασσά, και το προλογίζει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ τονίζει ότι «η πορεία της χώρας θα ήταν διαφορετική αν δεν είχε ανατραπεί η κυβέρνησή του.

«Η σημαντική προσπάθεια που έγινε την περίοδο 1990-93 είναι χρήσιμο να καταγραφεί στο μέτρο του δυνατού. Όχι τόσο για λόγους απόδοσης ιστορικής δικαιοσύνης αλλά προπαντός γιατί μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο οδηγό για την αντιμετώπιση της σημερινής τραγικής κρίσης που περνά η χώρα μας. Ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες τις προγραμματικές μας δηλώσεις. Το κεντρικό πρόβλημα της χώρας τη εποχή εκείνη ήταν το ίδιο. Αλλά η πολιτική ατμόσφαιρα ήταν τελείως αλλιώτική! Μια καινούργια κυβέρνηση έλεγε στον ελληνικό λαό με ειλικρίνεια την αλήθεια και ζητούσε την κατανόηση του στη χάραξη της πολιτικής που η σκληρή πραγματικότητα επέβαλλε. Και η κυβέρνηση αυτή ήτανε εξορισμού αξιόπιστή. Οι δύο αυτές λέξεις ειλικρίνεια και αξιοπιστία, είναι το κλειδί για να λύσουμε και σήμερα τα προβλήματα μας».

Αναφερόμενος στο έργο της κυβέρνησης του, ο κος Μητσοτάκης γράφει: «Η κυβέρνηση μας εί��ε λάβει πλειάδα αντιδημοτικών μέτρων επί τρία χρόνια και τα δημόσια οικονομικά επέτρεπαν να ασκηθεί μια πιο άνετη πολιτική το 1994! Ο πληθωρισμός είχε ήδη υποχωρήσει, οι διαρθρωτικές αλλαγές είχαν αρχίσει να αποδίδουν , τα μεγάλα έργα υποδομής είχαν ήδη μπει σε τροχιά υλοποίησης , το άνοιγμα των αγορών είχε ήδη αρχίσει να αποδίδει, οι διαγωνισμοί σημείωναν μοναδική επιτυχία σηματοδοτώντας το ενδιαφέρον των επενδυτών. Η Ελλάδα είχε πλέον εδραιώσει το δυτικό προσανατολισμό της, είχε διασφαλίσει την ισότιμη συμμετοχή της στην Ευρώπη με τη συνθήκη του Μάαστριχ, είχε επιτύχει αυξημένα κοινοτικά κονδύλια για τα επόμενα χρόνια , ενώ από 1ης Ιανουαρίου 1994 θα αναλάμβανε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αναφορές που γίνονται από τον κο Μητσοτάκη στα αιματηρά γεγονότα της Πάτρας που οδήγησαν στο θάνατο του καθηγητή Τεμπονέρα και στην απόφαση του να «κάνει πίσω» στη μεταρρύθμιση που τότε προωθούσε.

«Επρόκειτο για την κωδικοποίηση της διάσπαρτης εκπαιδευτικής νομοθεσίας , την οποία είχε ξεκινήσει �� κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και περιλάμβανε απαρχαιωμένες διατάξεις του 1955 ακόμη και της δικτατορίας.

Παράλληλα εισάγονταν και σύγχρονες ρυθμίσεις όπως η κατάργηση του μέτρου της αποβολής , η επέκταση της ενισχυτικής διδασκαλίας , η επαναφορά των πρότυπων σχολείων , η επιστροφή των σχολικών βιβλίων κα. Η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων κατέληξε στα αιματηρά γεγονότα της Πάτρας . Η σύγκρουση ανάμεσα σε αντιτιθέμενες ομάδες κομματικών παραγόντων σε υπό κατάληψη σχολείο είχε ως τραγικό αποτέλεσμα το φόνο ενός καθηγητή , στελέχους της εξω -κοινοβουλευτικής Αριστεράς

Ακολούθησαν οι εμπρησμοί από διαδηλωτές στην Αθήνα, προκαλώντας τον τραγικό θάνατο αθώων πολιτών. Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα , η κυβέρνηση υποχώρησε αποσύροντας το μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα σε ένα καίριο τομέα για το μέλλον της χώρας.

Από μια πλευρά αυτό αποτελούσε πράξη πολιτικού ρεαλισμού αλλά από τη άλλη ήταν μια κρίσιμη υποχώρηση που συνεχίζεται επί μια 20ετία και πλέον

Τα συντεχνιακά συμφέροντα των κατεστημένων του αναχρονισμού στηριζόμενα κατά τρόπο οξύμωρο από τις δήθεν προοδευτικές δυνάμεις της Αριστεράς καταφέρνουν ακόμη και τώρα να διασώζουν την ελληνική παιδεία μέσα σε ένα μεσαίων α οπισθοδρόμησης και διαπλοκής . Το ερώτημα που θα ήταν η τύχη της Ελληνικής παιδείας αν η κυβέρνησης Μητσοτάκη είχε τότε επιμείνει ίσως συγκαταλέγεται στα περίφημα αν της ιστορίας».

Όσο για την πολιτική που ακολούθησε ο κος Μητσοτακης στον τομέα της Υγείας, ο πρ��ην πρωθυπουργός αφού αναλύει τις αποφάσεις που πήρε καταλήγει στο εξής συμπέρασμα «Εάν μελετηθεί στη λεπτομέρεια του το έργο που έγινε στους τομείς αυτούς κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ, προκύπτει αβίαστα ότι μέσα σε 3,5 χρόνια όχι μόνο επιλύθηκαν τα τρέχοντα και μακροχρόνια προβλήματα, αλλά μπήκαν οι βάσεις για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου συστήματος υποδομών για την παροχή σύγχρονων υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας , τόσο από το Δημόσιο όσο και από ιδιωτικούς φορείς» και συνεχίζει

«Για πρώτη φορά εισήχθησαν οι πρωτοποριακοί θεσμοί, όπως η ελεύθερη επιλογή ιατρού, η δράση των ιδιωτικών φορέων στην πρόνοια , με ένα στόχο ολοκληρωμένο αλλά και ελεύθερο σε επιλογές σύστημα. Εάν οι επόμενες κυβερνήσεις από το 1993 και μετά συνέχιζαν με τους ίδιους ρυθμούς , θα είχαν απορροφηθεί μεγάλα κοινοτικά κονδύλια ,θα είχαμε επάρκεια Μονάδων Εντατικής Θεραπείας , θα είχαν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα τελειώσει όλες οι σύγχρονες νοσοκομειακές δομές , θα είχαν αλλάξει οι σχεσεις γιατρών ασθενών. Κυρίως όμως θα υπήρχε μέγιστο οικονομικό όφελος για το Ελληνικό Δημόσιο»