Το δικό του δράμα ζει ο δημοσιογράφος, Ν. Γουμενίδης, που τις τελευταίες μέρες δεν εμφανίζεται στην τηλεόραση, καθώς πενθεί τον χαμό του 34χρονου αδερφού του.


«Ο αδερφός μου πέθανε από ανακοπή καρδιάς… Ήταν χρήστης ναρκωτικών», αποκαλύπτει ο ίδιος στην ιστοσελίδα του και από κάτω παραθέτει το τελευταίο «γράμμα στον νεκρό αδερφό» του. Το τελευταίο συγκινητικό «αντίο» μετά την κηδεία του, που έγινε παρουσία των γονιών και των παππούδων του. Διαβάστε το:


"Μικρέ μου"


Σου γράφω βλέποντας την φωτογραφία μας. Αυτή που δημοσιεύω σήμερα. Και την δημοσιέυω στο Gossip. Το κανάλι για το οποίο ήσουν περήφανος. Για μένα και τον Δημήτρη τον φίλο μου που με εμπιστεύθηκε και το δημιουργήσαμε. Τον συνονόματό σου πράσινων φρονημάτων που συμπαθούσες...παρά το γεγονός ότι πρίν λίγες ώρες θάφτηκες αγκαλιά με την σημαία της ΑΕΚ . Και μου το έλεγες πάντα. Όταν ήσουν καλά...


Όταν ο Βαγγέλης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι έπαθες ανακοπή κάτι μου έλεγε μέσα μου ότι αυτή την φορά δε θα την βγάλεις καθαρή. Πές το ένστικτό. Πές το διαίσθηση. Όπως θέλεις πέστο. Άλλωστε τον τελευταίο καιρό δεν ήσουν καλά. Ήσουν δύο Δημήτρηδες σε ένα σώμα. Ήσουν το αγαπημένο παιδί της οικογένειας. Αυτό το παιδἰ που παρά τον κοινωνικό ρατσισμό και την ταμπέλα που σου έβαλαν ώς πρεζάκι, εσύ χαμογελούσες...ήσουν δοτικός, ήσουν γλυκός και ευαίσθητος και την επόμενη στιγμή μεταμορφωνόσουν σ΄ένα προκλητικό ��γρίμι που δεν υπολόγιζε αξίες και αρχές. Δεν υπολόγιζες την ζωή...και όπως αποδείχθηκε ούτε την δική σου.


Θέλω να με συγχωρέσεις. Και θέλω να το κάνεις διότι ήμουν πολλά χρόνια τώρα αυστηρός μαζί σου. Αυστηρός μα όχι άδικος. Συμπάθα με. Ακροβατούσα σε ένα σκοινί ανάμεσα στον Μπαμπά τη Μαμά τον μικρό μας αδερφό και εσένα. Και ήταν δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Δύσκολο όταν σε είδα για πρώτη φορά πίσω απο τα κάγκελα, δύσκολο όταν μου υποσχέθηκες ότι θα τα έκοβες και δεν το έκανες ποτέ, δύσκολο όταν η μάνα μου μιλούσε στο τηλέφωνο με μισόλογα και μετά απο λίγο "έσπαγε" και μου τα έλεγε όλα, δύσκολο όταν με την συμπεριφορά σου έδινες δικαίωμα να λένε πολλά. Λόγια...Λόγια λόγια. Μόνο που δεν υπολόγιζες ότι ζούσες μαζί τους και πώς τα λόγια γινόταν Τσουνάμι. Ένα Τσουνάμι που χρόνια τώρα είχε διαλύσει την αξιοπρέπεια των δικών σου. Και πρός τιμήν τους, τόσο η Μαμά αλλά και ο Μπαμπάς με το τρόπο τους δε στο έδειχναν. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο ήταν άνθρωποι του μεροκάματου και συνεχίζουν να είναι και το μοναδικό πράγμα που είχαν στην ζωή ήταν η αξιοπρέπεια τους. Εντούτοις ήταν εκεί. ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.


Δεν μπορώ να ξέρω τι είχες μέσα σου. Τι σε απασχολούσε και χώθηκες με τα μούτρα στα σκατά. Δεν ξέρω γιατί; Δεν ήθελα να μάθω κιόλας. Και ξέρεις τί; Δεν ήθελα διότι, δε μπορούσα να αποδεχτώ ότι ήσουν αδύναμος. Σε είχα ψηλά μέσα μου. Είχα όνειρά για σένα. Έβαλα πλάτη πολλές φορές...και παρά το γεγονός ότι ήσουν κατώτερος των περιστάσεων δε μασούσα και σε πρότεινα κι αλλού. Κι ας ήξερα πώς στο τέλος θα εκτε��είς και μαζί με σένα κι εγώ και όλοι μας. Μέχρι που χάθηκες. Κλείστηκες στον κόσμο σου. Στην πουτάνα την πρέζα. Και διάλεξες την τύχη σου.

Χθες ήσουν ήρεμος. Πολύ ήρεμος. Χάθηκε το αγρίμι. Πέθανε. Έμεινε η ψυχή σου. Έμεινες ΕΣΥ. Και θα μείνεις για πάντα μέσα μου. Γιατί όπως ένιωθα εγώ...για σένα...ΕΣΥ δεν το έμαθες ποτέ...Καλό ταξίδι Bro και φρόντισε εκει πάνω να μη σε τρέχουν ε; Αυτό εύχομαι και προσεύχομαι για σένα. Εύχομαι να βρείς τον αγαπημένο, τον μπερμπάντη, τον μάγκα τον Παππού μας και να πίνεται τσίπουρα μαζί...Χρόνια σε περίμενε και μάλλον σε ήθελε πρίν απο όλους δίπλα του... Σε πρόλαβε ο Μανιάρας...και δεν πρόλαβες να γνώρισεις την ανιψιά σου. Γι αυτό δε σε συγχωρώ...όμως μην ανησυχείς. Θα μάθει για σένα τα πάντα και με λεπτομέρειες...


��αλή αντάμωση αδερφέ μου...


Υ.Γ. Στην φωτογραφία είναι ο Νάσος Γουμενίδης με τον αδερφό του σε μικρή ηλικία