​Για τον επερχόμενο θάνατό του και για τον τρόπο με τον οποίο τον διαχειρίζεται, μίλησε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», ο Αλέξανδρος Βέλιος.

Ο δημοσιογράφος εκφράστηκε με συγκλονιστικά λόγια για τους 3 μήνες ζωής που του απομένουν, αλλά και για την απόφαση του να κάνει ευθανασία.

Όπως αποκάλυψε, έμαθε ότι έχει καρκίνο τον περασμένο Σεπτέμβριο:

«Το μαθαίνω το Σεπτέμβριο. Είχα κάποια συμπτώματα οργανικά, πάω κάνω τις εξετάσεις μου και μου λένε έχεις έναν όγκο ήδη πολύ προχωρημένο. Ξεκινάω μια σειρά από χημειοθεραπείες. Αναζητούμε ένα παράθυρο ευκαιρίας για χειρουργείο, δεν υπάρχει. Ο δεύτερος κύκλος χημειοθεραπείας δείχνει ότι ο όγκος είναι πιο ισχυρός από τα φάρμακα και αυτή τη στιγμή δεν παίρνει καν χημειοθεραπεία. Άρα αυτή τη στιγμή είμαι αφημένος στην ενέργεια και στις αντοχές του οργανισμού μου οι οποίες προφανώς δεν είναι και ανεξάντλητες. Ο ηπατολόγος μου έχει πει για 2-3 μήνες(…)Στην πραγματικότητα από τον περασμένο Σεπτέμβριο, δίνω μια μάχη η οποία για να το πούμε νηφάλια και πολύ ήρεμα, έχει αποδειχθεί άνιση. Αυτή τη στιγμή στην ουσία δεν δίνω καμία μάχη, απλά περιμένω. Αν θα περιμένω ελπίζοντας να τελειώσω ειρηνικά σε 2-3 μήνες ή 5-6 μήνες, αυτό μόνο ο οργανισμός μου και τα αποθέματα ενέργειας μπορούν να μου το πούνε».

Παράλληλα, ο Αλέξανδρος Βέλιος πρόσθεσε πως «θέλω να είμαι όρθιος ως το τέλος, με σώας τα φρένας ως το τέλος και με το χαμόγελο ως το τέλος».

Γι΄αυτό και αποφάσισε να διαχειριστεί τον θάνατό του, κάνοντας ευθανασία:

«Το πρόβλημα της ευθανασίας εξακολουθεί να αποτελεί ένα θέμα ταμπού. Εγώ είμαι διάπυρος υποστηρικτής του δικαιώματος μας στο θάνατο. Θεωρώ ότι είναι το πιο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Το ευ θνήσκειν για μένα είναι θεμελιώδες!(…) Θα με τρόμαζε πολύ και θα λύγιζα αν μπροστά μου είχα μια προοπτική λιωσίματος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, σωματικής κατάπτωσης και πόνων. Η ευθανασία είναι το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια μέχρι τέλους. Κανένας ιερωμένος, κανένας νομοθέτης, κανένας κοινωνικός λειτουργός δεν έχει το δικαίωμα να μου πει πότε και πώς θα πεθάνω! Είναι μια προσωπική μου υπόθεση και δική μου επιλογή(…)Έχω κάνει τα χαρτιά μου ήδη για ένα ίδρυμα στη Ζυρίχη. Είναι το μόνο που δέχεται ξένους. Αποκαλείται βοηθούμενη αυτοκτονία. Πας με τους δικούς σου ανθρώπους και σου δίνουν ένα ποτήρι, δηλώνεις για μια ακόμα τελευταία φορά ότι το κάνεις με τη θέλησή σου, πίνεις το ποτήρι και μέσα σε ελάχιστα λεπτά φεύγεις».

Την εμπειρία της διαχείρισης του (επερχόμενου) θανάτου του, κατέγραψε ο Αλέξανδρος Βέλιος στο βιβλίο: «Εγώ και ο Θάνατός μου. Το δικαίωμα στην ευθανασία».

Όπως εξήγησε, «είχα να διαχειριστώ αυτό που τελικά για μένα είναι το μόνο πρόβλημα της ζωής. Τον θάνατο. Όταν λοιπόν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την προοπτική της ανυπαρξίας (γιατί σκεφτείτε μια ζωή συσσωρεύουμε πράγματα και όλα αυτά μέσα σε μια στιγμή είναι καταδικασμένα να χαθούν σαν τα δάκρυα μες τη βροχή. Υπάρχει βεβαίως η θρησ��ευτική πίστη που είναι μια μεγάλη παρηγοριά, αλλά δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή), έρχεσαι αντιμέτωπος με τον ίδιο τον εαυτό και την ζωή σου. Έγραψα αυτό το βιβλίο για να φανώ χρήσιμος, για το πώς αντιμετωπίζεις τον θάνατό σου, και πώς συμφιλιώνεσαι. Είναι η προσωπική μου διαχείριση θανάτου. Έγραψα λυσσωδώς αυτό το βιβλίο, ένιωσα εντελώς εξαγνισμένος και εντελώς άφοβος πια. Ο θάνατος αυτή τη στιγμή δεν με φοβίζει καθόλου(…) Φοβόμουν πάρα πολύ τον θάνατο όσο πίστευα όλα αυτά τα χρόνια ότι είμαι άτρωτος, στο απυρόβλητο. Όταν σου έρχεται ο τοίχος αντιμέτωπος προσπαθείς να συμφιλιωθείς, να το αποδεχθείς και να το καβαλήσεις κατά κάποιο τρόπο. Να καβαλήσεις τον φόβο σου, το φάσμα της ανυπαρξίας να κατανικήσεις δηλαδή όλο αυτό που απωθούμε μια ζωή, τον φόβο του θα��άτου. Σε μένα ήταν πάρα πολύ έντονο, δεν μπορούσα να το διαχειριστώ μέχρι τώρα, ωστόσο το διαχειρίστηκα(…)Το μεγάλο μου ξόρκι ήταν το διάβασμα και το γράψιμο. Αυτή τη φορά όλους αυτούς τους μήνες που αισθανόμουν πιο κουρασμένος ή με χαμηλωμένο ηθικό, κατέφευγα στο γράψιμο. Είναι ένα ξόρκι. Νόμιζα ότι γράφοντας, ο θάνατος δεν θα με διέκοπτε και δεν θα μπορούσε να με ενοχλήσει».

Να αναφέρουμε τέλος, πως τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου του, θα πάνε στην σύζυγό του Νάντια, στην οποία το αφιερώνει, όπως επίσης και στα δυο του παιδιά, την 6χρονη κόρη του και τον 20χρονο γιο του.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO