Αυτό το πρωϊνό είναι από εκείνα που δε θες να είσαι δημοσιογράφος. Δε θες τον κόμπο στο στομάχι όταν ακούς την είδηση «φριχτό τροχαίο, μάλλον είναι ο Παντελίδης». Αφήνεις το τηλέφωνο κάτω, ξέρεις ότι πρέπει να κυνηγήσεις την είδηση, να επιβεβαιώσεις 100% αυτό που άκουσαν τα αυτιά σου και αρνείται να δεχτεί η ψυχή σου. Ψάχνεις το κουράγιο να ανακτήσεις την αυτοκυριαρχία σου.

pantelis-pantelidis-einai-poly-omorfo-na-s-agapaei-o-kosmos.jpg

Το κάνεις, τρέμεις από την ένταση, ο τόνος της φωνής σου είναι ανεξέλεγκτος όταν μιλάς με όλους εκείνους τους ανθρώπους που είναι οι λεγόμενες «πηγές» στη δημοσιογραφική πιάτσα. Και όταν έρχεται η φριχτή επιβεβαίωση, δίνεις την είδηση και μετά καταρρέεις.

Γιατί την τρέλα μου μέσα; Γιατί έκοψες το νήμα της ζωής ενός ακόμη νέου παιδιού (άσχετο αν ��εγόταν Παντελής Παντελίδης), γιατί η μάνα του να ζήσει αυτή την αξεπέραστη πίκρα, γιατί να ζήσει τη στιγμή που θα θάψει το παιδί της, που θα πετάξει χώμα στον τάφο του; Γιατί; Δε γίνεται να μην πεις «ΑΙ Γ@Μ@ΣΟΥ ΧΑΡΕ».

padelidis.jpg
Ο ξαφνικός φρικτός θάνατος του Παντελίδη, του Παντελή που μέσα σε μια στιγμή έγινε ο γιος, ο αδελφός, ο φίλος, ο σύντροφος, ο γείτονας, ο συμμαθητής, ο γνωστός…όλης της Ελλάδας, μας ταρακούνησε όλους. Γιατί απλώς ήρθε να μας υπενθυμίσει αυτό που όλοι ξέρουμε και κανένας δεν τηρεί. Ό,τι πρέπει να ζούμε την κάθε μας μέρα σαν να ��ίναι η τελευταία.

Πάρτε για παράδειγμα την ιστορία του Παντελή. Τ�� λαϊκό παιδί με το ταλέντο που η τύχη, ο Θεός και το σύμπαν συνωμότησαν για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Το λαϊκό παιδί που μαζί του ταυτίστηκαν τόσοι και τόσοι νέοι της γενιάς του.

t_-_-_-t-_.jpg
Αυτός που αποθεώθηκε και που τις τελευταίες μέρες κατακεραυνώθηκε για ένα λάθος του (συμφωνούμε όλοι σε αυτό). Όμως σκεφτείτε πως αυτό το παιδί έκανε το πέρασμα από τη ζωή στον Άδη γεμάτος στεναχώρια, με τις κατάρες και τις βρισιές να ακολουθούν το χνάρι του. Πόσοι σήμερα δε ντρέπονται για τη σφοδρότητα με την οποία τον επέκριναν; Πόσοι δε μετανιώνουν για τον τρόπο που μίλησαν για αυτόν;

Η ζωή είναι μία και δεν έχει άλλη. Καλό ταξίδι Παντελή, πάω να σκουπίσω τα δάκρυα από το πρόσωπο του Λευτέρη…

Της Ισμήνης Λέντζου