​Το ευρωπαϊκό περιβάλλον είναι πολύ διαφορετικό, στο θέμα της ιδωτικής τηλεόρασης, σε σχέση με το νόμο της κυβέρνησης και τις κοινοτικές οδηγίες. Στο ευρωπαϊκό τηλεοπτικό σκηνικό υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες που δεν έχουν ειπωθεί και δείχνουν ότι το πεδίο είναι διαφορετικό από αυτό που σχεδιάζεται για τη χώρα μας.

Κατ’ αρχάς, υπάρχει η κοινοτική οδηγία που δεν επιδέχεται ερμηνείες για το άνοιγμα των αγορών, των επαγγελμάτων και γενικώς του πλουραλισμού. Σε γενικές γραμμές, οι διαγωνισμοί για τους παρόχους περιεχομένου διεξάγονται από Ανεξάρτητες Αρχές, η αδειοδότηση γίνεται μέσω συγκριτικής διαδικασίας και τα τέλη είναι μάλλον ασήμαντα. Οι κυβερνήσεις, κατά κύριο λόγο, θέτουν τους ποιοτικούς κανόνες του παιγνιδιού.

Ενδεικτικά, στην Αυστρία λειτουργούν 9 ιδιωτικά κανάλια, ενώ φυσικά εκπέμπουν και τα εννέα θυγατρικά γερμανικών καναλιών. Οι Αυστριακοί έχουν θεσπίσει και κάτι άλλο ιδιαίτερο: δεν πληρώνουν την κρατική ORF αν δεν τη βλέπουν.

Στην Ισπανία υπάρχουν 13 ιδιωτικά κανάλια. Οι κάτοχοι αδείας δεν πληρώνουν εισφορά, αλλά ετήσιο τέλος αποκλειστικής χρήσης συχνοτήτων. Τα τέλη αυτά προορίζονται για την δημόσια τηλεόραση, η οποία δεν έχει διαφημίσεις.

Στη Μεγάλη Βρετανία υπάρχουν περισσότερα από 100 ιδιωτικά κανάλια, τα οποία για την αδειοδότησή τους πληρώνουν ετησίως σε Ανεξάρτητη Αρχή 2.500 λίρες, την ώρα που στη Γαλλία υπάρχουν 30 σταθμοί εθνικής εμβέλειας, εκ των οποίων οι 23 ιδιωτικοί και για την άδεια, που χορηγεί Ανεξάρτητη Αρχή, απαιτείται απλή αίτηση.

Στη γειτονική μας Ιταλία υπάρχουν περισσότερα από 30 ιδιωτικά κανάλια και στην Πορτογαλία 49 τηλεοπτικοί σταθμοί εκ των οποίων οι 12 είναι μεικτού περιεχομένου, ενώ και στις δύο χώρες οι άδειες δίνονται από Ανεξάρτητη Αρχή.

Η κυβέρνηση σε όλα αυτά απαντάει ότι δεν μπορεί να γίνουν συγκρίσεις με τον τρόπο λειτουργίας σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, καθώς έχουν κινηθεί σε άλλη τεχνολο��ική κατεύθυνση και επιμένει ότι τα κανάλια που μεταδίδονται ελεύθερα είναι ολιγάριθμα, δείχνοντας μάλιστα συγκεκριμένο πίνακα.

Ωστόσο, αυτό που… δεν είδε η κυβέρνηση από την πηγή που άντλησε τα στοιχεία είναι ότι οι μικροί αριθμοί αδειών αφορούσαν μόνο στην πολυπλεξία. Αν προχωρούσε λίγο παρακάτω θα διαπίστωνε ότι κάθε πολυπλέκτης αντιστοιχεί σε περισσότερα από ένα κανάλια. Έτσι, υπάρχουν χώρες που έχουν έως και 90 κανάλια, με την πλειονότητα των χωρών της Ευρώπης να έχουν από 10 έως 90 κανάλια η καθεμία!

Δείτε στο βίντεο το σχετικό ρεπορτάζ από το κεντρικό δελτίο του Star

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

- Αντισυνταγματική κρίνεται από τους ειδικούς η τροπολογία για τις τηλεοπτικές άδειες