​Τα δάκρυά του δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ο Πέτρος Πολυχρονίδης, στην εκπομπή «Αλήθειες με την Ζήνα», όταν είδε τους γονείς του να μιλάνε για την απώλεια της 33χρονης αδερφής του, που όπως σας έχουμε ενημερώσει, έφυγε από τη ζωή πριν από δύο χρόνια.

Η κυρία Άννα και ο κύριος Ζήσης, μίλησαν για τις τελευταίες στιγμές της Μαρίας, η οποία έπασχε από μία σπάνια ασθένεια που ονομάζεται υπογαμμασφαιριναιμία.

Η συγκλονιστική αφήγηση του πατέρα του παρουσιαστή

«Τελευταία όταν πήγα στο δωμάτιο και μου είπαν πως δεν θα επανέλθει, εγώ πήγα βουρκωμένος μέσα στο δωμάτιό της, που στη ζωή μου δεν είχα βουρκώσει ποτέ. Με είδε λοιπόν η Μαρία και μου είπε “τι έχεις μπαμπά;” Και της λέω “Τίποτα Μαρία μου είδα κάτι παιδιά με μηχανάκια και συγκινήθηκα”. Τότε εκείνη έβγαλε την μάσκα οξυγόνου που φορούσε, μου έριξε μία ελαφριά σφαλιάρα και μου είπε “αφού σας τα έχω πει. Tο 10% που έχει αυτή την ασθένεια φτάνει μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε. 1 έως 2% πάει μέχρι τα 25. Εγώ μπαμπά τον έφαγα 8 χρόνια το χάρο και πήγα 33 χρόνων, τόσα ήταν και τα χρόνια του Χριστού» είπε ο πατέρας του παρουσιαστή του «Τροχού της Τύχης» που προβάλλεται κάθε μέρα στις 18:50 μέσα από την συχνότητα του Star, και συμπλήρωσε:

«Τις τελευταίες της στιγμές, ζήτησε και τον Πέτρο, αλλά τότε εκείνος ήταν στον Πειραιά στο κανάλι που δούλευε και δεν μπορούσε να φύγει για να έρθει εκείνη την ώρα. Ήρθε δέκα λεπτά αργότερα. Ήταν δύσκολο για τον Πέτρο που δεν την πρόλαβε. Ο θάνατός της ήταν κάτι που δεν μπορούσαμε να το αποτρέψουμε. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μας, κάναμε τα πάντα για εκείνη. Τώρα χαρά μας δίνουν τα εγγονάκια μας, τα παιδιά του Πέτρου, αλλά και η μεγάλη επιτυχία που κάνει στο Star. Αυτό είναι βάλσαμο για εμάς».

Αυτά τα λόγια ήταν αρκετά για να κάνουν τον Πέτρο Πολυχρονίδη να κλαίει σαν μικρό παιδί, μιας και ήταν πολύ δεμένος με την αδερφή του!

«Το πιο δύσκολο πράγμα που έχω βιώσει είναι η απώλεια της Μαρίας πριν από ενάμιση χρόνο. Μεγαλώσαμε 33 χρόνια μαζί με την αδερφή μου. Στην απώλεια έχεις δύο επιλογές ή να πενθείς για πάντα ή να προχωράς. Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που προχωρούν και έτσι όταν έρχεται η απώλεια ως άνθρωπος που βλέπει μισογεμάτο το ποτήρι φροντίζω να κρατάω τα ωραία που περάσαμε μαζί, και έχω περάσει με την αδερφή μου πολλά πράγματα. Αν σταθώ σε άσχημες στιγμές, νοσοκομείο διασωληνώσεις και τέτοια πράγματα και εικόνες που δεν είναι όμορφες προφανώς και θα είμαι ένας μελαγχολικός τύπος».