​Υπόδειγμα αξιοπρέπειας, δύναμης και μεγάλου ψυχικού σθένους είναι ο Αντουάν Λεϊρί, ο Γάλλος δημοσιογράφος που έχασε την γυναίκα του και μάνα του 17 μηνών γιου του στη «σφαγή» του Bataclan.

Η συγκλονιστική επιστολή που είχε γράψει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Facebook, απευθυνόμενος στους Τζιχαντιστές και λέγοντας «δεν θα σας χαρίσω το μίσος μου», είχε κάνει το γύρο του κόσμου.

(Η σύζυγος του Λεϊρί, Ελέν Μουγιάλ, αγκαλιά με τον γιό τους)

λειρι.jpg

Σε ΝΕΑ συνέντευξή του, στο CNN, o Λεϊρί δίνει ακόμα μια φορά μαθήματα αξιοπρέπειας, περιγράφοντας τις πρώτες δύσκολες ώρες αφότου έμαθε ότι η γυναίκα του είναι νεκρή, αλλά και πώς αποφάσισε να κρατήσει αυτή την στάση:

(Ο δημοσιογράφος)

_86756861_86758005.jpg

«Πέρασαν δυο μέρες για να μάθω ότι είναι νεκρή. Πέρασα την νύχτα με τον αδερφό μου αναζητώντας την σε κάθε νοσοκομείο του Παρισιού και των προαστίων. Έμαθα για τον θάνατο της την Κυριακή το βράδυ, όταν με κάλεσαν από το γραφείο του ιατροδικαστή για να μου πουν ότι είχαν το νεκρό σώμα της γυναίκας μου. Ένιωσα πολύ άσχημα που την άφησα μόνη… που έζησε κάτι τέτοιο και δεν ήμουν καν εκεί… Νεκρός ή ζωντανός δεν έχει καμία σημασία. Ήθελα απλά να ήμουν δίπλα της».

(Η σύζυγος του Λεϊρί, Ελέν Μουγιάλ)

Helene-Muyal-Leiris.jpg

Όπως εξηγεί, έγραψε την επιστολή αυτή στο Facebook, επειδή «(αφότου είδα νεκρή την γυναίκα μου) ένιωσα ότι ήμουν υποχρεωμένος να το γράψω. Ένιωσα ότι δεν έχω επιλογή. Ήθελα ο γιος μου να μεγαλώσει σαν ένα άτομο ανοιχτό στον κόσμο, σαν ένα άτομο που θα αγαπά όσα αγαπούσε και η μητέρα του την λογοτεχνία, τον πολιτισμό γενικότερα, την μουσική, το σινεμ�� και τις φωτογραφίες. Ήθελα ο γιος μου να είναι τόσο ανοιχτός όσο η μητέρα του, και αν δεν είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν πρέπει να υποκύψω στο μίσος, θα μεγάλωνα ένα άτομο που θα ανατρεφόταν ακριβώς όπως οι τρομοκράτες».

(Το Bataclan γεμάτο αίματα μετά τη σφαγή)

171115092913_3437.jpg

Πώς είναι όμως η ζωή τους μετά τον θάνατο της συζύγου του;

«Στεκόμαστε ελεύθεροι, γευόμαστε την ζωή, την ευτυχία, παίζουμε παιχνίδια, και όχι δεν τους αφήνουμε να νικήσουν. Είμαστε όρθιοι! Ο γιος μου ξέρει τα πάντα. Μιλήσαμε γι΄αυτό, έκλαψε αλλά το κλάμα του ήταν επειδή του λείπει η μητέρα του. Πήρα λοιπόν το τηλέφωνο μου, βάλαμε την μουσική που άκουγε με την μητέρα του, είδαμε τις φωτογραφίες της και άρχισε να λέει “μαμά, μαμά, μαμά”. Κλάψαμε μαζί. Δεν προσποιούμαστε ότι δεν είμαστε λυπημένοι ή συντετριμμένοι. Είμαστε αλλά στεκόμαστε όρθιoι».

171115092914_4442.jpg

Δείτε στο βίντεο την συνέντευξη