​Τις τελευταίες ώρες πολύς ντόρος έχει γίνει για το αν θα έπρεπε ή όχι, οι φωτογραφίες του 3χρονου πρόσφυγα από την Συρία (ο οποίος πνίγηκε μαζί με την μητέρα και τον 5χρονο αδερφό του όταν αναποδογύρισε η λέμβος που τους πήγαινε στην Κω, και το άψυχο σώμα του ξεβράστηκε στις ακτές της Τουρκίας) θα έπρεπε να δουν το φως της δημοσιότητας.

Untitled.jpg

Η φωτογράφος που τις τράβηξε, απαντά τι την έκανε να πατήσει το κλικ, αλλά και πως ένιωσε όταν αντίκρισε την θέα του νεκρού παιδιού:

«Όταν το είδα, έμεινα αποσβολωμένη, παγωμένη. Δεν υπήρχε δυστυχώς τίποτε που να μπορεί να κάνει κανείς γι' αυτό το παιδί. Έτσι έκανα τη δουλειά μου», είπε η φωτογράφος Νιλιφέρ Ντεμίρ, του ιδιωτικού πρακτορείου ειδήσεων Dogan, στο τηλεοπτικό δίκτυο συνεχούς ενημέρωσης CNN Turk.

αρχείο λήψης (1).jpg

Και συνέχισε:

«Εδώ και μερικούς μήνες περπατάμε τακτικά σ' αυτές τις πλαζ. Όμως χθες ήταν διαφορετικά. Στην αρχή είδαμε το άψυχο σώμα του μικρότερου αγοριού, μετά αυτό του μεγαλύτερου αδελφού του. Φωτογραφίζοντάς τα, θέλησα απλώς να απεικονίσω το δράμα αυτών των ανθρώπων».

Εκτός από το πτώμα του 3χρονου Αϊλάν, στην ίδια παραλία η θάλασσα ξέβρασε το άψυχο κορμί του 5χρονου αδερφού του Γκαλίπ, και της μητέρας τους, που πνίγηκαν στην προσπαθειά τους να περάσουν από το Μπόντρουμ στην Κω, για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

αρχείο λήψης.jpg

Ο μόνος επιζών είναι ο πατέρας της οικογένειας, ο Αμπντάλα Ράντι, του οποίου τα λόγια για την μοιραία ημέρα, συγκλονίζουν:

«Όταν επιβιβαστήκαμε στη λέμβο ο καιρός ήταν καλός και η θάλασσα λάδι. Ο 3χρονος Αϊλάν ήταν ενθουσιασμένος για το ταξίδι. Μου έλεγε “μπαμπά που θα πάμε;” και του απάντησα “στην Ευρώπη! Θα περάσουμε καλά!”. Είκοσι λεπτά αργότερα, ένα μεγάλο κύμα ήρθε πάνω μας αλλά μας έλεγαν “μην ανησυχείτε το έχουμε κάνει πολλές φορές και είναι ασφαλές”. Όμως μετά ήρθε ένα ακόμα μεγαλύτερο κύμα και μας αναποδογύρισε. Έπιασα και τους δυο γιους μου και προσπάθησα να τους κρατήσω με όλη μου τη δύναμη μακριά από το νερό, ουρλιάζοντας: “αναπνεύστε! Αναπνεύστε! Δεν θέλω να πεθάνετε! Στο ένα μου χέρι είχα τον Γκαλίπ. Όταν είδα ότι είχε πεθάνει, αναγκάστηκα να τον αφήσω. Μετά κοίταξα τον 3χρονο Αϊλάν και έβλεπα να τρέχει αίμα από τα μάτια του. Τα έκλεισα και είπα “αναπαύσουν εν ειρήνη γιε μου”. Πιο πέρα ήταν η γυναίκα μου, που επέπλεε στο νερό σαν μπαλόνι. Δεν μπορούσα να την αναγνωρίσω. Τώρα όλοι παρακολουθούν την ιστορία μου. Πού ήταν όλοι όμως όταν δεν είχα δουλειά και τα παιδιά μου πεινούσαν;»