​«Του μιλήσαμε, τον φιλήσαμε, τον αγκαλιάσαμε. Αυτή τη φορά δεν έσφιξε το χέρι. ποτέ ξανά από τότε δεν μου έσφιξε το χέρι», γράφει ο Αντώνης Κανάκης για τον πατέρα του, συγκινώντας με όσα αναφέρει για εκείνον, σχεδόν ένα μήνα μετά το θάνατό του.

Ο παρουσιαστής κατέγραψε σε βιβλίο, με τίτλο «Μπαμπά… Μια Κανονική Ημέρα», τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις αντιδράσεις και τα γεγονότα περίπου είκοσι ημερών, που έληξαν όταν ο πατέρας του άφησε την τελευταία του πνοή, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.

«Αυτό δεν είναι ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Είναι ένα πέρα για πέρα αληθινό κείμενο», γράφει ο Αντώνης στο εισαγωγικό σημείωμα και συνεχίζει: «τις είκοσι αυτές ημέρες αυτά έζησα, αυτά ένιωσα, αυτά σκέφτηκα, αυτά φώναξα, αυτά έκανα. Το κείμενο αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, άμεσα, ασταμάτητα. Γράφτηκε μόνο του, μέσα σε τέσσερις περίπου ημέρες, όταν συνέβη ό,τι συνέβη. Εκτός από τις εκ των υστέρων ορθογραφικές διορθώσεις, ούτε μία λέξη δεν άλλαξε από την αρχική άμεση - αυτόματη καταγραφή. Δεν σουλουπώθηκε στη συνέχεια, δεν στρογγύλεψε, δεν δουλεύτηκε το περιεχόμενο ή οι διατυπώσεις. Έμεινε έτσι, ακατέργαστο και ωμό. Το κείμενο αυτό είναι μια αντίδραση, μια ανάγκη, ένα καταφύγιο, μια ενέργεια που δεν την αποφάσισα εγώ. Το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε για να δημοσιευτεί. Το κείμενο αυτό εύχομαι να μην είχε γραφτεί ποτέ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε από εμένα για τον Μπαμπά μου, από μένα για μένα, αλλά και για όλους τους Μπαμπάδες, για όλους τους γιους, για όλες τις Μαμάδες - συντρόφους, για όλες τις κόρες... Για τους ιερούς αυτούς δεσμούς...», επισημαίνει ο Αντώνης.

Περιγράφοντας τις τελευταίες στιγμές του πατέρα του στην Εντατική, ο παρουσιαστής συγκλονίζει, αναφέροντας: «πάμε στην εντατική να δούμε τον μπαμπά μετά την επέμβαση. Είναι σε καταστολή όπου θα μείνει για τις επόμενες ημέρες έως ότου ηρεμήσει ο εγκέφαλός του. Είναι γεμάτος με πολλά καλώδια, σωληνάκια, φάρμακα, υγρά, μηχανήματα, ένα από αυτά αναπνέει για λογαριασμό του, αλλά είναι ζωντανός! Ζεστός, με το στήθος να ανεβοκατεβαίνει από τη μηχανική αναπνοή, με την καρδιά του να χτυπάει, με το άγγιγμά του ίδιο, με τη μυρωδιά του ίδια. Ήταν εκεί. Ζωντανός... Του μιλήσαμε, τον φιλήσαμε, τον αγκαλιάσαμε. Αυτή τη φορά δεν έσφιξε το χέρι. Ποτέ ξανά από τότε δεν μου έσφιξε το χέρι».

«Ο μπαμπάς μου ήταν πετυχημένος, όχι εγώ. Το ένα δέκατο του ανθρώπου, του Πατέρα που ήταν, να καταφέρω να γίνω στη ζωή μου και τότε ίσως πω και εγώ πώς πέτυχα κάτι», γράφει επίσης ο Αντώνης στο βιβλίο, τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση του Ορφανοτροφείου «Άγιος Στυλιανός».