«Ο θάνατος του πατέρα μου ήταν το πιο ισχυρό σοκ στη ζωή μου», δηλώνει η Κατερίνα Ζαρίφη και εξομολογείται πως επί 20 ημέρες ήταν φυτό, αλλά και ότι σκοπεύει να επισκεφθεί ψυχολόγο για να αντιμετωπίσει όλα όσα της έχουν συμβεί την τελευταία διετία!

Περίπου δυόμιση μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα της, η ραδιοφωνική παραγωγός αποκαλύπτει την «μάχη» που έδωσαν: «πολεμούσαμε επί σχεδόν πέντε μήνες, αλλά είχαμε μεγάλες προσδοκίες από αυτό τον αγώνα, καθώς οι γιατροί μας έλεγαν ότι πήγαινε πολύ καλά. Είχε νικήσει τον καρκίνο, αλλά τελικά δεν άντεξε η καρδιά του».

Όπως αποκ��λύπτει, ο πατέρας της δεν γνώριζε τι συνέβαινε με την υγεία του. «Είχαμε πλάσει ένα ωραίο παραμύθι, γιατί δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Ήμουν της άποψης ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γνωρίζει κάτι, για να του δώσουμε λίγη ώθηση παραπάνω. Δυστυχώς, ο πατέρας μου δεν είχε νωρίτερα κάποια συμπτώματα που να προειδοποιούσαν για την κατάστασή του και περάσαμε από όλες τις φάσεις. Από το να βλέπεις τον άνθρωπό σου και, κυριολεκτικά να μην τον αναγνωρίζεις, να ζεις σε μια μόνιμη κατάσταση θλίψης από τη στιγμή που γίνεται η διάγνωση και να ετοιμάζεσαι γι’ αυτό που δεν μπορείς να αποφύγεις».

«Ο θάνατός του ήταν το πιο ισχυρό σοκ στη ζωή μου. Με την ασθένειά του πολέμησα πολύ, πίστεψα ότι κάποια στιγμή θα το νικούσαμε. Και, όταν δεν έγινε αυτό, ήταν σαν να άλλαξε όλο το σύμπαν γύρω μου. Τότε κατάλαβα πόσο τρωτοί είμαστε σαν άνθρωποι», λέει η Κατερίνα και συνεχίζει: «μετά τον θάνατό του, για 20 μέρες, δεν λειτουργούσα, ήμουν σαν φυτό. Κοιτο��σα απλά το ταβάνι. Έτσι όμως έπρεπε να το ζήσω. Τώρα, είμαι πια, στην κυριολεξία, πάνω από την μαμά και την αδερφή μου. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτό τον ρόλο».

Στήριγμά της στα δύσκολα στάθηκαν ο σύντροφός της, Γιάννης, τον οποίο χαρακτηρίζει «ήρωα», καθώς οι άνθρωποι από το επαγγελματικό της περιβάλλον.

«Κάθε μέρα έρχονται αναμνήσεις. Ο μπαμπάς μου είχε ζήσει στην κυριολεξία για δυο ζωές. Ήταν πολύ δυνατός, είχε ταξιδέψει σχεδόν σε όλο τον κόσμο, είχε γλεντήσει, έζησε τα πάθη του στο τέρμα. Και χαίρομαι που “έφυγε” χορτασμένος. Είναι μια παρηγοριά αυτό στο μυαλό μου», αναφέρει η Κατερίνα και αποκαλύπτει ότι σκέφτεται να ζητήσει την βοήθεια ψυχολόγου, κάτι το οποίο, μέχρι τον θάνατο του πατέρα της, πάντοτε ��νέβαλε.