Μετά την επιστολή στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ με την οποία επιτέθηκαν στη διοίκηση του «Ριζοσπάστη» οι εργαζόμενοι της εφημερίδας για τις μαζικές απολύσεις και τα δεδουλευμένα έξι μηνών που δεν έχουν λάβει, σειρά έχει ο ρεπόρτερ Γιώργος Μιχαηλάρης, ο οποίος έδωσε στη δημοσιότητα την επιστολή του προς την κεντρική επιτροπή του ΚΚΕ.

Ο δημοσιογράφος τονίζει πως δεν έλαβε ποτέ απάντηση από την ΚΕ. Στην επιστολή του υπογραμμίζει πως παραμένει εδώ και έξι μήνες απλήρωτος, εργαζόταν μέρα νύχτα για την εφημερίδα σε όποιο πόστο του ανέθεταν, ενώ είχε δουλέψει σε όλες τις αργίες και τις γιορτές χωρίς ποτέ να παραπονεθεί.

Διαβάστε ένα απόσπασμα:

«Ύστερα από 17 χρόνια εργασίας στον «Ριζοσπάστη» εξωθήθηκα μετά από σειρά άλλων ενεργειών να φτάσω μέχρι τα αστικά δικαστήρια για να διεκδικήσω τα δεδουλευμένα μου.

Δεκέμβρης 2011 – Χαλυβουργία (Ασπρόπυργος): Για δεύτερο συνεχόμενο μήνα απεργίας βρισκόμουν σε καθημερινή βάση στη πύλη του εργοστασίου μαζί με τους χαλυβουργούς, από το πρωί μέχρι το βράδυ, για το ρεπορτάζ της μεγάλη απεργίας, όπως άλλωστε και τους επόμενους 7 μήνες, χωρίς να λείψω ούτε μία ημέρα ακόμα και σε αργίες και γιορτές. Πάλευα από το δικό μου μετερίζι. Το μετερίζι του ρεπορτάζ για τα δύο αιτήματα τους: Εφαρμογή Συλλογικής σύμβασης, καθώς ο Μάνεσης ήθελε να επιβάλει 5θημερο και καμία απόλυση ή αναγκαία μείωση του προσωπικού ως εναλλακτική λύση.

Δεκέμβρης 2012 – Ριζοσπάστης: Η διεύθυνση της εφημερίδας σε σύσκεψη (μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια) του απλήρωτου και εξαθλιωμένου προσωπικού, ξερά και κοφτά ανακοινώνει ότι επειδή το κόμμα, γενικά, έχει οικονομικά προβλήματα, προχωράει άμεσα σε «αναγκαία μείωση προσωπικού», όπως ως άλλη εργοδοσία «βάφτισε» και αυτή τις απολύσεις.
Πριν σπεύσει κάποιος να πει ότι πάω να «τσουβαλιάσω» το μεγαλοβιομήχανο – καπιταλιστή Μάνεση με το ΚΚΕ, απαντώ αρχή εξαρχής με ένα μεγάλο ΟΧΙ. Και ακριβώς για το λόγο αυτό και μετά από 17 χρόνια ρεπορτάζ στην εφημερίδα του ΚΚΕ και της εργατικής τάξης, στους δρόμους, στα εργοστάσια, στις γειτονιές, στα φτωχόσπιτα, δε θα μπορέσω ποτέ να δεχτώ, ότι αντιμετωπίστηκα εγώ και άλλοι σύντροφοι με πολλά χρόνια εργασίας, σαν «εχθροί του κόμματος».

Τώρα παλεύω για να έχει η μικρή μου κόρη φαΐ στο σπίτι και βγάζω κραυγή. Μπορεί να είναι δυνατή και να μη σας αρέσ��ι αλλά τέτοια κραυγή είναι. Και σας φωνάζω δυνατά, ότι οι επιλογές που κάνετε είναι καταστροφικές και εγκληματικές και από αυτές μόνο ο εχθρός θα κερδίσει!

Υ.Γ. Είναι σίγουρο ότι ο Ριζοσπάστης θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς εμ��να. Θα μπορέσει όμως με τη πορεία που δρομολογείται να αποτελέσει το καλύτερο και αναντικατάστατο «όπλο» στα χέρια των μελών και κυρίως των εργατών ή θα μετατραπεί σε μια απλή κομματική μπροσούρα για την ικανοποίηση των υψηλόβαθμων κομματικών στελεχών»;