Με το ίδιο κέφι και το ίδιο μπρίο που ανέβαινε στο πάλκο πάλεψε επί 18 ολόκληρα χρόνια με τον καρκίνο η Δούκισσα. Όμως, τα ξημερώματα της Πέμπτης άφησε την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 70 ετών. Η κηδεία της θα γίνει το μεσημέρι του Σαββάτου από το Α’ νεκροταφείο Αθηνών, ενώ φίλοι και συνεργάτες μίλησαν στο Star για την μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια.

Η Δούκισσα μεταφέρθηκε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο με έντονους πόνους. «Πήγαμε κατά τις 22:30 - 23:00... ήταν πολύ πιο σοβαρά απ’ ότι τα ξέραμε τα πράγματα και ήμασταν όλοι εκεί... Στις 03:15 έφυγε», δηλώνει στο Star ο γιός της, Δημήτρης Ρίζος.

«Υπήρξε αγωνίστρια στη ζωή της», δήλωσε ο θεράπων ιατρός της, ενώ τα παιδιά της μιλούν για την μάνα που πάλεψε μέχρι το τέλος...

«Μας αγαπούσε, μας έδινε δύναμη με αυτό που περνούσε και το μεγαλύτερο που μας άφησε είναι η δύναμη, το πείσμα και η ελπίδα», λέει ο γιός της Δημήτρης.

Συνάδελφοι και συνεργάτες μιλούν για εκείνη με λόγια συγκίνησης.

«Ό,τι και να πεις τα’ αξίζει, μεγάλη τραγουδίστρια ήταν, καλός άνθρωπος», επισημαίνει ο Στιβ Κακέτσης, ενώ η Κατερίνα Στανίση την χαρακτηρίζει λεβέντισσα.

Η Δούκισσα δεν είχε διστάσει να δηλώσει ότι φοβάται τον θάνατο: «φοβάμαι τον θάνατο. Πολύ! Σε σημείο που λέω Θεέ μου πάρε με όταν κοιμάμαι, μην το καταλάβω».

Γεννημένη στο Πασαλιμάνι το 1941, η Δούκισσα ξεκίνησε ως χορεύτρια, ενώ έκανε την πρώτη εμφάνισή της στη δισκογραφία σε ηλικία 13 ετών. Ακολούθησαν συνεργασίες με μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού και συμμετοχή σε 10 ταινίες.

«Ήταν κυρία με Κ κεφαλαίο», λέει ο Ρόμπερτ Γουίλιαμς, ενώ ο Ηλίας Φιλίππου επισημαίνει ότι «οι καλλιτέχνες δεν πεθαίνουν, αφήνουν έργο και εκείνη άφησε έργο».

«Άνθρωποι Είμαστε», «Οι Αναμνήσεις», «Ατάκα κι Επιτόπου», «Θέλω Τα Όπα Μου», «Το Μωρό», είναι μερικά μόνο από τα τραγούδια της που άφησαν εποχή και θα μείνουν διαχρονικά.

Άλλωστε, η λατρεία του κόσμου στο πρόσωπό της ήταν αυτό που την χαρακτήριζε και θα την ακολουθεί για πάντα...