Όταν κάποιος αναφέρεται στην Μέριλ Μονρόε, έχει στο μυαλό του μία ξανθιά πανέμορφη γυναίκα, με νάζι και σκέρτσο, που πολλοί άντρες θα ήθελαν να είχαν ερωμένη…


Όμως η Μέριλιν είχε και μία άλλη πλευρά που αποκαλύπτεται χρόνια μετά το θάνατό της.


Την επόμενη εβδομάδα εκδίδονται στη Γαλλία και την Ιταλία τα γραπτά της με τον τίτλο «Αποσπάσματα». Σε αυτά φαίνεται πως η σταρ-σύμβολο τα τελευταία ειδικά χρόνια της ζωής της μελετούσε πολύ.


Ο Αντόνιο Ταμπούκι που γράφει τον πρόλογο στο βιβλίο για τη Μέριλιν, αποκαλύπτει πως η ηθοποιός έβλεπε τον εαυτό τηςσαν πεταλούδα και ότι ουσιαστικά τελικά επρόκειτο για μία γυναίκα που ήταν καλλιεργημένη και ποιοτική… κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την κινηματογραφική της παρουσία.


Μερικά αποσπάσματα των γραπτών της, δημοσίευσε την Πέμπτη το περιοδικό «Nouvelle Observateur»…


1. «Πόσο θα ήθελα να ήμουν νεκρή. Πόσο θα ήθελα να μην υπάρχω καθόλου. Να φύγω μακριά από δω, από όλα. Όμως πως θα μπορούσα να το κάνω; Υπάρχουν πάντα γέφυρες – η γέφυρα του Μπρούκλιν. Αλλά αγαπώ αυτήν την γέφυρα (από εκεί όλα είναι τόσο όμορφα και ο αέρας είναι τόσο καθαρός). Όταν τη διασχίζεις, φαντάζει γαλήνια, ακόμα και με όλα τα αυτοκίνητα να περνούν σαν τρελά. Θα έπρεπε λοιπόν, να είναι μια άλλη γέφυρα. Μια γέφυρα άσχημη και χωρίς θέα. Όμως αγαπώ κάθε γέφυρα- έχουν κάτι, και εκτός αυτού δεν έχω δει ποτέ άσχημη γέφυρα.»


2. «Ύστερα από έναν ��ρόνο ψυχανάλυσης. Βοήθεια, Βοήθεια. Αισθάνομαι τη ζωή να πλησιάζει ενώ το μόνο που θέλω είναι να πεθάνω…»


3. «Είμαι ανήσυχη, νευρική, συγχυσμένη, ανάστατη (…) Παραλίγο να κάνω εμετό το φαγητό μου. Είμαι κουρασμένη. Ψάχνω ένα τρόπο να παίξω αυτόν τον ρόλο. Η ζωή μου ολόκληρη με αποκαρδιώνει. Πώς θα μπορούσα να ενσαρκώσω ένα κορίτσι τόσο χαρούμενο, νέο και γεμάτο ελπίδες;»


Πηγή: Τα Νέα