«Στέκομαι όρθιος», λέει ο Σωκράτης Μάλαμας για τον ελληνικό χειμώνα του ΔΝΤ και προσθέτει πως δεν αγωνιά για το μέλλον του ίδιου και των τεσσάρων παιδιών του, παρά μόνο για το παρόν τους. Παράλληλα, μιλά για τα νέα του τραγούδια και την δημόσια εικόνα του.

Μιλώντας στο ένθετο της «Καθημερινής», ο γνωστός τραγουδοποιός επισημαίνει πως αυτό που προέχει για εκείνον και τα παιδιά του είναι το παρόν, ενώ σε 10 χρόνια φαντάζεται μια Ελλάδα «που θα έχει λύσει τα προβλήματά της, θα έχει αποποιηθεί το ρόλο του χαζοχαρούμενου έθνους, θα δίνει χώρο στην ευφυΐα, θα κρατάει το ανθρώπινο δυναμικό της και θα επιλέγει την εντιμότητα και την αποτελεσματικότητα στο χώρο της πολιτικής και όχι τις φατρίες και τις δυναστείες».

«Κι αν χαμηλά πετάμε και με μισά φτερά, αντέχουμε ακόμα κι αυτό είναι που μετρά» λέει ένα από τα νέα του τραγούδια για τα οποία ο Σωκράτης αναφέρει πως μιλούν για τα κοινά μας όνειρα και τον υπόγειο πόνο που δαγκώνει τον καθένα μας.

Μιλώντας για τα παιδιά του, ο γνωστός καλλιτέχνης επισημαίνει ότι «μεγαλώνω μαζί τους, γίνομαι πατέρας μέρα με την μέρα, εξημερώνομαι, καταθέτω προοδευτικά όλα τα αιχμηρά παιχνίδια και τα όπλα μου» και προσθέτει πως δεν τα πιέζει να ασχοληθούν με την μουσική αλλά τα αφήνει να επιλέξουν μόνα τους.

«Είμαι αυτός που είμαι και δεν ξέρω πως εκτιμάται αυτό. Αν έμπαινα στον κόπο να είμαι κάπως αλλιώς, θα χρειαζόμουν χρόνο, κόπο και σκέψεις άλλες, οι οποίες για να συντηρηθούν θα σπαταλούσαν καύσιμα από τα ελάχιστα που διαθέτω γι’ αυτή την υπόθεση», λέει για την δημόσια εικόνα του και υπογραμμίζει ότι το κοινό του αποτελείται από διαφορετικούς χαρακτήρες.

Σχολιάζοντας την φράση του Καλδάρα «σημασία έχει από τα τραγούδια μου να βγαίνει η φασολάδα μου», ο Σωκράτης αναφέρει: «πάντα ζούσα από το τραγούδι, ακόμα και με μεροκάματα από χαμηλά έως ανύπαρκτα. Αν αναλογιστούμε σε ποιά εποχή το είπε αυτό ο Καλδάρας, θα συμφωνήσω ότι είχε δίκιο. Γιατί η ανέχεια του ’50 και του ’60 δεν είχε τίποτα ρομαντικό».