Ο Λευτέρης Λαζάρου δίνει καθημερινά όλο του το «είναι» στο εστιατόριο Βαρούλκο επί της οδού Πειραιώς. Ιδίως, τώρα που τελείωσε το master chef, για το οποίο έχει μόνον καλά να θυμάται, έχει αφιερωθεί εξολοκλήρου στο «βασίλειο της γεύσης του». Όμως, δηλώνει ότι η ευχαρίστηση που του προσφέρει η μαγειρική δεν συνεπάγεται απαραίτητα και μεγάλες χρηματικές απολαβές.

«Ο κόσμος νομίζει ότι οι chef είμαστε πλούσιοι. Καμία σχέση. Τα ��ξοδα που έχει ένα καλό εστιατόριο είναι απίστευτα. Οι πρώτες ύλες είναι πανάκριβες. Η μαγειρική είναι κατάθεση ψυχής, δεν είναι για να βγάλεις λεφτά. Αν άνοιγα σουβλατζίδικο, θα έβγαζα περισσότερα. Θα είχα μόνο αυτό και είναι σίγουρο πως θα είχα 60 μαγαζιά. Όχι ότι σνομπάρω τα σουβλάκια, αλλά εμένα μου αρέσει η επαφή και η σχέση με το φαγητό που έχω τώρα, όχι κάτι άλλο. Δεν θα ήμουν ευτυχισμένος εάν έκανα κάτι άλλο».

Ο Λευτέρης Λαζάρου μίλησε στο περιοδικό People, για τα δύσκολα και κυρίως φτωχικά παιδικά χρόνια που έζησε, τον θάνατο του πατέρα του, το οποίο έχασε όταν εκείνος ήταν παιδί μόλις 15 ετών, αλλά και το ενδεχόμενο να είναι και στο επόμενο master chef: «Έχω πάρα πολλές υποχρεώσεις και δεν ξέρω πού θα βρίσκομαι και τι θα κάνω. Θέλω να μπορέσω να το ξανακάνω, γιατί μου λείπει κι ας ήταν δύσκολο και βαρύ».

Ο γνωστός σεφ έχει κάνει δύο γάμους. Από τον πρώτο απέκτησε έναν γιο, ενώ από τον δεύτερο, με την τωρινή του σύζυγο, έχει δύο κόρες, ηλικίας 20 και 17 ετών αντίστοιχα. Πώς είναι όμως οι σχέσεις του με την πρώτη του γυναίκα;

«Οι καλύτερες. Μπορεί να μην πέτυχε ο πρώτος μου γάμος, όμως έχω ένα εκπληκτικό διαζύγιο. Σκέψου μόνο ότι η πρώην γυναίκα μου έχει βαφτίσει την κόρη μου Ηλέκτρα. Ισορροπήσαμε πολύ ωραία τα πράγματα. Μπορεί ο γάμος μας να μην «τράβηξε», για διάφορους λόγους, όμως μείναμε φίλοι. Μεγαλώσαμε τον γιο μας εξαιρετικά. Όταν χωρίζεις από έναν άνθρωπο ύστερα από οκτώ χρόνια, μπορεί να χαθεί το ερωτικό στοιχείο, δεν βγαίνει όμως από την καρδιά σου. Ο Νίκος γνώρισε δύο μαμάδες και δύο μπαμπάδες γιατί η πρώην γυναίκα μου ξαναπαντρεύτηκε και η τωρινή μου σύζυγος τον αγάπησε σαν δικό της παιδί».