«Κάθε μέρα αγαπώ όλο και πιο πολύ αυτό που κάνω». Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης την αγάπη του για το ρόλο του «Αμαντέους Μότσαρτ», τον οποίο υποδύεται στο θέατρο αυτό τον καιρό.

«Για αρκετές εβδομάδες ήταν σαν να μην υπήρχα για πολύ κόσμο. Ήθελα να χαθώ και να αφοσιωθώ σε αυτό που ανεβάζουμε. Ήθελα να ζήσω κάτι διαφορετικό και να μάθω κάτι άλλο».

Άλλωστε το συγκεκριμένο έργο ήρθε σε μια εποχή που «ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό. Ο ρόλος του “Αμαντέους” είναι ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων ρόλος». Μέσα απ΄αυτόν «ανακάλυψα τις αντοχές μου», λέει στο περιοδικό People ο γνωστός ηθοποιός. «Είναι τόσο μεγάλες οι απαιτήσεις της παράστασης, που φοβάμαι μη χάσω το μέτρο. Η κούραση είναι μεγάλη. Και σωματική».

Για την κριτική που ίσως δεχτεί δεν αγχώνεται: «έχω περισσότερο άγχος για την τέχνη μου, παρά γι΄αυτούς που μιλάνε για την τέχνη μου». Ακολουθώντας τις σκηνοθετικές οδηγίες του Δημήτρη Λιγνάδη, θεωρεί «πολύ ενδιαφέρον και πολύ εποικοδομητικό» να μην σκηνοθετεί εκείνος αλλά να προσαρμόζεται στις εντολές κάποιου άλλου.

Ο λόγος που έκανε σπάνια μέχρι τώρα θέατρο, ήταν η τηλεόραση: «αυτό που έκανα, ήταν πολύ προσωπικό, απαιτούσε πολύ χρόνο από τη ζωή μου και τεράστιες δυνάμεις ψυχικές και σωματικές. Δεν υπήρχαν περιθώρια».

Μάλιστα, αποκαλύπτει ότι αν και του λείπει «θ΄αργήσω να ξανακάνω τηλεόραση». Ο λόγος; «όχι αναγκαστικά λόγω οικονομικών δεδομένων. Λόγω εποχής. Λόγω κρίσης. Γενικότερης. Και λόγω προσωπικών επιλογών και διάθεσης».

Διαψεύδει ότι είχε δεχτεί πρόταση να λάβει μέρος σε τηλεοπτικό show, ενώ αποκλείει το ενδεχόμενο να συνδυάσει και θέατρο και τηλεόραση: «επειδή εμπλέκομαι συναισθηματικά σε μια δουλειά, δεν μπορώ να αποδώσω ταυτόχρονα και σε μια άλλη».

Όσο για το τι είναι “έρωτας” και τι “θεός”; Είναι δυο ερωτήματα στα οποία δεν έχει ακόμα απαντήσει, αφού όπως λέει «είμαι 36 και δεν ξέρω ούτε τι είναι το ένα ούτε το άλλο, ούτε πολλά ακόμα με σ��φήνεια. Αν απαντούσα σε αυτά, δεν θα είχα κανένα λόγο να υπάρχω».