Ο Πέτρος Φιλιππίδης δεν μασάει τα λόγια του. Σε όσους σχολίασαν την άποψη του για τους κριτικούς απάντα: «Είναι συγκλονιστικό το ότι οι κριτικοί δεν αντέχουν την κριτική. Με κατηγόρησαν πως δεν ονοματίζω τους κριτικούς στους οποίους αναφέρομαι. Μα δεν λέω ονόματα από ευγένεια. Μόνο όταν λέω καλό για τον άλλον θα πω όνομα. Δεν φοβάμαι, αλλά δεν μου αρέσει να προσβάλλω».
Πρωταγωνιστώντας στο θεατρικό έργο «Χάρολντ και Μοντ» που μιλά για τον έρωτα και το θάνατο, παραδέχεται ότι δεν φοβάται εύκολα και ειδικά το θάνατο. Ωστόσο, «με αγχώνει το ότι δεν τον φοβάμαι. Δεν είναι τόσο ο φόβος για το θάνατο, όσο η επιθυμία για ζωή».

Τα τελευταία χρόνια, βλέπει πως η ζωή είναι αλλού και αυτό τον έχει ηρεμήσει: «ας πούμε τις Κυριακές τα απογεύματα, είναι πολύ ωραία να πηγαίνω κάτω από την Ακρόπολη, να πιω έναν καφέ με τη γυναίκα και το παιδί μου, αντί να δουλεύω».

Αποκαλύπτει ότι συχνά πέφτει σε περιόδους που δε θέλει καθόλου να δουλέψει: «Φέτος, έκανα διακοπές τα Χριστούγεννα έπειτα από 30 χρόνια. Πήγαμε με την Ελπίδα και τον Δημήτρη στη Νέα Υόρκη, όπου πέρασα καταπληκτικά. Γύρισα και δεν ήθελα να δουλέψω. Ήθελα κι άλλο χρόνο, κι άλλα ταξίδια, κι άλλο τους δικούς μου, μαζί μου συνέχεια».
Αν και λατρεύει την υποκριτική, δεν θέλει να πεθάνει στο σανίδι: «Θέλω να πεθάνω ήρεμος και όρθιος. Να καθίσω και να πω αντίο. Όσο για το να ζήσω εκτός θεάτρου, όχι δεν θα πάθω κατάθλιψη».

Δεν θα πατούσε ποτέ επί πτωμάτων για χάρη της δουλειάς , ενώ αν κάποια μέρα ερχόταν ο γιος του και του έλεγε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, θα του έδινε την ευχή του: «είναι από τις ωραιότερες, αν όχι η πιο ωραία δουλειά του κόσμου».

Πηγή: Down Town