«Ήρθε η στιγμή να μιλήσω για το πιο τραγικό γεγονός της ζωής μου». Με αυτά τα συγκλονιστικά λόγια ξεκινά την αφήγηση της η Έφη Σαρρή.

«Αμέσως μετά τις εκλογές του 2007-τότε που ήμουν υποψήφια με το ΛΑ.ΟΣ-, άρχισα ν΄αμφισβητώ τον αγώνα μου, τον κόπο μου, τον ίδιο μου τον εαυτό, όλα όσα είχα χτίσει μέχρι τότε στο λαϊκό τραγούδι». Η ψυχολογία της άρχισε να πέφτει και τα πρώτα συμπτώματα που εμφανίζει είναι αυτά της απλής μελαγχολίας. «Ήταν η περίοδος που είχε ξεκινήσει το συνεχές υβρεολόγιο από τον κύριο Λαζόπουλο», λέει στο περιοδικό Down Town.

H πρώτη της αντίδραση ήταν να απομονωθεί και να κλειστεί στον εαυτό της: «Αρχικά φοβήθηκα. Δεν έβγαι��α, δεν απαντούσα στα τηλέφωνα των φίλων μου, δεν υπήρχα για κανέναν. Ξάπλωνα με τις ώρες στο κρεβάτι και συμπεριφερόμουνα σαν να έπασχα από κάποια σπάνια ασθένεια». Τις σπάνιες φορές που έβγαινε από το σπίτι της, λειτουργούσε όπως λέει σαν να πενθούσε: «Έκλαιγα. Έκλαιγα με σπαραγμό για πολλές ώρες. Κι όλο έπεφτα σιγά σιγά στην κατάθλιψη. Τα βράδια, δεν μπορούσα να κοιμηθώ με τίποτα».
Όταν απευθύνθηκε σε ψυχίατρο, της σύστησε μια συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή: «Για κάποιο χρονικό διάστημα μερικών εβδομάδων ακολουθούσα πιστά τις συμβουλές του». Ένα τυχαίο γεγονός όμως, ήταν ικανό όπως εξομολογείται να την κάνει να πάρει την απόφαση να βάλει τέρμα στη ζωή της: «Βρισκόμουν στο σούπερ-μάρκετ, κοιτούσα κάποιο ράφι και εντελώς ξαφνικά ήρθε ένα παιδάκι 6-7 χρονών, με κοίταξε και φώναζε στη μητέρα του: “μαμά, μαμά, η κυρία που κοροϊδεύει ο Λαζόπουλος. Η Σαρρή! Τρέξε να τη δείς!”. Άφησα όσα πράγματα εί��α πάρει στο καλάθι μου και βγήκα τρέχοντας σαν να με κυνηγούσαν».

Σαν να μην έφτανε αυτό, το επόμενο πρωί «έκανα το λάθος ν΄ανοίξω την τηλεόραση». “Ξαναπέφτοντας” για ακόμη μια φορά σε μια επανάληψη από τη σάτιρα του Λάκη Λαζόπουλου «χωρίς δεύτερη σκέψη άνοιξα το κομοδίνο μου, πήρα ένα μπουκαλάκι με χάπια διαφόρων ειδών και ξεκίνησα να τα καταπίνω με τις χούφτες. Έπινα νερό και έπαιρνα χάπια. Δεν ήθελα άλλο να ζω. Πρέπει να κατανάλωσα 35 με 40 χάπια».

Για καλή της τύχη την βρήκε λιπόθυμη η οικιακή της βοηθός που τη μετέφερε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Σήμερα, κοιτώντας πίσω, μετανιώνει φρικτά γι΄αυτό που έκανε στον εαυτό της: «Η ζωή μου είναι τόσο υπέροχη, και εγώ πήγα να τι διαλύσω εξαιτίας του κύριου Λαζόπουλου. Υπήρξα απερίσκεπτη, αλλά βαθιά ευαίσθητη. Την επόμενη κιόλας μέρα, πέταξα όλα τα χάπια».

Τον Λάκη Λαζόπουλο μέχρι σήμερα δεν τον έχει συγχωρήσει: «Λυπάμαι, δεν μπορώ», λέει. «Στο μυαλό μου θα βρίσκεται πάντα ένα αναπάντητο “Γιατί; Γιατί έπαιξες με τις ευαισθησίες μου;"».