Θυμάστε που λέγαμε ότι το κομμάτι που πάει στην Eurovision είναι ζεϊμπέκικο; Ισχύει, το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε. Μιλήσαμε για το ζεϊμπέκικο, αναλύσαμε το ζεϊμπέκικο, είδαμε μέχρι και τον Δημήτρη Μητροπάνο να παραδίδει μαθήματα για το ζεϊμπέκικο. Εσείς το είδατε το ζεϊμπέκικο; ‘Η μήπως είδατε το μισό; Γιατί και εμείς, εκεί γύρω στο μισό είδαμε. Στο άλλο μισό βλέπαμε κάτι άλλο, έτσι για να ξεφύγουμε από την… πλήξη.

Το βαρύ ζεϊμπέκικο του Λούκα, το είδαμε μόλις για μερικά δευτερόλεπτα και κατόπιν βλέπαμε το κεφάλι του χορευτή που τον συνόδευε, να γυρίζει γύρω γύρω, κάτι σαν την παιδική μας σβούρα ένα πράγμα. Ετσι, για να καταλάβουμε ότι είμαστε σε θέαμα.

Κάθε κομμάτι και δη υποψήφιο για την Eurovision έχει ένα χαρακτηριστικό σημείο στο οποίο κορυφώνεται. Αυτό το σημείο, λοιπόν, το κομμάτι του Λούκα το διαθέτει, όπως τα περισσότερα. Και είναι μια στιγμή του τραγουδιού, στην οποία ο Λούκας «τα δίνει όλα», χορεύει, δίνει με τις στροφές του το peak στο τραγούδι και το φέρνει στην κορύφωσή του. Ο Λούκας το έκανε, εμείς δεν το είδαμε. Και εάν το είδαμε, ήταν μόνο κατά ένα μέρος, αφού μετά την μαύρη μαυρίλα όπου «τρομάξαμε» για να δούμε τον Λούκα να δίνει τον καλύτερό του εαυτό και να αποδείξει ότι τα μαθήματα του Μητροπάνου τα έκανε πράξη, το πλάνο «έφυγε» από τον τραγουδιστή που χόρευε και κατέληξε στον χορευτή που ήταν με κεφάλι ανάποδα.

Για ζεϊμπέκικο μιλάμε, αλλά κάναμε αμαν και πώς να το δούμε δηλαδή. Πού πήγε η χορογραφία; Πού πήγαν τα βήματα; Πού πήγαν τα πατήματα; Δε βαριέστε, είδαμε το κεφάλι του χορευτή…

Ο Λούκας ρωτήθηκε για αυτό και όταν απάντησε είπε ότι έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον Κωνσταντίνο Ρήγο που θα επιμεληθεί την σκηνοθεσία του. Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, είπε ο Λούκας. Ναι, αλλά να το δούμε το χορευτικό όχι να το φανταζόμαστε, παιδιά…