Για τρίτη συνεχή χρονιά, η Αννα Βαγενά ανεβάζει το έργο «Το γάλα», στο οποίο παίζει και σκηνοθετεί. Η υπόθεση του έργου αφορά τον ρατσισμό που αντιμετωπίζει μία μάνα – μετανάστρια από την Σοβιετική Ενωση και το αδιέξοδο που βιώνει με τον σχιζοφρενή γιό της. Πώς νιώθει όμως η ίδια που τολμά να ανεβάζει ένα έργο τέτοιου είδους σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης; Και τι γνώμη έχει για την τόλμη γενικότερα;

Η τόλμη δεν την έχει κάνει καθόλου αγαπητή στον θεατρικό κόσμο. «Με έχει κάνει αγαπημένη του κόσμου. Στο σινάφι όμως δεν με αγαπάνε καθόλου. Θα εύχονταν τον θάνατό μου πολλοί από αυτούς. Μπορεί και να υπερβάλλω. Μπορεί να μην το ήθελαν ακριβώς, αλλά σίγουρα θα ανακουφίζονταν εάν έφευγα από την μέση. Ούτε εγώ αγαπάω κάποιους από αυτούς, όμως τους εκτιμώ. Πάω και στις παραστάσεις τους, ενώ αυτοί δεν έχουν έλθει σχεδόν ποτέ στις δικές μου. Και δυστυχώς, το συνεχίζουν αυτό και με την κόρη μου την Γιασεμή. Το σινάφι έχει μια εκδικητική συμπεριφορά προς την κόρη μου και αυτό είναι εντελώς ανήθικο», δήλωσε η ηθοποιός.

Νοσταλγεί τις επιτυχίες του Θεσσαλικού Θεάτρου, αλλά και τις παλιές καλές εποχές του επαγγέλματός της. Αλλά από την άλλη δηλώνει πως δεν θα ήθελε να είναι 25 ετών σήμερα. Απαντά με άνεση στην ερώτηση τι είναι πιο επικίνδυνο: Το δήθεν ή το σκουπίδι. «Το δήθεν στην τέχνη είναι πιο επικίνδυνο από το σκουπίδι. Γιατί διαστρεβλώνει και την αισθητική και την ψυχή».

Οσο για το μυστικό του γάμου της με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη; «Είναι πολύ δύσκολο να κρατηθεί όχι τόσο ο γάμος, όσο η σχέση. Εξαρτάται και από το πόσο τον έχεις αγαπήσει τον άλλο, πόσο τον έχεις πονέσει. Από ένα σημείο και μετά, ο γάμος γίνεται συγγενική σχέση. Μπορείς να απαρνηθείς την μάνα σου; ‘Η το παιδί σου;»

Σημαντικό κομμάτι της σημερινής κοινωνίας είναι οι νέοι. Κάνουν όμως οι νέοι κάνουν σήμερα ομάδες, όπως παλιά; «Οι νέοι κάνουν την επανάστασή τους. Γίνονται ομάδες, όμως επικοινωνούν μέσω του διαδικτύου. Προσωπικά, δεν ξέρω να χειριστώ καθόλου υπολογιστές και αισθάνομαι αγράμματη. Πώς ήταν στα χωριά κάποιες γυναίκες που πήγαιναν στον δάσκαλο να τους διαβάσει ή να τους γράψει ένα γράμμα; Αν δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που να ξέρει, δεν μπορώ ούτε να δω ένα μήνυμα στον υπολογιστή!»

(Πηγή: Εγώ Weekly)