Εδώ και λίγο καιρό, ο Γιώργος Θεοφάνους συζητά με την οικογένειά του το ενδεχόμενο να μετακομίσει για πάντα στην Κύπρο. Αν και η σύζυγός του και τα παιδιά του βλέπουν το θέμα θετικά, εκείνος διστάζει εξαιτίας των επαγγελματικών του υποχρεώσεων στην Ελλάδα. Αναγνωρίζει στο έπακρον, όμως, ότι όταν πριν από πολλά χρόνια ήλθε στην χώρα μας μαζί με την τότε σύζυγό του Ευρυδίκη, η Ελλάδα ήταν η χώρα στην οποία πέτυχε και καθιερώθηκε.

«Όταν έφυγα από την Κύπρο και βρέθηκα στην Αθήνα, τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για μας. Χωρίς φίλους, χωρίς χρήματα, χωρίς απολύτως τίποτα, παρά μόνο με πίστη σε ό,τι έκανα και γλυκιά εμμονή και επιμονή. Η Κύπρος, τότε, δεν μπορούσε να προσφέρει σε μένα και στην Ευρυδίκη πολλά πράγματα. Από την άλλη, η Ελλάδα είχε τις δισκογραφικές εταιρείες, τα νυχτερινά κέντρα κι ένα σωρό άλλα πράγματα, τα οποία μας μάγευαν. Η Ελλάδα μου έδωσε ψωμί και δεν το λέω καθόλου λαϊκίστικα. Δεν έμαθα να φτύνω εκεί που τρώω. Η Κύπρος είναι η πατρίδα μου. Εκεί έχω κλείσει ένα σωρό αναμνήσεις – καλές ή κακές δεν έχει σημασία. Τώρα θα μου πεις, όπου γης και πατρίς; Όχι! Όταν έφευγα από την Κύπρο έλεγα να δω τον Παρθενώνα και δεν θέλω τίποτα άλλο».

Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης μίλησε στο Down Town για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην ζωή του μέχρι σήμερα, αλλά και την οικογένειά του, στην οποία μαθαίνει να ζει και με πολλά, αλλά και με λίγα. «Βλέπω τα πράγματα από την αρχή κάθε μέρα που ανοίγω τα μάτια μου. Έχω ζήσει πολλά στην ζωή μου – και πόλεμο και ορφάνια και χωρίς χρήματα – και δεν ντράπηκα ποτέ να το πώ και δημόσια, επανειλημμένα κιόλας. Όλα μαθήματα είναι μέσα στην ζωή. Κι αυτό μαθαίνω στα παιδιά μου. Να ξέρουν να τρώνε και με ασημένια μαχαιροπίρουνα αλλά και με τα δάχτυλα. Και σούσι και ψωμί με ελιά. Δόξα τω Θεώ! Μπορεί να ακούγομαι λίγο σαν ελληνική ταινία, αλλά αυτή είναι η αλήθεια μου και μόνο αυτά ξέρω να λέω».

Αποφεύγει να μιλήσει για τον Νίκο Μουρατίδη, ενώ παραδέχεται ότι εδώ και λίγο καιρό επισκέπτεται ψυχολόγο. Υπάρχουν όμως και πράγματα για τα οποία έχει μετανιώσει στην ζωή του. «Θα ήθελα να είχα πει τα ίσια πράγματα δημόσια – και εννοώ στους παίκτες στο παιχνίδι που συμμετείχα με πιο όμορφο όμως τρόπο. Η τηλεόραση όμως ίσως κάνει τα καλά να φαίνονται και να ακούγονται πιο όμορφα και τα άσχημα απαίσια! Ζητώ συγγνώμη στα παιδιά αν τα πίκρανα. Ηθελα και θέλω όμως πάντα να είμαι ειλικρινής μαζί τους. Όχι ότι η ειλικρίνεια αγιάζει τα μέσα και τον τρόπο που πρέπει κανείς να επικοινωνεί και πόσο μάλλον δημόσια με κάποιον άλλο».