«Θα είμαι ΠΑΝΤΑ εδώ για σένα. Αλλά… εσύ είσαι καλά;». Αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα που έστειλε η Amy Winehouse, το μοιραίο βράδυ της 23ης Ιουλίου, λίγο πριν πεθάνει.

Παραλήπτης, ο πολύ καλός της φίλος Kristian Marr. Το sms ελήφθη στις 03:10 τα ξημερώματα. O Kristian όμως κοιμόταν και δεν το είδε. Την επόμενη μέρα ξύπνησε και έμαθε ότι η Amy, είχε πεθάνει.

«Τέτοια μηνύματα ήταν συνηθισμένα από την Amy. Την ένοιαζε πιο πολύ για τους φίλους της παρά για τον εαυτό της» λέει ο ίδιος.

Γυρίζοντας πίσω σε εκείνη τη μέρα, θυμάται: «περίμενα την επόμενη μέρα την Amy, να μου τηλεφωνήσει για να μου πει αν θα ερχόταν μαζί μου βόλτα στην εξοχή. Την ενθουσίαζε πολύ να φεύγει μακριά από το Λονδίνο. Αντί για την Amy, μου τηλεφώνησε ο πατέρας μου. “Συγγνώμη, αλλά πρέπει να σου πω κάτι σοκαριστικό. Η Amy, πέθανε”».
Ο Kristian, εκτός από «κολλητός» της 27χρονης τραγουδίστριας, ήταν και μουσικός. Ακόμα, δεν μπορεί να πιστέψει ότι η φίλη του «έφυγε» από τη ζωή.

«Για 20 λεπτά δεν ένιωθα τίποτα. Έπειτα κατέρρευσα σε δάκρυα. Ήμουν απολύτως σοκαρισμένος», εξομολογείται στα ξένα tabloids.

Οι δυο τους δεν τα έλεγαν από κοντά πολύ συχνά, μιλούσαν όμως καθημερινά στο τηλέφωνο. Όπως αποκαλύπτει ο Kristian, «η Αmy είχε καταλάβει πως τα ναρκωτικά ήταν αδιέξοδο. Ήθελε να ξεφύγει απ΄αυτά και τα αποκαλούσε “παρελθόν”».

Δυστυχώς όμως, είχε αντικαταστήσει τα ναρκωτικά με το αλκοόλ: «αντί για ναρκωτικά, έπινε πολύ άσπρο κρασί. Ήταν το κύριο ποτό της. Πολλές φορές ξυπνούσε και ήταν το πρώτο πράγμα που έπινε. Έχανε τις ημέρες. Δεν ήξερε αν έξω έχει μέρα ή νύχτα. Από τη μια ανησυχούσα για τον εθισμό της στο αλκοόλ, από την άλλη ήμουν ανακουφισμένος που είχε κόψει τα ναρκωτικά».

Την τελευταία φορά που την είδε από κοντά, ήταν έξι εβδομάδες πριν πεθάνει:

«Καθόμασταν στον καναπέ της και βλέπαμε ταινία. Η Amy ήθελε να αγοράσει ποτό αλλά δεν την άφησα. Ποτέ δεν την άφηνα να πιει όταν ήμουν κοντά. Την έπεισα να πιει τσάι, να χαλαρώσει και να παρακολουθήσει την ταινία. Μας πήρε και τους δυο ο ύπνος στον καναπέ και το επόμενο πρωί, ένιωθα ευτυχισμένος που ήξερα πως είναι καλά…»