Μέσα από μια ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram αποφάσισε να περιγράψει όλο τον αγώνα που έκανε για να βγει δυνατή μέσα από το 2016, μια πολύ δύσκολη για εκείνη χρονιά.

Η Βιβή Τσιάμη ήρθε αντιμέτωπη με πολλά:  η μητέρα της ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο, πάλεψε με την Βιβή στο πλευρό της και έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι του 2016 βυθίζοντας την στο πένθος, ενώ σε όλη αυτή τη δοκιμασία ήταν μόνη μιας και είχε χωρίσει με τον επί 8 χρόνια σύντροφό της, Γιώργο Πρίντεζη.

Τώρα που πατά γερά στα πόδια της και χαμογελά ξανά, μοιράστηκε μέσα από ένα μακροσκελές κείμενο στο Instagram όσα «κρύβει» μέσα της.

“Οι άνθρωποι αυτοί δε φύτρωσαν έτσι. Μπορεί εσύ να τους βλέπεις να γελούν δυνατά χωρίς δισταγμό, αλλά τώρα δεν έχουν να χάσουν κάτι. Έχουν περάσει από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, έχουν πονέσει, έχουν ματώσει και τώρα έχουν φτάσει σε σημείο ανοσίας. Αυτό που εσύ γνωρίζεις είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης μάχης κι ο νικητής είναι μπροστά σου.

Για να μάθεις να γελάς αληθινά, έχεις γνωρίσει το τι σου έχει κλέψει το δάκρυ. Ζεις έναν πόλεμο με τον ίδιο σου τον εαυτό κι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι. Όσο πιο στιγματισμένος είσαι, τόσο πιο δυνατά θα γελάσεις. Γιατί τότε θα ξέρεις την αξία που έχει να παίρνεις και να δίνεις χαρά.

Δε θα θέλεις να σπαταλήσεις ούτε λεπτό σε μάταιες σκέψεις κι άσχημα συναισθήματα. Δε θ’ αφήσεις την πραγματικότητα να σε θάψει, γιατί ξέρεις πολύ καλά πως χειρότερος εχθρός απ’ τον εαυτό σου, δεν υπάρχει.

Οι άνθρωποι με τα δυνατά χαμόγελα κρύβουν χειμάρρους δακρύων στην καρδιά τους. Κάθε βράδυ, πριν τους πιάσει ο Μορφέας στα χέρια του, χαϊδεύει τις πληγές τους και τους παρατηρεί να γλείφουν τα τραύματά τους.

Σκέφτηκες ποτέ πως τα χαμόγελα που μοιράζουν είναι η δύναμη τους για να συνεχίσουν; Πως η ελπίδα που σου δίνουν με ευκολία, ίσως είναι η μόνη τους ελπίδα για να μείνουν στο φως;

Δεν υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι με εύκολο παρελθόν. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις κάποιον και θα τον θαυμάσεις για την ενέργειά του, τις συμβουλές του, την ηρεμία που αποπνέει, τη σταθερότητα στις κινήσεις του, να ξέρεις πως είναι άλλος, ένας καπετάνιος που γλύτωσε από μεγάλη φουρτούνα. Κανένας δεν έγινε σοφός, χωρίς να συρθεί στο πάτωμα, κανένας δε γίνεται χαρούμενος, αν δε γνωρίσει το δυστυχισμένο εαυτό του.

Άνθρωποι - κράχτες της ευτυχίας, οι οποίοι έχουν πληρώσει το τίμημα για να δουν την παράσταση που παίζουν σαν μαριονέτες οι άνθρωποι γύρω τους. Χαμόγελα φορεμένα, με σκοπό να παρασύρουν, να βοηθήσουν. Να απλώσουν το χέρι σ’ όσους ζουν τώρα, όσα αυτοί έζησαν λίγο νωρίτερα.

Να το ξέρεις, λοιπόν, να μη τους παρεξηγείς. Δε σνομπάρουν, ούτε αγνοούν την πραγματικότητά σου. Ίσως είναι πιο χωμένοι στην κυνικότητα του κόσμου αυτού, απ’ όλους εμάς μαζί. Αλλά αυτή είναι η μαγκιά. Να είσαι λερωμένος με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα από πάνω ως κάτω, κι ακόμη να χαμογελάς. Εσύ μπορείς;”

Tags: