To ότι είχαν παντρευτεί κρυφά εδώ και δύο χρόνια αποκαλύπτει η σύντροφος του Αντώνη Βαρδή, Φιλοθέη, ενώ περιγράφει τις τελευταίες στιγμές του αείμνηστου καλλιτέχνη!

«Ο γάμος μου με τον Αντώνη έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο, πριν δύο χρόνια. Δεν το έμαθε κανείς, παρά μόνο τα τρία μας παιδιά, η οικογένειά μας. Δεν υπήρχε λόγος να το ξέρει και κανείς άλλος. Άλλωστε τι να τους κάνεις τους τίτλους... Σύντροφος, σύζυγος... Ο Αντώνης ήταν το άλλο μου μισό», λέει στην ιστοσελίδα protothema η σύντροφός του, και δεν κρύβει τα αισθήματά της.

Μιλώντας για την ημέρα που εκείνος έφυγε από την ζωή, η Φιλοθέη συγκλονίζει: «εκείνη η μέρα ήταν πραγματικά τόσο παράξενη. Ξυπνάς, συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί και ή το δέχεσαι ή ��εν το δέχεσαι. Δυστυχώς δεν είναι καθόλου εύκολο. Οι αποχαιρετισμοί γενικά δεν είναι κάτι εύκολο. Ήξερα ότι σε λίγο θα του έλεγα αντίο πραγματικά. Ήξερα ότι θα μου πάρει πολύ καιρό να συνέλθω από όλο αυτό που έζησα κοντά του. Όλο αυτό που ζήσαμε εμείς η οικογένειά του κοντά του. Η ελπίδα ότι θα τα καταφέρει έστω ακόμη και όταν εκείνος έδινε την τελευταία άνιση μάχη με τον καρκίνο. Η ανάσα του θανάτου είχε στοιχειώσει το δωμάτιο του Αντώνη μου και εγώ προτιμούσα να είμαι κοντά του να αναπνέω για εκείνον, να του δίνω δύναμη, αναπνοή από την αναπνοή μου. Ναι, το πίστευα μέχρι το τέλος ότι θα νικούσε. Θα ζούσε. Όλοι το πιστεύαμε. Εγώ και ο Γιάννης μέχρι και λίγα λεπτά πριν το τέλος το πιστεύαμε, ήμασταν σίγουροι ότι θα τα καταφέρει. Αλλά...».

PHOTO 10.jpg

«Κρατούσα καθημερινά ημερολόγιο όσο εκείνος ήταν στο νοσοκομείο. Έβλεπα, ένιωθα, ήλπιζα, πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά. Αντιλαμβανόμουν ότι δεν ήταν απλά τα πράγματα είχε να αντιμετωπίσει μία πολύ δύσκολη και άνιση μάχη. Μία ημέρα πριν το σκηνικό αλλάξει η επικοινωνία του Αντώνη, όπως επίσης και η κίνηση του έβλεπα να είναι όλο και καλύτερη. Έλεγα “Παναγιά μου, βοήθα τον. Κάνε το θαύμα σου”. Η επόμενη μέρα που θα ξημέρωνε θα σήμανε την αντίστροφη μέτρηση», συνεχίζει η σύντροφος του καταξιωμένου καλλιτέχνη.

Όπως η ίδια λέει, ο εφιάλτης άρχισε στα τέλη Αυγούστου. Αν και η μαγνητική τομογραφία που έ��ανε ο Αντώνης Βαρδής την Παρασκευ��, 29 Αυγούστου, έδειξε πως ο όγκος στον εγκέφαλό του είχε μειωθεί και όλοι πίστεψαν ότι βγήκε νικητής από την «μάχη» με τον καρκίνο, λίγες ώρες αργότερα η κατάσταση χειροτέρευσε δραματικά.

«Είναι λίγο πριν τα μεσάνυχτα του Σαββάτου και ο Αντώνης δεν αισθάνεται καθόλου καλά. Είχε ξαφνικά σφίξεις αυξημένες, αρτηριακή πίεση χαμηλή, ολιγουρία. Το νοσηλευτικό προσωπικό όλο το βράδυ επί ποδός. Με το που ξημερώνει η Κυριακή, 31 Αυγούστου, γίνονται το πρωί υπέρηχοι κοιλιακής χώρας και ακτινογραφία θώρακος. Μία ώρα μετά, μου ανακοινώνει ο γιατρός ότι θα πάμε στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Τηλεφωνώ στα παιδιά. Από το cd που του έχει γράψει ο Γιάννης και παίζει όλο το 24ωρο, ακούγεται το τραγούδι “Πάντ�� δραπέτης από το όνειρο”. Πηγαίνουμε στη ΜΕΘ. Η Καλλιστώ και η Λίλα λυγίζουν και βγαίνουν έξω, κλαίνε. Ίσως έχουν διαισθανθεί κάτι που εμείς οι υπεραισιόδοξοι ο Γιάννης και εγώ δε θέλουμε να δούμε. Λέμε και ξανά λέμε “ο άνθρωπος μας, νίκησε τον καρκίνο. Θα κολλήσει σε μικρά. Αποκλείεται...”. Μπαίνουμε με το Γιάννη στη ΜΕΘ. Γεμίζουμε το αγόρι μας, χάδια και αγκαλιές και ανταλλάσουμε δόσεις δύναμης... Όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά. Θυμάμαι τα μάτια του Γιάννη εκείνο το απόγευμα. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να μου δώσει δύναμη. Ναι και εκείνος και εγώ το πιστεύαμε. Ο Αντώνης θα τα κατάφερνε», συνεχίζει η Φιλοθέη.

PHOTO 11.jpg

Η κρίσιμη μέρα για τον αείμνηστο καλλιτέχνη ήταν η Τρίτη: «τρέχοντας συναντηθήκαμε με το Γιάννη στην κουζίνα του σπιτιού, δέχτηκε τηλεφώνημα από το γιατρό, είχε τηλεφωνήσει και σε μένα... δεν κατάλαβα τι μου είχε πει, απλά του ούρλιαξα "προσπαθήστε". Τηλεφωνώ, είμαι μάλλον εκτός εαυτού, δε θυμάμαι τι λέω, με ποιον μιλάω παρακαλάω κλαίω ικετεύω κάντε κάτι βοηθήστε τον... Ήταν πια αργά... Έπεσε βαθιά σιωπή. Το όνειρο πάγωσε. Εγώ κατέρρευσα».

«Η επόμενη μέρα ήταν φρικτή. Δεν ήθελα να το δεχτώ. Δε νομίζω ότι εύκολα θα το δεχτώ. Θυμάμαι κάτι έλεγα, “όχι, αυτό δεν συμβαίνει σε εμάς”. Θυμάμαι και δε θυμάμαι. Το πιο δύσκολο κομμάτι της ημέρας ήταν η ώρα στην εκκλησία και μετά στο κοιμητήριο. Αντίο. Αντίο; Τόσο απλά; Πώς να πεις αντίο στη μισή σου ζωή; Πως; Πώς να κάνεις κουράγιο αν σου κόψουν το ένα σου χέρι; Αν σου στερήσουν το μισό από το οξυγόνο που αναπνέεις; Πως; Πως;», λέει η σύντροφος του Αντώνη Βαρδή και καταλήγει: «”έφυγε” για όλους. Για μένα δε θα φύγει ποτέ. Τους ανθρώπους που ξεχνάμε μόνο αυτούς χάνουμε. Οι άλλοι που ζουν μέσα μας και τους κρατάμε με εικόνες και μυρουδιές δε φεύγουν ποτέ».