Ο 65χρονος Βασίλης Μπαλούτης, εδώ και 45 χρόνια ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά. Η μοίρα στάθηκε πολύ σκληρή μαζί του και από τα 17 του χρόνια δεν έχει καταφέρει να ορθοποδήσει.

«Από μικρό παιδί η μοίρα δεν στάθηκε καλή μαζί μου. Ήμουν μοναχοπαίδι και οι γονείς μου ήταν πολύ καλοί άνθρωποι. Όμως σε ηλικία 17 ετών έχασα τη μάνα μου και λίγους μήνες μετά πέθανε και ο πατέρας μου. Στην αρχή όλοι οι συγγενείς ενδιαφέρονταν για μένα, μετά όμως εξαφανίστηκαν», είπε ο κ. Βασίλης.

Ο μόνος από την οικογένεια που ακόμα και τώρα τον βοηθά όσο μπορεί είναι ο ξάδελφός του, ο Πασχάλης Τερζής. Η μητέρα του κ. Βασίλη και ο πατέρας του τραγουδιστή ήταν αδέλφια, κι αυτός είναι ο μόνος από τους συγγενείς που τον στηρίζει.

terzis.jpg
«Ο Πασχάλης με βοηθάει. Είναι ο μόνος από τους συγγενείς που με βοηθάει. Όποτε με βλέπει μου δίνει χρήματα και μου λέει ότι αν χρειαστώ οτιδήποτε, να μην διστάσω να τον ενοχλήσω. Δεν θέλω όμως να γίνομαι βάρος. Να, τώρα προσπαθεί να βρει ό, τι ένσημα είχα, μήπως και μπορέσει να μου βγάλει μια σύνταξη. Είναι ο άνθρωπος που δε�� θα με αφήσει άταφο αν πεθάνω. Του χρωστάω πολλά», είπε συγκινημένος ο 65χρονος.

Όλη του η ζωή μοιάζει με μυθιστόρημα.

«Οι γονείς μου είχαν χρέη σε τράπεζα και εφορία. Αν και δούλευα στα ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης, δεν κατάφερα να τα πληρώσω. Έτσι, όταν έφτασα 20 χρονών έκαναν κατάσχεση στο σπίτι μου. Έκτοτε δεν μπόρεσα να σηκώσω κεφάλι. Ήρθα στην Αθήνα για να αναζητήσω την τύχη μου, αλλά και εδώ ζούγκλα είναι. Κάνω μεροκάματα και προσπαθώ να ζω με αξιοπρέπεια, έστω και στον δρόμο. Πλέον, η οικογένειά μου είναι τα παιδιά που ζουν εδώ μαζί μου», είπε.

Το σπίτι του είναι εδώ και χρόνια η γέφυρα στην Πέτρου Ράλλη. Με βροχές, με κρύα, ο κ. Βασίλης, μαζεύει κάθε πρωί το… «νοικοκυριό» του, κάνει κάποιες δουλειές του ποδαριού για να εξασφαλί��ει μία αξιοπρεπή ζωή, έστω και στον δρόμο και τα βράδια επιστρέφει ξανά, για να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του κορμί.

Παρά τις δυσκολίες όμως παραμένει όρθιος, αξιοπρεπής και δεν ζητά ελεημοσύνη από κανέναν.