​Τη μητέρα της έχασε έπειτα από άνιση μάχη με τον καρκίνο, η τραγουδίστρια Αποστολία Ζώη, πριν από δύο μέρες. Η ίδια έγραψε την αλήθεια της και όσα έχει στην καρδιά της για τις δύσκολες και τις ευχάριστες στιγμές που πέρασε μαζί της, αλλά εκφράζοντας για ακόμη μια φορά το «σ’αγαπώ» στη μητέρα της.

«Ίσω�� είναι ό,τι πιο δύσκολο έχω γράψει στη ζωή μου. Τόσο άσχημο και με ένα περίεργο τρόπο αισιόδοξο. Πριν από δύο μέρες δυστυχώς, με την οικογένεια μου αποχαιρετήσαμε την μανούλα μου μετά από μία άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Μετά από μια τεράστια προσπάθεια νοσηλείας, που επιλέξαμε να γίνει στο πατρικό μου στον Βόλο η μητέρα μου έφυγε στην αγκαλιά μας, έτσι ακριβώς όπως ήθελε. Στο σπίτι της με αυτούς που λάτρευε και την λάτρευαν πιο πολύ στη ζωή της. Αυτές οι αβάσταχτες ψυχικά μέρες δεν είχαν μόνο κλάμα,απόγνωση,προσευχη,στρες,φρίκη αλλά και γέλιο,τραγούδι,αναμνήσεις και ένα απίθανο δέσιμο..

Το πιο σημαντικό απ´όλα όμως, είναι ότι προλάβαμε να πούμε τα "σ´αγαπώ μας" και να μοιραστούμε συναισθήματα, ιστορίες και αλήθειες που με τη ροή της ζωής μερικές φορές ξεχνάμε να πούμε. Αυτή η γενναία γυναίκα, "παληκάρι" όπως την αποκαλούσαμε, ακόμη και στην πιο δύσκολη φάση της ζωής της μας έδινε κουράγιο και μας παρακινούσε να πάμε παρακάτω. Μάνα με όλη τη σημασία της λέξης. Βράχος,προστάτης, παιδαγωγός που μας παρείχε τα όλα τα καλά του κόσμου..Ο Θεός δεν θα μπορούσε να με "χαρίσει" σε καλύτερη μητέρα. Ίσως κάποιοι από εσάς βρείτε γνώριμα τα παραπάνω..Και λυπάμαι γι´αυτό..

Αυτά βγαίνουν από μέσα μου για όσους θεωρούν ότι η ζωή είναι δεδομένη..Μιλήστε..Μοιραστείτε..Χωρίς ντροπή και αναβολή για το αύριο.Όσο πιο αργά μιλήσεις στους ανθρώπους που θα έδιναν και τη ζωή τους για σένα τόσο περισσότερο ποι��τικό χρόνο θα χάσεις μαζί τους.

Και η ζωή ειναι μικρές μαγικές στιγμές. Άδικο να περνάνε δίπλα μας με ένα συμβατικό τρόπο..Αντίο μανούλα μου. Μου έδωσες τα καλύτερα εφόδια για να γίνω όπως μου έλεγες πριν λίγες μέρες, καλός άνθρωπος. Το σ´αγαπώ είναι λίγο..Αλλά τα υπόλοιπα τα είπαμε τα δυο μας μαμά μου.. Εύχομαι το ταξίδι σου να είναι χωρίς πόνο..Αρκετά πια!»