​Συγκλονιστική είναι η εξομολόγηση της Σοφίας Παθέκα, για τις τελευταίες στιγμές που έζησε με τον πατέρα της, λίγο πριν εκείνος φύγει από τη ζωή, νικημένος από τον καρκίνο:

«Είναι η πιο συνταρακτική στιγμή στη ζωή ενός παιδιού, όταν έρχεται η στιγμή ν΄αποχαιρετήσει για πάντα τον γονιό του. έτυχε να είμαι μπροστά τη στιγμή που άφησε την τελευταία του ανάσα, και είναι μια σκηνή που θα κουβαλάω όλη μου τη ζωή. Ο μπαμπάς μου, έφυγε στην αγκαλιά μου και στα χέρια της μητέρας μου. Παρακολουθούσαμε τις τελευταίες του στιγμές σαν θεατρική παράσταση. Βλέπαμε το οξυγόνο να κατεβαίνει καλπάζοντας και την ανάσα του να στερεύει. Το τέλος είχε φτάσει και είχε περάσει πλέον στα χέρια του θεού».

Μιλώντας για τον ένα χρόνο που ο πατέρας της έδινε τη μάχη του, λέει:

«Ο ένας χρόνος που περάσαμε στην κλινική, μας σόκαρε οικογενειακώς. Εκεί κάναμε φίλους καρκινοπαθείς που πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον. Κατάλαβα ότι αυτή η ασθένεια δεν κάνει διακρίσεις. Είδα όλες τις ηλικίες να υποφέρουν. Από παιδιά, από εφήβους, έως πολύ μεγάλους σε ηλικία».