Οπαδός της ελεύθερης αγοράς, προσγειωμένος και αντισυμβατικός  είναι ο Ολλανδός πρωθυπουργός, Μαρκ Ρούτε. Στα 50 του θεωρείται ένας από τους πιο περιζήτητους εργένηδες της χώρας του. Πριν μαγευτεί από την πολιτική, ήθελε να γίνει πιανίστας.

Θαυμαστής της Θάτσερ και του Τσόρτσιλ, εργένης, προσιτός και για 3η φορά ηγέτης της Ολλανδίας. Τον αποκαλούν πρωθυπουργό της διπλανής πόρτας. Το προφίλ του δεν θυμίζει αυτό ενός κλασσικού πολιτικού αρχηγού. Ο Μαρκ Ρούτε κυκλοφορεί χωρίς συνοδεία στο κέντρο της Χάγης, ντυμένος με καθημερινά ρούχα. Του αρέσει να βγάζει σέλφι και να παίζει με τον κόσμο.

Περιγράφει τον εαυτό του ως άνθρωπο της ρουτίνας, ο οποίος τα Σαββατόβραδα τρώει με την 90χρονη μητέρα του ινδονησιακή κουζίνα. Είναι η μόνη γυναίκα που του έχει κλέψει την καρδιά μέχρι σήμερα. Είναι το μικρότερο από τα επτά παιδιά μιας μεσοαστικής φιλελεύθερης οικογένειας  Ένα από τα πιο κομβικά σημεία της ζωής του ήταν όταν έχασε τον αδερφό του από  AIDS .

Του αρέσουν τα γρήγορα αυτοκίνητα, όμως στην κανονική του ζωή οδηγεί ένα μεταχειρισμένο. Αρκετές φορές θα τον δείτε να κυκλοφορεί με ποδήλατο. Δηλώνει νοσταλγός μίας άλλης εποχής. Χρησιμοποιεί κινητό τηλέφωνο παλιάς τεχνολογίας και εξακολουθεί να μένει στο διαμέρισμα που αγόρασε όταν αποφοίτησε από το ιστορικό πανεπιστήμιο του Λέιντεν. 

Εργάζεται με μερική απασχόληση ως καθηγητής σε μια Σχολή Εμπορικών Σπουδών, σε μια φτωχογειτονιά της Χάγης, όπου διδάσκει κάθε Πέμπτη.  Αν και τον έχει κερδίσει η πολιτική, από μικρός ήθελε να γίνει πιανίστας. Μάλιστα δεν διστάζει να τραγουδά μπροστά σε κοινό.

«Δεν έχω ταλέντο στην απαισιοδοξία και τη γκρίνια», λέει ο Μαρκ Ρούτε. Ο  φίλος του, Ντερκ Γιαν Έπινγκ, στην βιογραφία του που κυκλοφόρησε το 2010, τον περιγράφει ως τον Ολλανδό με το αμερικανικό όνειρο.

 

Tags: