Έφυγαν από μια πατρίδα που σβήνει στη σκόνη του πολέμου. Στα πρώτα χρόνια της ζωής τους που υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι ξέγνοιαστα ,τα προσφυγόπουλα αντίκρισαν τη φρίκη, βασανιστήκαν και… ακόμη ταλαιπωρούνται. Όμως το όνειρο για την ελευθερία είναι πιο δυνατό και τα μικρά παιδιά παρά τις κακουχίες συνεχίζουν να δίνουν τον αγώνα τους.

Αυτά τα παιδικά ματάκια αντίκρισαν εικόνες που... δεν θα έπρεπε, μέσα στη δύνη του πολέμου.

Κάποια έχασαν τους γονείς, τους συγγενείς ή τους φίλους τους... Έζησαν σε πρόχειρους καταυλισμούς μέσα στην παγωνιά, ξυπόλυτα, πεινασμένα... Τα νεογέννητα αντί για νανουρίσματα άκουγαν σφαίρες και βομβαρδισμούς.

Όσοι κατάφεραν να επιζήσουν πήραν τα παιδιά τους και περπάτησαν για μέρες... Στέκονταν για λίγο όπου έβρισκαν και ξανασυνέχιζαν. Τα χιλιόμετρα ατέλειωτα αλλά ο σκοπός ιερός.

Οι πρόσφυγες έφτασαν στην Τουρκία και περνώντας στην Ελλάδα πήραν μια βαθιά ανάσα.

Όμως η διαδρομή δεν τελειώνει εδώ, ο αγώνας για επιβίωση είναι πιο δυνατός. Τα προσφυγόπουλα δεν λυγίζουν, συνεχίζουν να χαμογελούν, να ελπίζουν, να παίζουν.

Κάτω από άθλιες συνθήκες κοιμούνται όπου βρουν το ένα πάνω στο άλλο και πάλι γελούν.

Σε μάρσιπους, σε αγκαλιές, στους ώμους των γονιών τους, οι αθώες ψυχές υπομένουν τα πάντα.

Πρέπει να συνεχίσουν, έτσι τους είπαν οι δικοί τους ...πρέπει να ζήσουν ελεύθερα!

Κάποια έφτασαν στα σύνορα, τώρα το όνειρο είναι πιο κοντά. Κάθε μέρα που ξημερώνει οι γονείς πλένουν τα ματάκια των παιδιών τους και εύχονται να ��ην ξαναντικρίσουν εικόνες που πληγώνουν.