Παραίτηση στο κόμμα του, που δεν είναι άλλο από το γερμανικό SPD υπέβαλλε ο Γιάσα Μουνκ, δηλώνοντας, μέσω μιας δημοσιευμένης επιστολής, προς τον πρόεδρο του κόμματος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, τη θλίψη του για το γεγονός πως η γραμμή του κόμματος δεν τον εκφράζει πια, όπως και η στάση του προέδρου του κόμματος στο ελληνικό ζήτημα του χρέους.

Ο Μουνκ είναι λέκτορας Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και μέχρι πρόσφατα μέλος του SPD από την ηλικία των 13 ετών.

Στην επιστολή αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Αγαπητέ Ζίγκμαρ Γκάμπριελ

Υπήρξα μέλος του SPD από τα 13 μου. ��πως γνωρίζεις αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει: πρέπει να είναι κανείς 14 για να εγγραφεί.

Ήμουν όμως τόσο ανυπόμονος στην επιδίωξή μου να πέσει η συντηρητική κυβέρνηση του Χέλμουτ Κολ και θαύμαζα την ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε παρακάλεσα τους συντρόφους στο Μόναχο μέχρι να μου πουν επιτέλους: «Θα μπορούσες πάντα να κάνεις ένα μικρό λάθος και να γράψεις ότι έχεις γεννηθεί το 1981 αντί του 1982».
Έκτοτε διαφωνούσα συχνά με το SPD. Ουδέποτε όμως μετάνιωσα που έγινα μέλος. Μέχρι σήμερα.

Μετά από μια μακρά περίοδο αποξένωσης από το κόμμα, τις τελευταίες μέρες και βδομάδες έχασα κάθε ελπίδα ότι το κόμμα με τη σημερινή του μορφή και υπό την σημερινή του ηγεσία μπορεί να υπερασπιστεί την μεγάλη παράδοση της σοσιαλδημοκρατίας.

Το SPD δεν έχει ένα αληθινό πολιτικό όραμα. Διεκδίκησε κάποιους σοβαρούς βραχυπρόθεσμους στόχους, όπως η θέσπιση κατώτατου μισθού.

Δεν έχει όμως σχέδιο για την προσπάθεια να καταστεί μελλοντικά βιώσιμο ένα αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος. Και είναι αφοσιωμένο σε κάποιες φιλελεύθερες αξίες, τις οποίες τιμώ με όλες μου τις δυνάμεις.

Όπως όμως απέδειξε η απροθυμία του να προκαλέσει μια ειλικρινή πολιτική αντιπαράθεση για τους γάμους ομοφυλοφίλων, δεν τολμά να αγωνιστεί για αυτές τις αξίες ακόμη και όταν τις υποστηρίζει η πλειοψηφία των Γερμανών.

Πάνω από όλα όμως η αποξένωσή μου από-και, ναι, η οργή μου προς-το κόμμα βασίζεται στο γεγονός ότι ξέχασε μια α��ό τις αρχαιότερες και πλέον θεμελιώδεις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας: την υπόσχεση για υπεράσπιση των ανθρώπων, ανεξάρτητα αν τυχαίνει να είναι Γερμανοί, Σύροι, Ουκρανοί ή Ελληνες.

Η συνείδησή μου δεν μπορεί να αντέξει την επιδείνωση της ζωής των μεταναστών. Η Γερμανία ήδη αντιμετωπίζει με απαράδεκτο τρόπο πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο.

Παράτυποι μετανάστες δεν γίνονται δεκτοί σε γερμανικά νοσοκομεία, ακόμη κι αν είναι βαριά άρρωστοι. Επί πολλούς μήνες αιτούντες άσυλο δεν ��πορούν να απομακρυνθούν πέρα από μία μικρή ακτίνα από τα τυχαία προσδιορισμένα κέντρα φιλοξενίας τους.»