Δριμεία επίθεση στην Ελλάδα για τα μάρμαρα του Παρθενώνα, με αφορμή και την επίσκεψη της Αμάλ Κλούνεϊ στην Αθήνα, εξαπέλυσε η βρετανική εφημερίδα Telegraph.

Ο δημοσιογράφος Τζέρεμι Πάξμαν αναφέρει με ειρωνεία στο άρθρο του, με τίτλο «Τα Μάρμαρα μας ανήκουν κυρία Κλούνεϊ»: «Η κυρία “Τζορτζ Κλούνεϊ” μ��λησε. Περιμένει από τον κόσμο να ακούσει. Είναι, λέει, “αδικία” το γεγονός ότι το Βρετανικό Μουσείο δεν έχει επιστρέψει τα Ελγίνεια Μάρμαρα στην Ελλάδα. Είναι η τελευταία σε μία μακρά σειρά λαμπερών προσωπικοτήτων - Μελίνα Μερκούρη, Νάνα Μούσχουρη, Ντέμης Ρούσσος - που ζήτησαν από τη Βρετανία να παραδώσει τα αντικείμενα που της ανήκουν. Ο μισός πληθυσμός του κόσμου θεωρεί την κυρία Κλούνεϊ μία από τις πιο τυχερές εν ζωή γυναίκες. Προς το παρόν δεν κινδυνεύει να χτυπηθεί από την αφάνεια στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αλλά τα αφεντικά της είναι αρκετά έξυπνα για να βάλουν εκπρόσωπό τους την πιο νέα δικηγόρο, επειδή καταλαβαίνουν ότι μπορεί να συγκεντρώσει περισσότερες ίντσες στις στήλες των εφημερίδων από ό,τι οι ίδιοι».

Στη συνέχεια ο δημοσιογράφος αναφέρεται στην επίσκεψη της Αμάλ και των συνεργατών της στο Μουσείο της Ακρόπολης, γράφοντα��: «Οι ελληνικές Αρχές τούς ξενάγησαν στο υπέροχο νέο μουσείο, για το οποίο η χώρα ξόδεψε εκατομμύρια που δεν έχει. Είναι προφανώς ένα υπέροχο μουσείο. Μοναδικό ανάμεσα στα άλλα μουσεία, με στόχο να δείξει όχι μόνο όσα κατέχει, αλλά κυρίως όσα δεν κατέχει. Το πιο σημαντικό πράγμα που δεν κατέχει είναι τα Γλυπτά του Παρθενώνα που εκτίθενται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο».

Και συνεχίζει το άρθρο: «Φυσικά -αφού θα πληρωθεί στο κάτω κάτω της γραφής από τους Έλληνες- η Αμάλ είπε στους δημοσιογράφους ότι είναι δίκαιο το αίτημά τους για την επιστροφή των Γλυπτών».

Επίσης αναφέρει: «Αλλά τι θα συνέβαινε σε αυτά τα γλυπτά αν παρέμεναν στην Αθήνα; Τότε ο Λόρδος Έλγιν βοήθησε τον Παρθενώνα που χρησίμευε ως φρούριο. Η εξαιρετική ιστορία της Μέρι Μπέαρντ για το ναό μας λέει ότι για το μεγαλύτερο διάστημα του 18ου αιώνα οι Αθηναίοι είχαν τη συνήθεια να καταστρέφουν ό,τι μαρμάρινο άγαλμα για την παραγωγή ασβέστη και να χρησιμοποιούν τα μέρη τους σαν βάση για άλλα κτίσματα. Εάν, λοιπόν, αυτός ο άθλιος Λόρδος Έλγιν δεν είχε λεηλατήσει αυτά τα έργα τέχνης που θα είχαν καταλήξει ως θεμέλιο για κάποιο κεμπαμπτζίδικο».

Τέλος υπογραμμίζει ότι «το σύγχρονο επιχείρημα είναι καθαρά πολιτικό: μία φτωχή μεσογειακή κουλτούρα ζητά αποκατάσταση μίας ξεθωριασμένης αυτοκρατορικής εξουσίας».