Πολλές είναι στις μέρες μας οι γυναίκες που από μικρή μάλιστα ηλικία επισκέπτονται το πλαστικό χειρουργό προκειμένου να αποκτήσουν το στήθος των ονείρων τους. Μπορεί βέβαια οι περισσότεροι να θεωρούν πως η ζήτηση αυτή είναι μια «μόδα» των τελευταίων χρόνων, η γέννηση όμως και η ακμή του φαινομένου αυτού χρονολογείται από τα δεινά χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου!

Πιο συγκεκριμένα, έναν αιώνα μετά την εφεύρεση του περίφημου συνθετικού υλικού της ��ιλικόνης και σχεδόν μία δεκαετία μετά τη μαζική παραγωγή και εμπορευματοποίησή της, ο αμερικανικός στρατός άρχισε να τη χρησιμοποιεί για τη μόνωση των ηλεκτρικών μετασχηματιστών. Ωστόσο, η υπερβολική της χρήση παρατηρήθηκε αλλού…

Όταν στην Ιαπωνία και πιο συγκεκριμένα στις προβλήτες του λιμανιού της Γιοκοχάμα, οι σταθμευμένοι ναύκληροι των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι η υγρή σιλικόνη εξαφανιζόταν από τους ηλεκτρικούς μετασχηματιστές, παρατήρησαν ότι τα στήθη των τοπικών ιερόδουλων γίνονταν όλο και πιο ευμεγέθη!!! Ο λόγος; Μα φυσικά ότι το περίφημο αυτό υλικό, χρησιμοποιούταν για τις αυξητικές επεμβάσεις στήθους των γυναικών, οι οποίες όμως γίνονταν κάτω από εξαιρετικά ανθυγιεινές συνθήκες.

Με τη πάροδο του χρόνου, οι γιατροί συνειδητοποίησαν το πόσο χρήσιμο θα τους φαινόταν το υλικό αυτό για τις αισθητικές αυτές επεμβάσεις, που θα ήταν άλλωστε και εξαιρετικά κερδοφόρες, κι έτσι κατά τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70, η πρακτική της έγχυσης απευθείας μέσα στα στήθη των γυναικών εξαπλώθηκε ραγδαία στις ΗΠΑ: ιερόδουλες, εργαζόμενες στο χώρο της διασκέδασης, απλές νοικοκυρές, αλλά και η τότε Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, Νάνσι Ρίγκαν, στράφηκαν στο πλαστικό χειρουργό και τις μαγικές του ικανότητες.

Οι αρνητικές επιπτώσεις όμως της συγκεκριμένης μεθόδου δεν άργησαν να γίνουν αντιληπτές. Κύστες, θηλές που έπεφταν από το στήθος, έντονοι πόνοι και σκληροί μαστοί, ήταν μερικά από τα καταστροφικά αποτελέσματα της ανθυγιειν��ς μεθόδου πρόσθεσης στήθους. Για το λόγο αυτό, το 1965, η αρμόδια υπηρεσία φαρμάκων και τροφίμων των ΗΠΑ απαγόρευσε την πρακτική της έγχυσης σιλικόνης από γιατρούς που δεν διέθεταν την απαραίτητη πιστοποίηση και άδεια. Όμως, οι πλαστικοί χειρουργοί συνέχιζαν τις επεμβάσεις, θεωρώντας πως εάν αγόραζαν σιλικόνη η οποία παραγόταν στην πολιτεία όπου ασκούσαν το επάγγελμά τους, τότε δεν ενέπιπταν στη δικαιοδοσία της FDA. Έτσι, η συγκεκριμένη, αμφιλεγόμενη κατά πολλούς, πρακτική συνέχισε να υφίσταται με διακυμάνσεις μέσα στις δεκαετίες του '70, του '80 και του '90 μέχρι τις μέρες μας, οπότε και οι κίνδυνοι έχουν πια μειωθεί σημαντικά.

Μάλιστα, τo 2006, η αμερικανική FDA ενέκρινε και πάλι τη χρήση εμφυτευμάτων σιλικόνης, γεγονός που έκανε τη ζήτησή της να εκτινάσσεται στο 70%!!!