Με το δικό της, μοναδικό τρόπο γιορτάζει κάθε γωνιά της Ελλάδας τη μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης.

Το πιο εντυπωσιακό έθιμο της Αρκαδίας είναι τα αερόστατα. Το βράδυ της Ανάστασης γεμίζει ο ουρανός στο Λεωνίδιο από φωτεινά «αερόστατα» τα οποία ανυψώνονται από τους πιστούς κάθε ενορίας. Κάθε σχεδόν σπίτι ετοιμάζει το δικό του αερόστατο με το πασχαλινό έθιμο να ξεκινά -σύμφωνα με την παράδοση- τον 19ο αιώνα.

Στη Χίο, με την πρώτη Ανάσταση του Κυρίου οι πιστοί χτυπούν τα στασίδια της εκκλησίας. Πρόκειται για την αναπαράσταση του σεισμού που προκλήθηκε σύμφωνα με τις γραφές την ώρα της Ανάστασης.

Στο χωριό Μάνδρες του νομού Κιλκίς, η Ανάσταση το βράδυ του Μ. Σαββάτου κορυφώνεται με το κάψιμο του Ιούδα, ένα παραδοσιακό πασχαλινό έθιμο που τηρείται στο χωριό εδώ και πολλά χρόνια.

Στα Καμίνια της Ύδρας, εξάλλου, τηρείται το μοναδικό έθιμο ο επιτάφιος να αφηγείται μέσα στη θάλασσα με σκοπό τόσο τον αγιασμό των υδάτων όσο και ως δέηση για τους ναυτικούς.

Στη Ναύπακτο, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής πλήθος κόσμου ακολουθεί τον επιτάφιο με το κάστρο της πόλης να παίρνει κυριολεκτικά φωτιά από τις αναμμένες δάδες. Παράλληλα, στο λιμάνι ένας πύρινος σταυρός φωτίζει τον δρόμο που θα περάσει ο επιτάφιος.

Στην Κέρκυρα, από την άλλη, έχουμε το πασίγνωστο έθιμο με το σπάσιμο των πήλινων σταμνών. Το πρωί του Μ. Σαββάτου γιορτάζουν την πρώτη Ανάσταση πετώντας από τα μπαλκόνια πήλινες στάμνες που –σύμφωνα με την παράδοση- φέρνουν στο σπίτι τύχη και ευλογία.

Στον Τυρό Κυνουρίας, οι Τσάκωνες μπουρλοτιέρηδες φωτίζουν τον Αναστάσιο ουρανό με εκατοντάδες πυροτεχνήματα ενώ τα καΐκια περικυκλώνουν και βάζουν φωτιά στον Ιούδα τις ώρα που οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα για την Ανάσταση του Κυρίου.

Ένα μικρασιάτικο έθιμο τηρούν στη Νέα Κίο Αργολίδας προκειμένου να «επαναφέρουν την τάξη» όπως τονίζουν οι ίδιοι. Πρόκειται για το έθιμο της καύσης του Βαραββά που μας έρχεται από την Κίο της Μικράς Ασίας και συγκεντρώνει πλήθος κόσμου εντός και εκτός Αργολίδας.

Στη Ρόδο, τέλος, συνεχίζεται το έθιμο που θέλει τη μεταφορά του επιταφίου στις 5 τα ξημερώματα αν και κανείς δεν ξέρει πως ξεκίνησε. Η ιστορία, πάντως, θέλει τους Ροδίτες να δίνουν μάχη επί ιταλικής κατοχής για να διατηρήσουν τα έθιμά τους…