Ήταν Ιούλιος του 2012, όταν το νήμα της ζωής για την μόλις 23 χρόνων πρωταθλήτρια ποδηλασίας, Αγγελική Κουτσονικολή κόπηκε βίαια.

Ο πατέρας της, Θοδωρής Κουτσονικολής  ο οποίος ήταν και ο οδηγός του οχήματος περιέγραψε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», τι ακριβώς συνέβη εκείνη την ημέρα.

Όπως είπε είχε πάρει κάποιες μέρες άδεια από τη δουλειά του για να πάει να τακτοποιήσει κάποιες δουλειές που είχε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.Μαζί πήρε την οικογένειά του αλλά και τον κολλητό του φίλο, Γιώργο.

Όταν ήρθε η στιγμή να επιστρέψει στην Αθήνα καθώς έπρεπε να γυρίσει στη δουλειά του, η κόρη του Αγγελική ήθελε να επιστρέψει μαζί του με το αυτοκίνητο όμως εκείνος είχε άσχημο προαίσθημα. Της είπε να κάτσει λίγες μέρες όμως εκείνη ήθελε να πάει μαζί του «Ήταν συναισθηματικός ο λόγος» ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε:

«Πριν φύγουμε είχαμε επισκεφθεί το πατρικό σπίτι, και μπαίνοντας μαζί με την κόρη και τον κουμπάρο και τον γιο μου έκανα μία μανούβρα για να γυρίσουμε και το αμάξι μου ακούμπησε στο κράσπεδο. Σκέφτηκα λοιπόν πώς τόσες φορές έχω κάνει αυτή την κίνηση και ποτέ μέχρι τώρα δεν μου είχε συμβεί αυτό. Τότε ήρθε το μήνυμα. Μία φωνή μου έλεγε μέσα μου “στην εθνική θα έχεις πρόβλημα, πρόσεχε. Ήταν ένα μήνυμα. Εκείνη την ώρα έβλεπα και την Εθνική μπροστά μου. Εγώ το εξέλαβα ως μία κακή σκέψη. Διόρθωσα τη μανούρα μου, έκανα μία αναστροφή και πήγα σπίτι. Ήταν μία προειδοποίηση. Απέκτησα μία τραγικότατη εμπειρία. Τώρα αν ξαναδώ κάτι παρόμοιο θα μπορώ να το αποκωδικοποιήσω. Τότε δεν μπορούσα. Φύλαξε την κακιά στιγμή να ζήσεις χίλια χρόνια, λένε. Τότε δεν είχα την δυνατότητα να φυλάξω την κακιά στιγμή. Φέρω την ευθύνη».

Ο ίδιος έκανε μία αναδρομή στο παρελθόν και περιέγραψε πώς ακριβώς συνέβη το τροχαίο το οποίο του στέρησε για πάντα την κόρη του αλλά και τον φίλο του, Γιώργο.

«Πέμπτη πρωί έπρεπε να είμαι στο πόστο μου. Ταξιδέψαμε όλη τη διαδρομή, περάσαμε την Τρίπολη, φτάσαμε στα διόδια της Κορίνθου και μπήκαμε στην τελική ευθεία.  Λίγο πριν την έξοδο της Κινέτας βρισκόμαστε στη μεσαία λωρίδα. Η ταχύτητα ήταν μικρή εγώ έβλεπα 80χλ στο κοντέρ, αφού λοιπόν η αριστερή λωρίδα ήταν άδεια, αποφασίζω  να προσπεράσω. Μπαίνω αριστερά και θέλω να ξαναμπώ δεξιά.  Τότε αντιλαμβάνομαι πώς το αυτοκίνητό μου έχει έρθει πολύ κοντά στην νησίδα των δύο ρευμάτων. Για να μην μου ακουμπήσει λοιπόν στην νησίδα, παίρνω το τιμόνι δεξιά για να φύγω. Εκεί λοιπόν μου συνέβη αυτό που μου είχε συμβεί στο χωριό. Όλοι λένε πως ντελαπάρισε το αμάξι. Όχι έκανε απλά  τις ταλαντώσεις του και εγώ το άφησα ελεύθερο»είπε με τρεμάμενη φωνή και συμπλήρωσε:

«Το αυτοκίνητο είχε μία πορεία πλεύσης(ναυτική ορολογία) και εγώ λοιπόν έκανα το τιμόνι δεξιά. Είδα όμως ένα κόκκινο αυτοκίνητο στο οποίο κοντεύαμε να πέσουμε πάνω, κάνω πάλι δεξιά το τιμόνι μου και το αποφεύγω. Με την άκρη του ματιού μου είδα τα άλλα αυτοκίνητα, που κατεβαίνανε και σκέφτηκα πώς αν άφηνα το αυτοκίνητο να συνεχίσει αυτή την πορεία, θα έχω εμπλοκή με τους άλλους οδηγούς. Επαναφέρω λοιπόν αριστερά για να “ισιώσουμε” εκεί ξαναβλέπω την νησίδα, τότε επαναφέρω το τιμόνι δεξιά. Εκεί που αρχίσαμε να μπαίνουμε σε μία ευθεία, και εκεί που έχω πει πλέον “δόξα τω θεώ” εκεί συνέβη αυτό που ανθρώπους νου δεν το βάζει. Το αυτοκίνητο βούτηξε τη μούρη του στην άσφαλτο, σηκώθηκε η ουρά του και πέταξε στον αέρα. Εκτοξεύτηκε. Πάλεψαν πολύ για να μας βγάλουν από τα συντρίμμια. Από τα συντρίμμια βγήκε πρώτος ο Δημήτρης μετά προσπάθησα να απεγκλωβίσω από τις ζώνε ς τον  Γιώργο τον φίλο μου και μετά με όσες δυνάμεις που απέμειναν σύρθηκα στο πίσω κάθισμα για να απεγκλωβίσω και την Αγγελική, κρέμονταν και οι δύο σαν σταφύλια. Τους κρατούσα αγκαλιά και τους δύο μέχρι να έρθουν οι διασώστες, και να κόψουν τις λαμαρίνες και να μας βγάλουν έξω. Ζήτησα να βγάλουν την Αγγελική και τον Γιώργη. Δεν είχαν τις αισθήσεις τους»

 

Η οικογένειά του, ποτέ δεν τον κατηγόρησε για τίποτα και όλοι έγιναν μία γροθιά.

 «Ευχαριστώ την οικογένειά μου γιατί ποτέ δεν εξέφρασαν παράπονο. Ήμασταν πάντα πιασμένοι  χέρι-χέρι και ανεβαίναμε τα σκαλιά της ζωής».

Tags: