​Στην οδό Μπουμπουλίνας στον αριθμό 36 η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, το νοιάξιμο και η αγάπη αποκτούν το βαθύ και ουσιαστικό νόημά τους. Η εξαώροφη πολυκατοικία με τα 15 διαμερίσματα που πριν από το 2012 είχε ερημωθεί πλέον σφύζει από ζωή. Άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες και μοιράζουν φιλιά και καλημέρες, παιδικές φωνούλες γεμίζουν τα διαμερίσματα, υπέροχες μυρωδιές ευωδιάζουν από τις κουζίνες. Είναι τα διαμερίσματα της Κοινωνικής Πολυκατοικίας που εδώ και τέσσερα χρόνια προσφέρει εστία και καταφύγιο σε ανθρώπους που χτυπήθηκαν από την κρίση και βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη στο δρόμο, άστεγοι και απελπισμένοι.

spiti10.jpg
Ψυχή της Κοινωνικής Πολυκατοικίας είναι η κυρία Βέρα Μεσσήνη, ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια, η οποία μαζί με ένα μεγάλο δίκτυο εθελοντών βρίσκεται στο πλευρό αυτών των ανθρώπων, τους στηρίζει καθημερινά, άοκνα με ένα φωτεινό χαμόγελο πάντα στα χείλη.

spiti9.jpg

(Η κυρία Βέρα Μεσσήνη)

«Μια μέρα του 2012, ήρθαν στο γραφείο μου δύο πελάτισσές μου, δύο πολύ δυναμικές γυναίκες, χωρισμένες, η μία με τρία παιδιά και η άλλη με δύο και μου είπαν και οι δύο ότι τους κάνουν έξωση. Όταν το άκουσα αυτό με τάραξε, γιατί συνδέομαι με τους ασθενείς μου, στεναχωρήθηκα και το βράδυ στο σπίτι μου κάθισα και έγραψα ένα σκεπτικό και ξεκίνησα να κάνω πράξη το σκεπτικό αυτό με πρώην πελάτες μου και φίλους», λέει στο star.gr η κυρία Μεσσήνη.

spiti1.jpg

Ο αγώνας που ξεκινά από εκείνη τη στιγμή είναι μεγάλος. Η πολυκατοικία που ανήκει στο Ίδρυμα Χατζηκώνστα είχε εγκαταλειφθεί πλήρως. Για την επισκευή του χρειάστηκαν πάνω από 120.000 ευρώ, καθώς υπήρχαν σπασμένα τζάμια, πουλιά είχαν μπει μέσα, είχαν κάνει φωλιές και είχαν καταστρέψει τα πάντα. Όταν έγιναν οι επισκευές ξεκίνησε και η συνεργασία του φιλανθρωπικού σωματείου «Ανθρώπινοι – Άνθρωποι» με τον Δήμο Αθηναίων.

Στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου, δηλώνονται οι άνθρωποι και οι οικογένειες που έχουν ανάγκη από στέγη, οι οποίοι προσκομίζουν κάποια δικαιολογητικά και η διαπαραταξιακή επιτροπή αναλαμβάνει το δύσκολο ρόλο της επιλογής των πιο ευάλωτων από ��υτούς για να στεγαστούν στα «κοινωνικά διαμερίσματα».

spiti8.jpg

«Υπάρχουν ακόμα πολλοί ευαίσθητοι άνθρωπ��ι που μας παραχωρούν τα διαμερίσματά τους χωρίς κανένα αντάλλαγμα και αυτό είναι πολύ συγκινητικό. Έχουμε ήδη μια ακόμα πολυκατοικία στην Αχαρνών που μας παραχώρησε ένας κύριος και την οποία επισκευάσαμε και διαθέτουμε ακόμα 15 ανεξάρτητα διαμερίσματα», μας λέει η κυρία Μεσσήνη.

spiti7.jpg
Όλα τα έπιπλα στα διαμερίσματα είναι από προσφορές ανθρώπων που θέλουν να στηρίξουν την προσπάθειά αυτή, ενώ υπάρχουν προσφορές σε ρούχα, παιχνίδια, τρόφιμα. Κάθε Παρασκευή οι εθελοντές μοιράζουν τρόφιμα στους ενοίκους για όλη την εβδομάδα, ενώ παρέχεται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

Το πρόσωπό της όμως φωτίζεται όταν μας λέει πως ήδη 10 οικογένειες που είχαν βρει στέγη στην πολυκατοικία της Μπουμπουλίνας έχουν πλέον ανεξαρτητοποιηθεί. Οι άνθρωποι έχουν βρει δουλειά, έχουν νοικιάσει δικό τους σπίτι και έχουν βάλει και πάλι τη ζωή τους σε τροχιά.

spiti11.jpg

Όμως όπως λέει δυστυχώς όλο και περισσότεροι είναι οι άνθρωποι που στις δύσκολες εποχές που ζούμε φτάνουν στο χείλος του γκρεμού και ζητούν τη βοήθεια του σωματείου.

«Πριν λίγο καιρό με κάλεσε η Αντιδήμαρχος Χαλανδρίου και ζήτησε τη βοήθειά μου γιατί μια μαμά με τρία παιδιά κοιμάται στα παγκάκια. Δεν είχαμε εκεί διαμερίσματα, οπότε της είπα να βρουν ένα διαμέρισμα για να το νοικιάσουμε. Όταν τους πήγαμε τα τρόφιμα είδαμε ότι το σπίτι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, οπότε βρήκαμε ένα άλλο και πλέον μένουν εκεί. Η χαρά τους δεν μπορεί να περιγραφεί μόλις μπήκαν μέσα», μας λέει.

spiti6.jpg

Στο δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας από την πόρτα του ενός διαμερίσματος ακούγονται παιδικές φωνούλες. Όταν ανοίγει μας καλοδέχεται χαμογελαστή η Ζωή που μένει εκεί μαζί με την εννιαμελή οικογένειά της από τον Απρίλιο του 2014.

«Έχω τέσσερα παιδιά και δύο εγγόνια. Πριν από δυόμιση χρόνια μας έκαναν έξωση από το σπίτι που μέναμε, οπότε αφού είδα την κυρία Βέρα στην τηλεόραση και έμαθα για τα διαμερίσματα έκανα αίτηση. Τρεις μέρες πριν βρεθώ στο δρόμο με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι η αίτησή μου έγινε δεκτή», λέει στο star.gr και συνεχίζει:

spiti4.jpg

«Όταν ήρθαμε εδώ ένιωσα ανακούφιση γιατί τα παιδιά μας θα είχαν ένα σπίτι και γιατί έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν. Εδώ βρήκαμε μια οικογένεια. Η κυρία Βέρα είναι η μαμά μας. Είναι εδώ για μας πάντα και όλοι στην πολυκατοικία είμαστε σαν συγγενείς. Ανοίγουμε τις πόρτες, πηγαίνουμε ο ένας στο σπίτι του άλλου, είμαστε μια μεγάλη οικογένεια».

Το όνειρο της Ζωής είναι να βρει μια δουλειά.

spiti5.jpg

«Θέλω να πατήσω στα πόδια μου, να βρω μια δουλειά, να φύγω κάποια στιγμή από εδώ με ψηλά το κεφάλι και να μπορέσω να ζήσω με αξιοπρέπεια την οικογένειά μου», λέει.

Στον από πάνω όροφο μένει εδώ και ένα χρόνο μια οικογένεια από τη Νιγηρία, μια μητέρα με τα τρία της παιδιά, η οποία στην πατρίδα της ήταν νοσηλεύτρια.

spiti2.jpg

«Μεγαλώνω μόνη μου τα παιδιά μου εδώ και 12 χρόνια. Η εκκλησία με βοήθησε να πάω στο δήμο και να κάνω αίτηση. Στο προηγούμενο σπίτι μας μέναμε για δύο χρόνια χωρίς ρεύμα και νερό, δυστυχώς για λόγους υγείας δεν μπορώ να ��ρω δουλειά, οπότε μετά από την αίτηση που έκανα ήρθαμε εδώ», μας λέει η μητέρα που δεν ήθελε να γίνουν γνωστά τα στοιχεία της.

«Είμαστε πολύ καλά, το σπίτι είναι μεγαλύτερο από αυτό που μέναμε, έχουμε κάθε Παρασκευή τα τρόφιμα της εβδομάδας, τα παιδιά μου είναι ευτυχισμένα. Πριν πασχίζαμε να φάμε έστω και μια φορά την ημέρα, τώρα είμαστε πολύ καλά», συνεχίζει.

Ο αγώνας όμως της κυρίας Μεσσήνη και των εθελοντών που τη βοηθούν δε σταματά εδώ. Ήδη έχει βρει ένα χώρο και φιλοδοξεί να καταφέρει να πάρει την έγκριση, ώστε να φιλοξενηθούν εκεί ασυνόδευτα προσφυγόπουλα.

«Εμένα ο στόχος μου είναι να μπορέσουμε να βοηθήσουμε όσο περισσότερους μπορούμε. Δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο και γι’ αυτό πρέπει να βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη. Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο και προσφέρουν», καταλήγει η κυρία Μεσσήνη.

Της Ευαγγελίας Ντούρου