​Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, σε συνέντευξη του εφημερίδα Real News μίλησε ανοιχτά για τη ζωή του και την εξάρτηση που είχε από το αλκοόλ.

«Παρόλο που τα λάθη με δυσκόλεψαν στη ζωή μου, αν ξαναζούσα τη ζωή μου, δεν θα άλλαζα τίποτα, ούτε τα λάθη μου. Και πάλι θα ήμουν μπέκρα και πάλι θα ήμουν κ@λ@ς Γιατί υπήρξα και κ@λ@ς. Πέρασα ωραία στη ζωή μου, είμαι ευχαριστημένος, δεν έχω κάτι που να μου έλειψε» τόνισε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης επισημαίνοντας ότι μεγαλύτερος φόβος του ήταν το βάρος του ονόματός που κουβαλούσε και φόβος του να πει «όχι».

Ο Γιάννης Μπουτάρης σημείωσε ότι «ένα από τα προβλήματα που σε οδηγούν στο αλκοόλ είναι ότι δεν μπορείς να πεις "όχι" και τελικά βρίσκεις τον μπελά σου και ο μόνος τρόπος να αντέξεις είναι να πνιγείς στο αλκοόλ».

Αποφάσισε να το σταματήσει: «όταν δεν πήγαινα πια στα κανονικά μπαρ και πήγαινα σε μπαρ που ήταν όμοιοί μου, αλκοολικοί δηλαδή. Κάθεσαι στο μπαρ και εσύ μιλάς για τα αεροπορικά δρομολόγια και ο άλλος σου λέει για τα τρένα αλλά μιλάτε κανονικά, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο αναρωτιέσαι τι γίνεται. Προς το τέλος αισθανόμουν πολύ μοναξιά, μου έλειπε και η Αθηνά, η Αθηνά ήταν ο έρωτας της ζωής μου, δεν γινόταν χωρίς αυτή. Πήγα μια μέρα και τη βρήκα, συζούσε με κάποιον και εγώ είχα μια άλλη σχέση και της λέω "κοίτα, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, κάνε ό,τι είναι να κάνεις, γυρνάω". Και την άλλη μέρα παράτησε τον άλλο και ήρθε στο σπίτι. Τότε πια είπαμε ότι ναι, εντάξει, αλλά...»

Η Αθηνά ήταν η γυναίκα που παντρεύτηκε και έκανε μαζί της 3 παιδιά. Κάποια στιγμή χώρισαν, αλλά αργότερα αποφάσισαν να συζήσουν και πάλι, χωρίς όμως να ξαναπαντρευτούν. Όταν η Αθηνά πέθανε, ο Γιάννης Μπουτάρης εκπλήρωσε την επιθυμία της να μην ταφεί θρησκευτικά αλλά να αποτεφρωθεί.

Ο Γιάννης Μπουτάρης τόνισε πώς η τότε σύντροφός του, τον μάζευε από το μπαρ κάθε βράδυ για 2 χρόνια.

«Σε κάποιο σημείο μου λέει "κοίταξε, ή σταματάς �� φεύγω". Είχα τότε έναν φίλο, πέθανε, ήταν Αμερικανός, αλκοολικός. Μετά την κουβέντα με την Αθηνά, πήγα τον βρήκα στη Σκιάθο και του λέω "Λη, βοήθεια". Με κράτησε 3 μέρες, μου έδωσε κάτι για να περάσω το στερητικό σύνδρομο, με φόρτωσε στο αεροπλάνο, πήγα στην Αμερική και μπήκα κατευθείαν στο πρόγραμμα και αυτό ήταν. Δεν με αφορά πια το θέμα».

Πλέον δεν πίνει καθόλου και λέει χαρακτηριστικά: «Δεν πίνω καθόλου. Τις προάλλες ήμασταν στη Βανδή μέχρι τις 5-6 το πρωί. Μέσα στο μαγαζί όλοι σουρωμένοι. Εγώ περνούσα πιο καλά από όλους χωρίς να έχω βάλει γουλιά στο στόμα μου».